Re: “Γιατί τόσος ρατσισμός ρε παιδιά;”

Ιουλίου 13, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον teo
« Γιατί τόσος ρατσισμός ρε παιδιά? | Η φάρσα “ΤΕΛΟΣ” σε… τραγούδι! »

Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι το post αυτό προορίζονταν για σχόλιο, αλλά όταν αντιλήφθηκα ότι ήταν αρκετά μεγάλο αποφάσισα να το αναρτήσω. Να ζητήσω συγγνώμη για την “παρατυπία” αυτή.

Στο θέμα τώρα. Το επιχείρημα ότι η hip-hop είναι η εναλλακτική μουσική, που δεν μιλάει απλώς για έρωτες και αγάπες έχω βαρεθεί να το ακούω από το γυμνάσιο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά τότε ο kbee μου έλεγε με πάθος “Πες ρε ένα άλλο είδος μουσικής που δεν ασχολείται μόνο με έρωτα!” Ήταν η εποχή που προσπαθούσε ο φίλος kbee να με μυήσει στην hip-hop και με έβαζε να την ακούω με το “ζόρι”. Καλός ή κακός, δεν ξέρω, δεν με ενθουσίασε ποτέ η hip-hop.

Για να επανέρθω στο θέμα, τότε δεν ήξερα πολλά από μουσική και δεν μπορούσα να του απαντήσω. Ούτε τώρα πολυασχολούμαι με την μουσική και οι γνώσεις μου και οι προτιμήσεις μου περιορίζονται στην ελληνική μουσική σκηνή. Ωστόσο μπορώ να απαντήσω πλέον με σιγουριά ότι υπάρχει πληθώρα ελληνικών τραγουδιών που ασχολούνται πέρα από τον έρωτα και θίγουν θέματα πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά κτλ. και δεν ανήκουν στην κατηγορία της hip-hop. Χαρακτηριστικά να αναφέρω ένα από τα αγαπημένα μου “Η Στέλλα η Σμυρνιά” του Νότη Σφακιανάκη, το οποίο αντίθετα απ’ότι πιστεύουν πολλοί δεν μιλάει για χασίσι, αλλά για την Μικρασιατική καταστροφή .

Μπορώ να αναφέρω εκατοντάδες αλλά τραγούδια και δεκάδες άλλους καλλιτέχνες, όπως πχ τα “Gucci” και “Summer in Greece” του Μαζωνάκη, τα οποία περιέχουν κοινωνικά και τουριστικά μηνύματα. Εντάξει, πλάκα κάνω για τον Μαζωνάκη, αλλά το θέμα είναι ότι σε καμία μα καμία περίπτωση δεν δέχομαι την hip-hop ως την μόνη εναλλακτική λύση από τα χαμηλής ποιότητας τραγούδια που μας πασάρουν και περιστρέφονται όλα γύρω από τα θέματα: σε αγαπώ, με αγαπάς, σε μισώ, με κεράτωσες, σε κεράτωσα κτλ.

Όσο για το δεύτερο σκέλος, περί ρατσισμού, θα προσπαθήσω να είμαι πιο σύντομος. Ανέφερες co0p ότι όταν απαντάς σε κάποιον για το είδος της μουσικής που ακούς σε κοιτάει απορημένα και υποτιμητικά. Αν σε ρωτούσα εγώ και μου απαντούσες: “Ακούω Jedi Mind Tricks, 2pac και Jurassic5″ λογικό είναι να σε κοιτάξω με ένα απορημένο ύφος, γιατί δεν έχω ιδέα ποιοι είναι αυτοί οι κύριοι. Τώρα για το υποτιμητικό ύφος, δεν μπόρεσα να καταλάβω σε ποια κατηγορία ανθρώπων αναφέρεσαι, αν έχεις την καλοσύνη διευκρίνισε το. Τέλος την αντίδραση των μεγαλύτερων την βρίσκω απόλυτα δικαιολογημένη, δεδομένου ότι υπάρχει αυτό που λέμε χάσμα γενεών και ότι μεγάλωσαν κάτω από εντελώς διαφορετικές συνθήκες. Είμαι σίγουρος ότι όταν ήταν στην ηλικία μας είχαν παρόμοια αντιμετώπιση από τους παππούδες μας….