One Night Sleep (όχι stand!)…

Μαΐου 23, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον kbee
« Τι σκατά μας σερβίρουν… | Champions League 2007 »

Άλλο ένα Σαββατόβραδο. Άλλη μια αντροπαρέα έξω. Ο σκοπός ο ίδιος όπως πάντα. Και η κατάληξη παραμένει σταθερή. Έχει συμβεί και σε εσάς, θα δείτε…

Σάββατο πάλι. Τι στο διάολο θα κάνουμε; Τι άλλο; Θα βγούμε για γκομενάκια φυσικά. Δεν έχει σημασία το πού. Λένε πως παντού βρίσκεις αν θες. Αρχίδια, εγώ γιατί δεν βρίσκω; Δεν θέλω; Αποκλείεται. Φτάνει βράδυ. Έχω κάνει ήδη μπάνιο. Μερικές φορές σκέφτομαι πόσο βαρετό είναι. Αν δεν έκανε κανείς, δεν θα ήταν αναγκαίο στην τελική. Όλοι θα βρωμάγαμε. Και; Δεν θα ήταν κακό. Έπρεπε να σκεφτώ τι να βάλω. Το ένα χοντραίνει, το άλλο δεν ταιριάζει, το τρίτο είναι για πλύσιμο. Σκατά. Σαν γκόμενα κάνω. Οι άλλοι παίζει να έχουν ντυθεί ήδη. Βάζω κάτι βιαστικά που θεωρώ καλό. Ποτέ δεν νοιώθω καλά όταν μου συμβαίνει αυτό. Ναι. Βγαίνουμε επιτέλους. Είμαστε κυριλέ. Τραπέζι, μπουκάλι και σε καλό σημείο και όλα καλά. «Σήμερα θα γαμήσουμε στάνταρ ρε. Κοίτα τι μωρά παίζουν!», λέει ο Παύλος. «Παπάρια θα γαμήσουμε.», λέει ο Θωμάς. Εγώ συμφωνώ μαζί του. «Καλά μαλάκες λέτε εσείς ότι θέλετε» λέει ο Σάκης. «Εγώ θα το χτυπήσω το ξανθό απέναντι». Όλοι τα ίδια λέμε κάθε φορά, αλλά στο τέλος πάλι μαλακιζόμαστε. Και όμως, είχα αρχίσει να πιστεύω πως εκείνο το βράδυ θα ήμασταν τυχεροί. Ήταν μια αρκετά καλή παρέα απέναντί μας. Μάλλον φοιτήτριες. Μία ξανθιά ψηλή, λίγο γεματούλα, αλλά τα είχε βγάλει όλα έξω και κοιτούσε από δω και από κει σαν να ψαχνόταν. Δύο καστανές, λίγο πιο κοντές. Η μία φορούσε ένα στενό τζίν και μπότες πάνω από αυτό, και από πάνω ένα μαύρο στενό μπλουζάκι που άφηνε την κοιλιά της να φαίνεται, και μόστραρε την τρύπα στον αφαλό. Η άλλη ήταν ψιλομπάζο, αλλά το μπάζο υπάρχει παντού άλλωστε. Και το ντύσιμό της θύμιζε επαρχιώτισσα βλάχα. Δεν μας πείραζε. Με λίγο ποτό και κλειστά τα φώτα δεν υπάρχει διαφορά λένε μερικοί. Μπορεί και να έχουν δίκιο. Ένας θα έμενε στην απέξω. Δεν με πείραζε. Ούτως η άλλως δεν θα τους την πέφταμε. Για μερικούς είναι τόσο εύκολο όσο το χέσιμο. Για άλλους τόσο δύσκολο όσο το μπάνιο. Πραγματικά, είναι παράλογο που κάνουμε όλοι μπάνιο. Τέλος πάντων. Κοιτούσαμε, και μας κοιτούσαν. Σχολιάζαμε και μας σχολίαζαν. «Πάμε ρε μαλάκα, άντε!», λέει ο Σάκης. «Κάτσε ρε, δεν έχουμε πιεί ακόμα αρκετά», λέει ο Παύλος. Ήξερα ότι δεν θα πάμε. Και ο Θωμάς το ήξερε. Είμαστε οι πιο απαισιόδοξοι γενικά. Οι ρεαλιστές. Δεν ξέρω. Η νύχτα ήταν μεγάλη, και ακόμα είχαμε ελπίδες.

Η ώρα πέρναγε και το ποτό τελείωνε. Δεν θα τους την πέφταμε. «Άντε θα πάτε;». λέω ειρωνικά στον Παύλο. «Κάτσε ρε μαλάκα, σε λίγο…». «Καλά κατάλαβα…». Γέμισα το ποτήρι με δύο σταγόνες ουϊσκι που είχαν μείνει, έβαλα τρία παγάκια και όλο το υπόλοιπο κόκα κόλα.. Ηλίθιο ποτό, αλλά ήταν το μόνο που είχε μείνει. Άρχισα να κοιτάω και εγώ προς το μέρος τους, μπας και πάρω την απόφαση και κάνω κάτι. Δεν υπήρχε περίπτωση. Το είχα αποδεχτεί. Ήμουν κότα. Σκατά. Τσάμπα το μπάνιο, αλλά δεν θα ξαναμιλήσω για αυτό. Είχε φτάσει τέσσερις και μισή περίπου, και οι γκόμενες είχαν αρχίσει να μαζεύονται. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τις κοίταζα και νόμιζα πως όλες σκέφτονται πόσο μαλάκες είμαστε. Και εγώ το σκεφτόμουν αυτό. Και ο Θωμάς, είμαι σίγουρος. Κι όμως, κάθισαν. Ναι. Είχαμε άλλη μια ευκαιρία. Σιγά μην περιμένουν εμάς, σκέφτηκα. Είχα κουραστεί και πρότεινα να φύγουμε. Ήταν στάνταρ πλέον ότι δεν θα κάναμε κάτι. «Πάμε ρε βαρέθηκα.». Ο Παύλος κούνησε το κεφάλι θετικά. Σηκώθηκε και έβαλε το σακάκι του. Το ίδιο και ο Θωμάς. «Άντε πάμε!», είπε κάποιος στο Σάκη. «Καθίστε ρε μαλάκες, θέλω να την πέσω στην ξανθιά!». «Θα την πέσεις η θα μαλακιστείς;», του απάντησε μάλλον επιθετικά ο Παύλος. «Καλά ρε, αν θέλετε φύγετε». «Οκ, φεύγουμε». «Ρε μαλάκα Χάρη, θα φύγεις και εσύ;», με ρωτάει. «Ναι ρε, νυστάζω γάμα τα», του απαντάω. «Ε, άντε γαμηθείτε!», μας λέει. «Προς το παρόν μας φτάνει να κοιμηθούμε», πετάγεται και ο Θωμάς, που νόμιζα πως είχε κοιμηθεί ήδη. « Έρχομαι ρε, αλλά μόνο και μόνο για να μην λέτε ότι χαλάω την παρέα!». Φύγαμε…

Κυριακή ξημερώματα. Τί στο διάολο θα κάνουμε; Τί άλλο; Ένα ξέρω, ότι μπορεί αυτό το βράδυ πολλοί να γαμήσανε, και ότι μπορεί άλλοι να το έκαναν εκείνη τη στιγμή που εμέις σέρναμε τους εαυτούς μας στα σπίτια μας. Μια φορά, τον ύπνο που θα ρίχναμε δεν θα τον έφτανε κανείς…

ΥΓ: Το κείμενο είναι γραμμένο από τον φίλο burbon.

Posted in Σκέψεις

« Τι σκατά μας σερβίρουν… | Champions League 2007 »