Εφοδιασμένος με το αγαπημένο μου «Γυμνό Γεύμα» του Γουίλιαμ Μπάροουζ καθώς και ένα πακέτο Καρέλιας (χρυσή κασετίνα) ξεκίνησε και σήμερα το πρωινό μου μέσα στο ωραίο ξενοδοχείο που διέμενα εδώ και μια εβδομάδα. Ήμουν έτοιμος να ανοίξω το παράθυρο του δωματίου μου για να δω για άλλη μια μέρα αυτόν τον πανέμορφο ελληνικό ήλιο και αυτή την πανέμορφη ευβοϊκή θάλασσα που δέσποζε απέναντι από το ξενοδοχείο. Αν και το δροσερό αεράκι είχε μειωθεί τις τελευταίες μέρες, το κλίμα φαινόταν σχεδόν τέλειο, κλίμα για διακοπές! Την τελευταία εβδομάδα εξάλλου στην Ιταλία ο καιρός πρέπει να ήταν πολύ πιο ζεστός και η θάλασσα – οπουδήποτε κι αν ήμουν εκεί – δε θα έμοιαζε τόσο ωραία… Δυστυχώς, όμως, σήμερα τα πράγματα δεν πήγαν όπως τα περίμενα. Το κλασικό μας ξύπνημα στην Αμάρυνθο Εύβοιας, εμένα και της γυναίκας μου, πέρα από το άνοιγμα των πατζουριών μας και την εισπνοή καθαρού ελληνικού αέρα, περιλάμβανε ανάγνωση των ιταλικών εφημερίδων, πρωινό περπάτημα και μπάνιο και ένα ωραίο πρωινό σε κάποιο από τα παραλιακά καφέ του όμορφου χωριού. Μετά, αρχίζαμε δουλειά.
Όμως, όλα πήγαν ανάποδα από την αρχή. Ανοίγω τα πατζούρια του δωματίου μας και βλέπω στο βάθος μαύρους καπνούς. Αμέσως υποψιάστηκα: πυρκαγιές! Μα ήταν τόσο κοντά! Μέχρι να ειδοποιήσω τη γυναίκα μου – εκείνη ακόμη χουζούρευε στο κρεβάτι – δεν αργήσαμε να ακούσουμε την πόρτα του δωματίου μας να χτυπάει… Ήταν σαν εφιάλτης. Μια υπάλληλος του ξενοδοχείου, με μια μικρή προς το παρόν ανησυχία στο βλέμμα (ίσως για το αν θα αποφασίζαμε να φύγουμε μετά τα φοβερά της νέα), ήρθε να μας ενημερώσει για τη φωτιά στην Εύβοια. Το χωριό Αλιβέρι άρχιζε να καίγεται… Υπήρχε κίνδυνος και για μας, στην Αμάρυνθο! Αλλά προς το παρόν μας καθησύχαζε. Μας είπε πως θα μας ειδοποιήσουν έγκαιρα αν χρειαστεί να εκκενώσουμε το ξενοδοχείο.
Ποτέ δεν περίμενα ότι θα περίμενε κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, τη χώρα που αγαπώ να επισκέπτομαι συνεχώς, κάθε καλοκαίρι… Και η φωτιά να χτυπήσει στην Εύβοια, στην Αμάρυνθο όπου εμείς διαλέξαμε να περάσουμε τις ήσυχες διακοπές μας! Νωπές ήταν εξάλλου οι μνήμες των φοβερών πυρκαγιών στη Νότια Ιταλία: ένα πραγματικό ολοκαύτωμα συνέβη εκεί. Δε θα άντεχα να δω το ίδιο και στην Ελλάδα. Και κάτι, φυσικά, θα έπρεπε να γράψω για αυτό. Αλλά ποτέ δεν πίστευα πως ένα τόσο… στενάχωρο ρεπορτάζ που είχα αναλάβει να κάνω για λογαριασμό της Republica θα συνέπιπτε και θα ανατροφοδοτούταν κατά την παραμονή μου στην Ελλάδα, εν μέσω της ανάγκης μου για διακοπές και του δημοσιογραφικού μου καθήκοντος.
Αλλά είχε έρθει η ώρα να περάσουμε στην πράξη. Ήρθα στην Ελλάδα για να καλύψω δημοσιογραφικά τον τρόπο με τον οποίο η Ελλάδα, οι απλοί της κάτοικοι, είχαν βιώσει παλιότερα, στην Εύβοια και αλλού, τις πρόσφατες πυρκαγιές του 2007 στην Ελλάδα. Βγήκα με τη γυναίκα μου αμέσως στους δρόμους. Υπήρχε μια έντονη κινητοποίηση και ανησυχία από τους φιλικούς κατοίκους της Αμαρύνθου. Πρέπει να μου πείτε κάτι, παρακάλεσα μερικούς και όλοι μου χάρισαν μέρος του πολύτιμου χρόνου τους για να μου πουν για τις ανησυχίες τους, για το πώς η φωτιά κατέστρεφε ήδη τα πάντα στο Αλιβέρι και πως αν ερχόταν προς την Αμάρυνθο θα έκαιγε τα πάντα: τις περιουσίες τους που με τόσο κόπο έχτισαν, τα χωράφια τους όπου με τον τίμιο ιδρώτα τους έσπερναν κάθε χρόνο, τα σπιτικά τους για να μη μιλήσουμε για το οριστικό πλήγμα στον τουρισμό του χωριού.
Οι άντρες της κοινότητας, κάνοντας πηγαδάκια στην κεντρική πλατεία του χωριού, όπου στέκει το αντίστοιχο μνημείο του χωριού από τον εμφύλιο πόλεμο της Ελλάδας, έμοιαζαν να καταστρώνουν σχέδια για το πώς θα βοηθήσουν την περιοχή τους σε ένα νέο πολεμικό τοπίο. Φωτιές παντού, καμένα ζώα και σπίτια στα άλλα χωριά, άνθρωποι απανθρακωμένοι – οι κάτοικοι της Αμαρύνθου μιλώντας μεγαλόφωνα έμοιαζαν να παίρνουν θάρρος από το μνημείο των προγόνων τους. Αποφασισμένοι, αγανακτισμένοι για την «κρατική αναλγησία» όπως έλεγαν κάποιοι από αυτούς καθώς βλαστημούσαν για την έλλειψη βοήθειας από πλευράς της ελληνικής κυβέρνησης και, τέλος, κάποιοι άλλοι απλώς σαστισμένοι να κοιτούν τους πελώριους καπνούς. Το χωριό συσκεπτόταν, μέσα σχεδόν σε μια μεγάλη μάζωξη – όπως πάντα ήξερε να κάνει μπροστά στα μεγάλα του προβλήματα – για να δει τι θα κάνει. Οι γυναίκες μέσα στα σπίτια προσπαθούσαν να πακετάρουν πράγματα στην περίπτωση που – ω μη γένοιτο – αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν το χωριό. Τα παιδιά, ανήσυχα και αυτά, παρακολουθούσαν τα βλέμματα των μπαμπάδων τους. Άλλα να τρέχουν δεξιά κι αριστερά με μηχανάκια μεταφέροντας πράγματα. Άλλα να ακολουθούν τη συμπεριφορά των πατεράδων τους δεσμευόμενα ότι δε θα αφήσουν το χωριό τους αμαχητί. Τα κορίτσια του χωριού με ένα αμήχανο αλλά και παράλληλα ένοχο βλέμμα που δεν μπορούσαν να βοηθήσουν την κατάσταση.
Ο δήμαρχος Αμαρύνθου, ένας συμπαθητικός μεσήλικας άντρας που φαίνεται ότι «ματώνει» για τον τόπο του, μου εκμυστηρεύτηκε πως νιώθει μεγάλη στεναχώρια που η Ελλάδα δεν μπορεί να σώσει τον φυσικό της πλούτο και τους πολίτες της. Ο Νίκος, ένας ψηλός γεροδεμένος άντρας, διαμηνύει εκνευρισμένος για τους Έλληνες πολιτικούς «Αν ξαναέρθουν εδώ, θα τους σκοτώσουμε!» (δήλωση που δεσμεύτηκα να βάλω σαν τίτλο του άρθρου μου). Η υπάλληλος του ξενοδοχείου, εμφανώς ανήσυχη πλέον, μπαίνει μπροστά στο μαγνητόφωνό μου και φωνάζει στα ελληνικά με τρόπο σπαρακτικό «Καίγεται η πατρίδα μας! Κάτι πρέπει να γίνει!». Η καταστροφή είναι πλέον ορατή και οι κάτοικοι ξεσπούν για τους εκπροσώπους τους και όχι μόνον. Στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου οι υπάλληλοι ενημερώνονται από τις ανοιχτές και στη διαπασών τηλεοράσεις. Πότε καταριούνται την κρατική όπως λένε αδράνεια («γιατί ως συνήθως στην Ελλάδα τίποτα δεν γίνεται στα σοβαρά», συμπληρώνει ένας από αυτούς) και πότε απλώς κοιτούν αποσβολωμένοι. Ζητάω από το δήμαρχο άλλες δύο κουβέντες. Απλώς μου υπόσχεται πως το καράβι δε θα μείνει ακυβέρνητο, πως θα είναι ο τελευταίος πολίτης που θα φύγει από το χωριό, αν ο Θεός τους αφήσει αβοήθητους. Κάνει παράλληλα το σταυρό του και μου ψιθυρίζει ότι ούτε μια οικογένεια Αμαρύνθιων δεν πρόκειται να κινδυνέψει από τη φωτιά… κι αυτό δεν θέλει καν να το γράψω στο μαγνητόφωνο. «Για αυτό με ψήφισαν», μου λέει, «δε θα τους απογοητεύσω τώρα κι εγώ»…
Μέσα στον όλο χαμό δεν ήταν δυνατόν να μην προσέξω πόσες επικλήσεις έγιναν στο Θεό από το πρωί μέχρι τώρα που γράφω, στις 6.30μμ το απόγεμα. Επικλήσεις στο Θεό όχι τόσο από τα παιδιά και τους άντρες του χωριού που ήταν ήδη πολύ βιαστικοί. Όχι τόσο από τους μετανάστες του χωριού – μπόλικοι κι αυτοί οι καημένοι – που επίσης βοηθούσαν να σωθούν οι ελληνικές περιουσίες. Αλλά κυρίως από τις γυναίκες. Οι Έλληνες – ένας βαθιά θρησκευόμενος λαός δεν μπορούσαν να ξεχάσουν τον Κύριο και την Παναγία αυτές τις κρίσιμες στιγμές – με την προοπτική κιόλας να μην τους ξεχάσει κι εκείνος.
Πρέπει να κλείσω αυτή τη σύντομη ανταπόκριση. Ο πανικός, τα κλάματα και οι λυγμοί που είδα μέχρι τώρα στην Αμάρυνθο Εύβοιας, συνοδευόμενα από τα πρώτα αναπνευστικά προβλήματα (πολλούς τους έπιασε ήδη η δύσπνοια…), έμοιαζαν να με οδηγούν στην τρέλα. Η επαφή μου με το δημοσιογραφικό μαγνητοφωνάκι και την πένα μου με κράτησαν σε ένα απαραίτητο ψύχραιμο επίπεδο συνείδησης για να καταγράψω τα γεγονότα. Φύγαμε από το ξενοδοχείο. Μας έχουν πάει μαζί με τα πράγματά μας στην πλατεία του χωριού προσφέροντάς μας νερά και φαγητό.
Όμως, η τρέλα είναι διάχυτη και παραμονεύει για όσους δεν μπορούν να έχουν την απόσταση του δημοσιογράφου. Μια γυναίκα, στη μία άκρη της πλατείας, φωνάζει γοερά «Θα μας κάψει ο Θεός για όσα κάναμε! Θα μας κάψει ο Θεός!». Ντυμένη ατημέλητα και αλαφιασμένη, μοιάζει να μην ξέρει τι λέει. Τη ρωτάω αν θέλει βοήθεια και της δίνω λίγο από το νερό που μου έδωσαν οι καλοί της συγχωριανοί. Μου λέει ότι αυτά που γίνονται είναι «Θεία Δίκη» και της χαμογελάω συγκαταβατικά χωρίς να την προσβάλω. Είναι τρελή, σκέφτομαι ένοχα.
Γιατί, τη ρωτάω, τι κάνατε πια; Η απάντηση της είναι σκληρή και σχεδόν σουρεαλιστική μέσα σε αυτό το τοπίο… «Οι άντρες του χωριού βιάζουν μετανάστριες, κοπέλες, όπως πέρυσι βίασαν και τα παιδιά, τα αγόρια μια μικρή Βουλγάρα στο σχολείο!!!» Τιμωρούμαστε για αυτά τα εγκλήματα!». Της γύρισα την πλάτη και έφυγα με γρήγορο βήμα. Από τη μια, αυτά που έλεγε μου φαίνονταν ιερόσυλα. Από την άλλη, δεν ήθελα να την ακούσουν οι άντρες του χωριού για ίσως υπήρχε άσχημη κατάληξη για αυτήν μέσα σε αυτόν τον πανικό που διερχόταν η κοινότητα. Και δεν ήθελα εγώ να ήμουν η αφορμή για κάτι κακό. Για κάτι επιπλέον κακό.
Ήξερα σε τι αναφερόταν. Πέρυσι το Νοέμβρη είχα μάθει από την Ιταλία πως ένας φοβερός ομαδικός βιασμός συνέβη στην Αμάρυνθο στις τουαλέτες του σχολείου. Πως 4 άτομα βίασαν μια κοπέλα μετανάστρια, δύο συμμαθήτριες της κινηματογραφούσαν και όλο το χωριό κάλυψε τους δράστες και το έγκλημα με όλα τα μέσα που διέθετε. Χρειάστηκε να παρέμβουν οι σημαντικότεροι πολιτικοί της Ελλάδας για εκείνη την υπόθεση και πάλι τίποτα δεν έγινε για να υπάρξει μια λύτρωση, μια δικαίωση. Μια λύτρωση που όλοι οι άνθρωποι αξίζουν όταν παθαίνουν κάτι απροσδόκητο και βίαια ισχυρό. Μια λύτρωση, σαν κι αυτήν που πλέον αναζητούσαν οι Αμαρύνθιοι, αβοήθητοι και απελπισμένοι, στο έλεος της φωτιάς. Μου έρχονταν στο μυαλό ξανά και ξανά τα λόγια της «τρελής γυναίκας» του χωριού περί Θείας Δίκης.
Μα, είναι δυνατον;
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στη Republica στις 25/08/07, στη στήλη «Αθεράπευτα Υγιείς». Εγώ το βρήκα στο ανεξαρτητο δικτυο εναλλακτικής πληροφόρησης athens.indymedia.org.
Η ώρα είναι 6παρα τέταρτο το απόγευμα και αυτή τη στιγμή η φωτιά μπαίνει στην Αρχαία Ολυμπία. Επίσης εξακολουθούν να καίγονται άνθρωποι, σπίτια,δάση…Είχα αποκλείσει απ’ την πλευρά μου να γράψω για τις φωτιές που καίνε τη μισή Ελλάδα. Τελικά ύστερα απ’ το σημερινό και μετά από τρείς μέρες- όχι στασιμότητας, αλλά επιδύνωσης της κατάστασης, πήρα απόφαση να εκφράσω κι εγώ τη μεγάλη μου απογοήτευση. Αυτό που κάνουμε -όσοι δεν κινδυνεύουμε- είναι να καθόμαστε και να παρακολουθούμε ειδήσεις με ξάγρυπνους δημοσιογράφους και μάχημους ρεπόρτερ. 24ωρα ολόκληρα στην πρώτη γραμμή της ενημέρωσης,τη μια να πασχίζουν να μας κατατοπίσουν για το τι γίνεται, την άλλη να αυτοβαφτίζονται σωτήρες που βγάζουν στον αέρα κατοίκους να κάνουν έκκληση για βοήθεια και την παράλλη να τους τρέχουν τα σάλια στην κυριολεξία για περισσότερους νεκρούς,περισσότερα δάκρυα, περισσότερες στάχτες και πόνο. Είδαμε επίσης πολιτικούς αρχηγούς(ΠΑ.ΣΟΚ/ΣΥ.ΡΙΖΑ) να σπεύδουν στις δύσμοιρες περιοχές και να προσκαλούν σύμπνοια κομμάτων με αποτέλεσμα τη δημιουργία οργανωμένου σχεδίου και την καταγραφή προτάσεων. Είδαμε την Παπαρήγα να δηλώνει επιστράτευση όλων των μελών του κόμματος στις τοπικές αρχές που αντιμετωπίζουν καταστροφές. Είδαμε τον ”Παπαθεμελή-Παπαθεμελή” να λέει ότι θα διαθέσει τα χρήματα της προεκλογικής εκστρατείας του, στους πληγέντες. Και στο αποκορύφωμα, είδαμε τον χέρι-χέρι Καρατζαφέρη, να τρέχει με τη μάνικα σε στιγμές μεγαλοψυχίας και αυτοθυσίας(θυμίζοντάς μας κάτι από Ψωμιάδη). Αυτό που είδαμε είναι τον πρωθυπουργό να βγαίνει και να κάνει δηλώσεις για οργανωμένο σχέδιο από “κάποιους”(!!!!), για τρομοκρατία, εμπρηστές οικοπεδοφάγους και να μην βγάζει κουβέντα για τις ευθύνες που σκιάζουν όλους τους!!! Να αποπροσανατολίζει τους Έλληνες με λαϊκισμούς και υποσχέσεις για αποζημιώσεις, αναδασώσεις και αντιπλημμυρικά(μήπως και πάρει καμιά ψήφο από Πελλοπόνησο και Εύβοια στις 16). Αυτό είναι το θέμα μας; Και τι είναι αυτό που μας λέει στην ουσία; Ότι αυτός και η κυβέρνησή του σηκώνουν τα χέρια ψηλά;;; Ισα-ίσα-είναι τραγικό!!- αν δεν μπορεί να διαχειριστεί κρίσιμες καταστάσεις σαν αυτές που βιώνουμε, τη εμπιστοσύνη κι εμείς να του δείξουμε;; Το κράτος υπο διάλυση!Αγανακτησμένοι κάτοικοι ρίχνουν ευθύνες στην τοπική αυτοδιοίκηση, η τοπική αυτοδιοίκηση τις ρίχνει στον κρατικό μηχανισμό που και αυτός ανύμπορος και ανύπαρκτος όπως αποδείχτηκε τις ρίχνει στους εμπρηστές!!! Άκουσον-άκουσον!! Αντί να αναλάβει το κόστος και τις ευθύνες της τραγωδίας,τα φορτώνει στους εμπρηστές!! Ε, χαίρω πολύ. Γι αυτή τη ”δουλειά” είναι οι εμπρηστές. Για να βάζουν φωτιά. Η κυβέρνηση είναι για να προτρέχει και να αντιμετωπίζει τέτοια φαινόμενα! Να τα εμποδίζει να εξαπλωθούν και να παρέχει ασφάλεια στους πολίτες. Μα για βλάκες μας περνανε;! Έλεος! Ντροπή!
Υ.Γ Λένε ότι είναι η τέταρτη παγκοσμίως πιο καταστροφική πυρκαγιά από το 1871.
Τι να σχολιάσω και τι να πω βασικά; Είπα να κάνω μια πάυση από το διάβασμα, και διαβάζοντας το blog της zekias, έπεσα πάνω σε αυτό το βιντεάκι…
Η χώρα πάει κατά διαόλου ή μου φαίνεται;; Έχουμε ξεφύγει εντελώς ρε παιδιά…
Άκου εκεί, “σταρώστε με, σταρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με!”
Ή παρακάτω “πιστεύω στην Ελλάδα, πιστεύω στο Χριστό”
ή μήπως το “Οι νέοι προπαντώς, αν θέλουν να ναι εντός”(εννοεί για να είσαι “in” πρέπει να ρίξεις Έφη δαγκωτό!)
Και το αποκορύφωμα στο τέλος: “Η βουλή μας θέλει κέφι, βάλε ένα σταυρό στην Έφη!”
Μην βγεί και ο NiVo με κανένα rap video να κάνει freestyle για το Family που θέλει να μπει στη Βουλή… Αλλά καλη φάση θα ήταν με Τάρα, TNS και Θηρίο… Σαν τον Ali-G!
Why Study For Exams…. Are they not about what you know, not about how much you can cram into your head the night before?
Η περίοδος εξεταστικής έχει ήδη αρχίσει για πολλούς από εμάς… Για άλλους θα αρχίσει σύντομα!
Γενικά, οι εξετάσεις είναι ένα περίεργο πράγμα… Γράφεις κάθε 2-3 μέρες μαθήματα (πάνω κάτω) και… “κάθεσαι σπίτι να διαβάσεις” (κλασσική απάντηση στα τηλέφωνα των φίλων σου);!
Εδώ είναι όπου αρχίζουν τα προβλήματα! Έχεις πολλές “ελεύθερες” ώρες… Άντε πόσο να διαβάσεις την μέρα; 3-4 ώρες; Όλες τις υπόλοιπες τι κάνεις;
Θα απαντήσω, για να μην προβληματίζεστε! Είσαι κλεισμένος στο σπίτι σου, όπου συνήθως έχει ζέστη, εκτός και αν έχεις air-condition, και τρομπάρεις… Με διάφορους τρόπους, πχ χαζεύοντας στην τηλεόραση, σερφάροντας στο internet, παίζοντας κανένα ηλεκτρονικό παιχνίδι, στέλνοντας μηνύματα σε φίλους/ πρώην/ νυν, τρώγοντας με αργούς ρυθμούς, ή ακόμα χειρότερα κοιτώντας το ταβάνι και το καλύτερο -κατά την άποψη μου- ρίχνοντας άπειρους ύπνους! (άντε και καμιά τσοντούλα…)
Όλα τα παραπάνω όμως, σε βγάζουν από την κανονική ροή της ζωής σου, σου χαλάνε την διάθεση, σε κάνουν βαριεστημένο… Έτσι προκύπτει το “φαινόμενο των εξετάσεων” !
Το πιο ενοχλητικό σημείο δεν το έθιξα ακόμη ολοκληρωμένα… Ανέφερα κάτι ψιλά πιο πριν βέβαια! Είναι αυτό του ύπνου! Στην εξεταστική, χάνεις τα αυγά και τα πασχάλια, όσον αφορά αυτό το θέμα! Γιατί;;
Το πρόβλημα ξεκινάει από την ώρα που ξυπνάει κανείς… ΔΕΝ φροντίζει να ξυπνήσει μια φυσιολογική ώρα (κατά τις 10-11), αλλά κοιμάται μέχρι κατά τις 2… Μπορεί και αργότερα! Έτσι όταν ξυπνάει (πέρα από το ότι δεν έχει όρεξη για διάβασμα) το βράδυ δεν μπορεί να κοιμηθεί με τίποτα!
Ή να το θέσω αλλιώς… Διαγράψτε από την μνήμη σας το προηγούμενο και πάμε πάλι:
Το πρόβλημα ξεκινάει από την ώρα που κοιμάται κανείς… ΔΕΝ φροντίζει να κοιμηθεί μια φυσιολογική ώρα (κατά τις 12-1), αλλά κοιμάται κατά τις 3… Μπορεί και αργότερα! Με αποτέλεσμα να ξυπνάει αργά την άλλη μέρα το μεσημέρι και πάλι από την αρχή!
Ή κότα έκανε το αυγό ή το αυτό την κότα;
Από αυτό πιστεύω ότι ξεκινάνε όλα τα προβλήματα που συναντάμε στην εξεταστική! Η ατονία, η βαρεμάρα, η έλλειψη συγκέντρωσης… Για όλα φταίει η κακή μας συνήθεια!
Λύση: Δύο φορές μου έγινε κάτι καταπληκτικό! Κοιμήθηκα κατά τις 12, γιατί ένιωθα κουρασμένος, και ξύπνησα κατά τις 7-8 χωρίς την βοήθεια από κανένα ξυπνητήρι! Μόνος μου! Και ένιωθα χάρουμενος, ορεξάτος και γεμάτος ενέργεια! Με την ησυχία μου είδα λίγο ειδήσεις το πρωί, έφαγα δημητριακά, ήπια το φραπεδάκι μου! Και στην συνέχεια είχα στην διάθεση μου όλη την μέρα (ναι μέρα!) να διαβάσω, ή να … τρομπάρω!
Ακολουθήστε την συμβουλή μου και θα δείτε ότι θα δουλέψει… ΑΠΛΑ ένιωσα ότι πρέπει να την μοιραστώ μαζί σας…
Σέρφαρα αμέριμνος στο web, κοιτώντας για φωτογραφικές, mp3 players, οτιδήποτε έχει σχέση με ηλεκτρονικά είδη… Και βρήκα ένα mp3 player, ολίγον ακριβό…
Η τιμή δεν είναι 400, 500 ή 1000 ευρώ! Είναι…. 20.000 ευρώ!
20.000 Ευρώ για 1 GB μόνο! Λέω κάποιο λάθος θα κάνανε στο play247.gr, αλλα τελικά όχι….
Δείτε περιγραφή:
Η TrekStor είναι η εταιρία που έχει κατασκευάσει το ακριβότερο MP3 Player στον κόσμο. Το μοντέλο αυτό είναι το Organix Gold που κατασκευάστηκε για πρώτη φορά για λογαριασμό του δισεκατομμυριούχου και ιδιοκτήτη της ομάδας Midland Formula 1 Alex Shnaider. Το κέλυφος του Organix Gold είναι κατασκευασμένο από χρυσό 18 καρατίων και είναι διακοσμημένο με 63 διαμάντια Aquamarine. Το χρυσοχοείο Wenthe στη Γερμανία (www.einszweidreigold.de) διέθεσε πάνω από 100 ώρες για την κατασκευή του! Το μοντέλο αυτό διαθέτει πληθώρα χαρακτηριστικών που θα εντυπωσιάσει όλους τους φανατικούς των φορητών συσκευών ήχου. Αναπαράγει σχεδόν όλα τα φορμά ήχου, έχει πολλές ρυθμίσεις ήχου και φυσικά υπέροχο ήχο! Ένα ακριβό Gadget που θα εκτιμήσουν οι λάτρεις του “μοναδικού”.
Έχει και χάλια χαρακτηριστικά… Σιγά μην το πάρω, καλύτερα να μαζέψω 400 ευρώ και κάνα iPod…
Δεν ξέρω αν υπάρχουν εδώ άτομα που μπαίνουν από την πόλη της Θεσσαλονίκης αλλά το σημερινό θέμα αισθάνομαι πως θέλω να το θίξω. Θέλω να πω τον πόνο μου βρε αδερφέ! Τον τελευταίο καιρό ολόκληρη η πόλη της Θεσσαλονίκης είναι ένα απέραντο εργοτάξιο απ’ άκρη σ’ άκρη. Έργα εδώ, έργα εκεί έργα παραπέρα. Και για ολοκλήρωση…Ούτε λόγος!
Η μεγαλύτερη μακράν αναταραχή προκαλείται από τα ,εμβρυακού σταδίου, έργα του μετρό που λαμβάνουν χώρα -προς το παρόν τουλάχιστον- προς τα δυτικά της πόλης με εξαίρεση ένα εργοτάξιο στο κέντρο παραπλεύρως της πλατείας συντριβανίου. Έναν από τους σημαντικότερους δρόμους της Θεσσαλονίκης και συγκεκριμένα μιλώ για την οδό Εγνατίας η οποία χάριν του έργου που θα δώσει πνοή και αναπνοή στην πόλη μας έχει παραμορφώσει την ευθεία πορεία της με συνεχείς παρακάμψεις. Χώρια δε τη ζημία, την ταλαιπωρία και τη βρώμια που τρώνε οι καταστηματάρχες των οποίων τα καταστήματα βρίσκονται κατα μήκος της οδού Εγνατίας στο ύψος της οδού Βενιζέλου. Σημειωτέον δε πως ο μετροπόντικας ακόμη δεν έχει πιάσει δουλειά. Ούτε καν τον δρόμο για τη Νυφούλα του Βορρά έχει πάρει. Ένα το κρατούμενο λοιπόν.
Συνεχίζοντας κάποιος την βόλτα του στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, δύσκολο θα ταν να παραλείψει τον περίπατο επι της οδού Γούναρη όπου εδώ κι τρεις περίπου μήνες, ο συμπαθέστατος-πανέμορφος-πανέξυπνος-γυμνασμένος και πάνω απ’όλα ατσαλάκωτος Δήμαρχός μας αποφάσισε μια εκ νέου πλακόστρωση της οδού ξεκινώντας από το ύψος της πλατείας Ναβαρίνου και συνεχίζοντας κατα μήκος. Επειδή τυχαίνει να δουλεύω σε αυτή την οδό, μπορώ να σας πω πως δεν είναι και ό, τι καλύτερο να ακούς ένα κομπρεσέρ μέσα στα αυτιά σου από τις 8 το πρωί ως τις 2 το μεσημέρι (ώρες δημοσίων υπαλλήλων αν το καταλάβατε). Μετά το πέραν της δευτέρας μεσημβρινής περιττό να σας πω πως οι εργάτες εξαφανίζονται αίφνης από προσώπου γης. Αφού λοιπόν φύγουν, έξαλλος και άφωνος παρατηρώ πως οι εργάτες κινούνται με αντικειμενικά απελπιστικά αργούς ρυθμούς πράγμα το οποίο μας προϊδεάζει για πολλούς ακόμη μήνες δουλειάς που όπως φαίνεται πάντα θα υπόκεινται σε αναβολές επι αναβολών για διαφορετικούς κάθε φορά λόγους (έτσι για να υπάρχει και ποικιλία). Δυο τα κρατούμενα.
Όλοι μας κάποια στιγμή σε ετούτη τη ζωή έχουμε διαβάσει ή ακούσει πως η Θεσσαλονίκη φημίζεται για την πανέμορφη, παραδοσιακή της παραλία που προσφέρεται γα ρομαντικούς, φιλικούς, αθλητικούς περιπάτους πολλών χιλιομέτρων. Προφανώς οι ιθύνοντες θα ήθελαν να μετριάσουν προσωρινά αυτή τη καλή φήμη για να την επαναφέρουν ακόμη πιο τρανή. Ως τότε όμως; Έχουμε μια παραλία κατακρεουργημένη πίσω από άσχημες και καυτές λαμαρίνες. Ένα απέραντο έργο πολλών χιλιομέτρων με άγνωστη ημερομηνία λήξης και εννοείται άγνωστο αποτέλεσμα. Προσωπικά ο μοναδικός λόγος που θα μπορούσε να με ωθήσει στο να απολαύσω τον καφέ μου στην παραλία της πόλης μου ήταν η Θέα στον Θερμαϊκό κόλπο που σε συνδυασμό με τα χρώματα του ουρανού και της συνοδείας ενός παραδοσιακού frappe προσέφεραν ένα απόλυτα χαλαρωτικό θέαμα για το μάτι και το μυαλό.
Ας ελπίσουμε πως τα έργα της υποθαλλάσιας αρτηρίας θα προκαλούν μικρότερη κυκλοφοριακή και ψυχολογική συμφόρηση. Αυτή είναι λοιπόν η εικόνα που παρουσιάζει η πανέμορφη κατα τ’ άλλα Θεσσαλονίκη του έτους 2007 λίγο πριν από την καθιερωμένη ετήσια διεθνή έκθεση και τις πρώρες εκλογές. Λέτε να είχαν σκοπό να τα ολοκληρώσουν έως τις βουλευτικές εκλογές του επόμενου Μαρτίου εάν αυτές γίνονταν στην ώρα τους; Μπα.. Προς Θεού όμως δεν λέω πως είμαι αντίθετος με όλες τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού και καλλωπισμού της πόλης μου. Με αυτό που διαφωνώ είναι ο χρόνος που επιλέχθηκε για να γίνουν όλα τα έργα μαζί και η ταχύτητα με την οποία διεκπεραιώνονται οι εργασίες.
Αυτό που χρειάζεται είναι ολύμπια υπομονή και όλα θα πάνε καλά. Εξάλλου πιστεύω πως μετά από αυτό το εκσυγχρονιστικό και καλλωπιστικό μπαμ στη Θεσσαλονίκη το επόμενο θα αργήσει να έρθει πολλλλυυυυυυύ. Έτσι λοιπόν θα μπορέσουμε και εμείς επιτέλους να επιστρέψουμε κάποια στιγμή στους χαλλλαρούς (όπως λένε και οι Αθηναίοι) ρυθμούς μας!!
Μάλλον πρέπει να αυτοσυστηθώ και εγώ με την σειρά μου. Είμαι φίλος του Κbee, είμασταν μαζί Εrasmus στο Βέλγιο. Είμαι από Θεσσαλονίκη και σπουδάζω Θεσσαλονίκη (Οικονομικό Πα.Μακ.) Απλά δηλώνομαι και εγώ για να μην αναρωτιούνται οι Admin οτι κάποιος μπήκε και άρχισε να γράφει ότι “ακυρωσύνη” κατεβάσει το κεφάλι του…
Αυγούστου 27, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον 
Posted in Επικαιρότητα 
5 Comments »
