Οι εγγραφές πρωτοετών τελείωσαν, για τα περισσότερα τουλάχιστον πανεπιστήμια.
Κάθε χρόνο οι παρατάξεις βρίσκονται σε αναβρασμό αυτήν την περίοδο! Σκοπός του είναι να “γράψουν” όσο πιο πολλούς φοιτητές μπορούν, ώστε να αποκτήσουν καλύτερες “δημόσιες σχέσεις” και σε μερικούς μήνες… περισσότερες ψήφους!
Θυμάμαι την δική μου εγγραφή, είχα πάει με έναν ξάδερφο μου, και με το που πάτησα το πόδι μου στην αυλή της σχολής, πετάχτηκε αμέσως ένας τύπος και προσφέρθηκε να με βοηθήσει! Στην συνέχεια, αφού γνωριστήκαμε και ήταν απολύτως φιλικός μαζί μου, ήθελε και το τηλέφωνο μου, για να “με ενημερώσει για τη σχολή”. Εγώ επειδή είχα πάει υποψιασμένος και ήξερα τι παίζει περίπου πήρα το δικό του τηλέφωνο το οποίο βέβαια δεν χρησιμοποίησα ποτέ!
Έτσι, λοιπόν, και στο πανεπιστήμιο μας (ΑΣΟΕΕ), κάθε χρόνο γίνεται πανικός! Ειδικότερα φέτος ήταν πολύ σκληρά τα πράγματα…
Έγραφα ένα μάθημα και μόλις τελείωσα ήθελα να ρωτήσω κάτι στην γραμματεία μας… Πράγμα αδύνατο αφού γινόταν πανικός! Είχαν στριμωχτεί έξω από την γραμματεία περίπου 15 πρωτοετής και καμιά 60 παραταξιακοί!!!
Στην συνέχεια καθόμουν στα σκαλιά, και παρακολουθούσαμε τους καημένους/ καημένες πρωτοετής… Με την διαφορά ότι πλέον (σε αντίθεση με τα δικά μας, αγνά χρόνια) τους πρωτοετής τους γραπώνουν από τα προηγούμενα τετράγωνα! Την έχουν στήσει στις γωνίες Δεριγνύ και Αντωνιάδου, και τους συνοδεύουν από εκεί! Και μάλιστα, η αναλογία είναι 4-5 παραταξιακοί προς έναν πρωτοετή!
Σκεφτήκαμε κι εμείς να τους κάνουμε μια πλάκα… Βάλαμε μια κοπέλα από το έτος μας που μικροδείχνει να προχωράει μπροστά-μπροστά έξω από την σχολή, και εγώ με έναν φίλο μου της πιάσαμε συζήτηση, μόλις πλησιάσαμε στους παραταξιακούς (για να νομίζουν ότι μόλις την γνωρίσαμε).
Με το που πλησιάσαμε στους παραταξιακούς, συνεχίσαμε τις τυπικές ερωτήσεις, τύπου “από που είσαι” και “σε ποιο τμήμα πέρασες”!
Όταν το άκουσε μια κοπέλα (από την ΔΑΠ την έκοψα), μας πήρε από πίσω, και προσπάθησε να στριμωχτεί, σπρώχνοντας τον φίλο μου, για να πλησιάσει στην κοπέλα και λέγοντας “κοπελιά, πρωτοετής είσαι;”. Τότε ο φίλος μου την κοιτάει με αγριεμένο βλέμμα και της λέει “η κοπέλα είναι εντάξει” και αυτή με προσβεβλημένο βλέμμα απαντάει “Καλά ρε, δεν είπαμε και τίποτα”!
Αστεία σκηνικά… Λες και οι πρωτοετής είναι χαζοί και δεν μπορούν να γραφτούν μόνοι τους!
Αλλά έτσι θέλουν τα “κόμματα” (ναι επίτηδες τους λέω έτσι!), με αποτέλεσμα οι νέοι φοιτητές να καταλαβαίνουν από την πρώτη μέρα με τι σκατά έχουν μπλέξει…
Βρισκόμαστε τουλάχιστον 50 χρόνια πίσω…
Μια ελεύθερη κοπέλα, συναντάει έναν νεαρό που της αρέσει πολύ!
Ενδιαφέρον δείχνει και από την πλευρά του ο νεαρός…
Αλλά ο πατέρας της θέλει να την αρραβωνιάσει με τον Γαρμπή, που είναι πλούσιος και μπορεί να της εξασφαλίσει όλα τα καλά του κόσμου!
Τι θα γίνει τελικά;
Δείτε το παρακάτω βιντεάκι, από τα παιδιά του φοιτητικού οργανισμού AIESEC!
Έχει πολύ γέλιο, βασισμένο σε αληθινή (;;) ιστορία:
ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!
ΥΓ: Στο σημείο που λέει ο πατέρας “που είναι πτυχιούχος” είναι ειρωνικό, γιατί αυτό το παιδί που παίζει την Γαρμπή του πήρε γύρω στα 7-8 χρόνια ως που να πάρει το πτυχίο του! (Οι γονείς του βέβαια νόμιζαν πως είναι πτυχιούχος…)
Χθες έκανα και το update σε Wordpress 2.3! Όλα κύλησαν ομαλά, χωρίς να υπάρξουν ιδιαίτερα προβλήματα στην διαδικασία (είχαμε μείνει λίγο πίσω, στην έκδοση 2.1).
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ότι πλέον τα tags είναι ενσωματωμένα στο Wordpress χωρίς να χρειάζεται κάποιο extra plugin!
Επίσης ότι γίνεται αυτόματα η ενημέρωση για τα καινούρια updates των plugins που χρησιμοποιούμε!
Προσπάθησα να βρω και κάποιο καλό καινούριο plugin, αλλά όλες οι προσπάθειες στέφθηκαν με αποτυχία! (ψάχνω ένα για “related posts” και ένα καλύτερο για τα “δημοφιλή άρθρα”, όποιος ξέρει τίποτα ας μας πει!)
Επίσης, έκανα και κάποιες μικροδιορθώσεις, στο logo μας μπήκε η λέξη “άκυρο.net” αντί για το αγγλόφερτο “akyro”! Πολλοί πιστεύω ότι το είχαν παρεξηγήσει και δεν καταλάβαιναν τι σημαίνει!
Επίσης στον τίτλο της σελίδας γράφει “άκυρο.net :: the blog” αντί για το “akyro.net blog”.
Θα δοκιμάσουμε και το tag cloud, στην δεξιά μπάρα μας…
Να καλωσορίσουμε στην ομάδα μας και την kyrana, φίλη και συμφοιτήτρια μου! (κάποτε πρέπει να φτιάξουμε και το ‘about’ της σελίδας co0p!)
Last but not least, θα κάνω μια μικρή αφιέρωση στον κ. Gordon Dexter, το όνομα του οποίου έχει πάρει αυτή η έκδοση του Wordpress (για τα παλιά ονόματα δείτε εδώ). (πουθενά αλλού σε ελληνικό blog δεν βρήκα έστω και μια μικρή αναφορά! Γιατί;;)
O Dexter Gordon γεννήθηκε στο Λος Άντζελες.
Ο πατέρας του ήταν γιατρός που είχε πελάτες διάσημους καλλιτέχνες και jazzmen - όπως ο Duke Ellington και ο Lionel Hampton.
Η μουσική και το σαξόφωνο τον τράβηξε από πολύ νωρίς. Η παρουσία του Lester Young τον καθόρισε και η επίδραση των συγχρόνων του, του Illinois Jacquet και του Charlie Parker τον έσπρωξε στη σκηνή. Έτσι ο Dexter Gordon έγινε το πρώτο καθαρό μπίμποπ τενόρο σαξόφωνο καθώς, από τα 17 του χρόνια, άρχισε να παίζει στην ορχήστρα του Lionel Hampton και, πριν κλείσει τα 30, είχε κοίνες μουσικές εμπειρίες τόσο με θρυλικούς βετεράνους όπως ο Louis Armstrong όσο και με σύγχρονους “επαναστάτες” όπως ο Charlie Parker, ο Miles Daves, ο Billy Eckstine…
Δυστυχώς δεν έχω πολλά ακούσματα από τον συγκεκριμένο μουσικό, έχω ακούσει μόνο 2-3 τραγούδια (το Cheese Cake είναι must!), αλλά είχα σκοπό να αγοράσω το “κλασσικό” του album, GO!, τις επόμενες μέρες, πριν ανακοινωθεί ότι η νέα έκδοση του WP θα λέγεται έτσι!
Εν πάση περιπτώσει, τώρα λέω να πάρω και το άλλο αριστούργημα του, το Our Man in Paris, τιμής ένεκεν.
Όποιος θέλει να διαβάσει περισσότερα για τον Gordon, έχει πληροφορίες στο γνωστό ελληνικό-jazz στέκι Oedipus!
Η συλλογή που βρίσκεται στο blog, βέβαια, δεν ξέρω κατά πόσο είναι αντιπροσωπευτική (δεν νομίζω δηλαδή)…
Με αφορμή το post του Babi για τον εθνικισμό, είπα να σχολιάσω κι εγώ αυτό το μεγάλο θέμα, που ταλανίζει τις δύο χώρες, Ελλάδα-Τουρκία, και μόνο προβλήματα δημιουργεί.
Ο εθνικισμός είναι μια “ιδεολογία” που έχει προκαλέσει δεκάδες πολέμους στην Ευρώπη και στον κόσμο. Σήμερα πολοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο εθνικισμός βρίσκεται σε ύφεση και τείνει να εξαληφθεί. Δυστυχώς όμως υπάρχει μια γωνία της Ευρώπης όπου η “ιδεολογία” αυτή επιμένει. Πρόκειται για τα Βαλκάνια, την “πυριτιδαποθήκη” της Ευρώπης. Οι λόγοι που ο εθνικισμός βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε αυτή την περιοχή, προφανώς είναι η αργοπορημένη δημιουργία εθνικών-κρατών, σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη, και η αργή εκβιομηχάνιση τους που είχε σαν αποτέλεσμα την καχεκτική οικονομία των κρατών αυτών.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα εθνικιστικού ανταγωνισμού, αποτελούσε πάντα το δίδυμο Ελλάδα Τουρκία. Θέλω να πιστεύω ότι τα πράματα είναι καλύτερα από το παρελθόν, αφού το μορφωτικό και οικονομικό επίπεδο των δύο λαών έχει ανέβει. Ωστόσο, καθώς έβλεπα διάφορα video στο youtube, έπεσα πάνω σε αυτό:
Στην αρχή έσκασα στα γέλια. Μετά όμως σκέφτηκα ότι είναι για κλάματα και όχι για γέλια. Και αυτό διότι όλοι περιμένουμε από την νεά γενιά να ξεπεράσει τα κολλήματα και τα μίση του παρελθόντος και να προχωρήσει προς ένα καλύτερο μέλλον. Όταν όμως η ψυχή ενός 8χρονου παιδιού ( δεν τον κόβω για μεγαλύτερο), δηλητηριάζεται με αυτόν τον τρόπο, τι μπορούμε να περιμένουμε για το μέλλον μας;
Με αφορμή του σχόλιο κάποιου Αποστόλη στο άρθρο του Μπάμπη που αφορούσε το όνομα του κ.Βενιζέλου, ένιωσα την ανάγκη να γράψω κάτι. Όποιος δεν έχει δει ακόμη το σχόλιο, μπορεί να το δει εδώ.
Όπως βλέπετε, υπάρχουν κάποιοι τύποι, οι οποίοι κυκλοφορούν ελεύθεροι στον αχανή κόσμο του Διαδικτύου και χρησιμοποιούν τα διάφορα blogs ή forum για να βγάλουν ίσως τα αποθυμένα τους. Βέβαια, ανάλογα με το θέμα του κειμένου τους, μπορεί να εξυπηρετούν κάποιον σκοπό. Ο συγκεκριμένος -Αποστόλης-, είτε είχε σαν μοναδικό σκοπό του να μας βρίσει, και μάλιστα άσχημα όπως είδατε, είτε έχει κάποιο συμφέρον που έχει να κάνει με το όνομα του κ.Βενιζέλου. Το δεύτερο δυσκολεύομαι να το πιστέψω, οπότε προφανώς υπάρχει πρόβλημα. Δεν είμαι υπεύθυνος να προτείνω κάποιον τρόπο θεραπείας του προβλήματος, είτε του Αποστόλη, είτε οποιουδήποτε άλλου έχει το ίδιο χόμπυ, αλλά πιστεύω ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μπορούν να βοηθήσουν. Λέγονται ψυχολόγοι.
Ο Babis -ναι, πάλι αυτός- έγραψε πριν λίγο καιρό ένα ακόμη άρθρο με τα θετικά και τα αρνητικά του Διαδικτύου. Ένα αρνητικο -ή και θετικό, ανάλογα με τι έχεις να κάνεις-, το οποίο ξέχασε να αναφέρει είναι η πλήρης ανωνυμία των χρηστών. Αυτό το χαρακτηριστικό χρησιμοποιούν οι προαναφερθέντες τύποι για να “ξεσαλώσουν” και να μας εκνευρίσουν. Γιατί δεν νομίζω ότι καταφέρνουν κάτι άλλο…
Τα φαινόμενα hacking τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν. Σε προηγούμενο μου άρθρο μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων ξεσηκώθηκαν για το εάν ο Ευάγγελος Βενιζέλος ονομάζεται έτσι ή εάν το πραγματικό του επώνυμο είναι Τούρκογλου.
Κατηγορίες για νοτιοκεντρισμό και εθνικισμό εξαπολύθηκαν μεταξύ των σχολιαστών του άρθρου. Φαίνεται όμως πως δεν δείχνουμε μόνο έμεις δείγματα εθνικισμού. Τρανή απόδειξη το site του τμήματος δασολογίας και φυσικού περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το οποίο “χτυπήθηκε” προφανώς από τουρκικά εθνικιστικά στοιχεία. Το προαναφερθέν site είναι το www.dasologia.gr.
Ευχαριστώ τον φίλο και φοιτητή του εν λόγω τμήματος Νικηφόρο.
Κάθε χρόνο προαναγγέλεται το τέλος των reality. Ότι ο κόσμος τα βαρέθηκε, ότι έκλεισε ο κύκλος τους, ότι η αγορά διψάει για νέα προιόντα λιγότερο προβλέψιμα από την (ανιαρή) συνύπαρξη 10 έως 30 εικοσιπεντάρηδων μέσα σε ένα σπίτι που περισσότερο προσομοιάζει σε διαφημιστικό έντυπο του IKEA.
Και εδώ που τα λέμε, τι να σου πει το “Big Brother” όταν μπορείς να ζήσεις εσύ ο ίδιος μια δεύτερη, παράλληλη με την παραγματική σου, ζωή στο διαδίκτυο; Γιατί να περιμένεις με το ρολόι στο χέρι για να κοιτάξεις μέσα από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική ζωή ενός παίκτη reality όταν μπορείς 24 ώρες το 24ωρο 7 ημέρες την εβδομάδα να εισβάλεις στη ζωή ανθρώπων που μάλιστα επέλεξες εσύ ο ίδιος μέσα από το youtube και όχι μια άγνωστη και απρόσωπη εταιρία παραγωγής;
Γιατί πρέπει να ανεβαίνει η αδρεναλίνη σου παρακολουθώντας τη σκληρή -υποτίθεται- επιβίωση μερικών αστών σε κάποιο νησί της μακρινής Καραιβικής όταν μπορείς να γίνεις εσύ ο πρωταγωνιστής μιας εικονικής ή όχι και τόσο εικονικής ιστορίας συνομωσίας ίντριγκας και σασπένς στο αχανέστατο χωριό του διαδικτύου;
Όταν μπορείς εσύ να γίνεις ο -δυνατός- κρίκος μιας αλυσίδας ανθρώπων απ’όλον τον κόσμο που καλούνται να ανακαλύψουν τον ένοχο μιας ανεξιχνίαστης και εντελώς πραγματικής δολοφονίας;
Και όλα αυτά τα λέω γιατί υπάρχουν στιγμές που προβληματίζομαι έντονα για το φαινόμενο του διαδικτύου και σε τι μπορεί αυτό να εξελιχθεί μέσα στα επόμενα αν 5 με 10 χρόνια. Η δική μας γενιά είναι αυτή που βίωσε εντονότατα και πλήρως, την μεγάλη έκρηξη του. Την έκρηση που έφερε το διαδίκτυο από την αφάνεια στην άμεση επικαιρότητα , την έκρηξη που το έκανε απαραίτητο σε εκατομμύρια ανθρώπων ανα τον κόσμο.
Είδαμε να συντελούνται μέσα απο αυτό πολλά καλά, πολλά… αδιάφορα αλλα δυστυχώς και πολλά κακά. Είδαμε να συγκεντρώνονται τεράστια ποσά για φιλανθρωπικούς σκοπούς και για βοήθεια για διάφορους παθόντες. Είδαμε χαμένους για χρόνια μεταξύ τους άνθρωπους να βρίσκουν αμφότεροι τα ίχνη που θα τους ένωναν και πάλι. Όμως είδαμε και την μαύρη του πλευρά. Διακίνηση εκατοντάδων gigabytes με παιδιά πολύ πιο κάτω από το φράγμα των 18 ετών να επιδίδονται σε άσεμνες και ανίερες πράξεις με αρρωστημένους παιδεραστές που είναι διατεθημένοι να πληρώσουν περιουσίες ολόκληρες για να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις φαντασιώσεις τους. Είδαμε εφήβους να παρασύρονται από επιτήδειους σε τυφλά ραντεβού μέσα απο τα chat-rooms και να δολοφονούνται με τρόπους που ξεπερνούν αυτούς του Hannibal Lecter. Είδαμε άρρωστους ψυχολογικά ανθρώπους να κλείνουν ραντεβού θανάτου με όμοιούς τους και να αυτοκτονούν ομαδικά σε παρακμιακά δωμάτια μέσα σε ερημιές. Ανθρώπους να μυούνται σε σκοτεινές θρησκείες και οργανώσεις απαρνούμενοι φίλους και οικογένεια.
Και όλα αυτά μέσα σε ένα -όπως προείπα- αχανέστατο και ανεξέλεγκτο ηλεκτρονικό, εικονικό, ψεύτικο διαδικτυακό χωριό. Ψεύτικο όμως φαινομενικά… Γιατί τα αποτελέσματα του είναι πέρα ως πέρα αληθινά. Αρχίζω να πιστεύω -χωρίς να θέλω να είμαι απόλυτος- ότι το διαδίκτυο δίνει ορισμένες φορές στοιχεία περισσότερο ενός εργαλείου που μπορεί να αποβεί επιβλαβές παρά σε ένα εργαλείο μάθησης προόδου και φιλανθρωπικού έργου.
Σε προσωπική βάση το διαδίκτυο με έχει βοηθήσει και με βοηθάει επι καθημερινής βάσης σε πολλούς τομείς. Το θεωρώ μέρος της καθημερινότητας μου. Τολμώ να πω και μέρος της προσωπικότητας μου χωρίς να θέλω να φανώ υπερβολικός και αλλοτροιωμένος.
Σεπτεμβρίου 30, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον 
Posted in Σκέψεις 
7 Comments »
