Reality Shows and Real Life vs Internet

Σεπτεμβρίου 23, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον Babis
« Δωρεάν αγώνες ποδοσφαίρου, μέσω internet! | Δεν είμαστε μόνο εμείς εθνικιστές… »

Κάθε χρόνο προαναγγέλεται το τέλος των reality. Ότι ο κόσμος τα βαρέθηκε, ότι έκλεισε ο κύκλος τους, ότι η αγορά διψάει για νέα προιόντα λιγότερο προβλέψιμα από την (ανιαρή) συνύπαρξη 10 έως 30 εικοσιπεντάρηδων μέσα σε ένα σπίτι που περισσότερο προσομοιάζει σε διαφημιστικό έντυπο του IKEA.

Και εδώ που τα λέμε, τι να σου πει το “Big Brother” όταν μπορείς να ζήσεις εσύ ο ίδιος μια δεύτερη, παράλληλη με την παραγματική σου, ζωή στο διαδίκτυο; Γιατί να περιμένεις με το ρολόι στο χέρι για να κοιτάξεις μέσα από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική ζωή ενός παίκτη reality όταν μπορείς 24 ώρες το 24ωρο 7 ημέρες την εβδομάδα να εισβάλεις στη ζωή ανθρώπων που μάλιστα επέλεξες εσύ ο ίδιος μέσα από το youtube και όχι μια άγνωστη και απρόσωπη εταιρία παραγωγής;

Γιατί πρέπει να ανεβαίνει η αδρεναλίνη σου παρακολουθώντας τη σκληρή -υποτίθεται- επιβίωση μερικών αστών σε κάποιο νησί της μακρινής Καραιβικής όταν μπορείς να γίνεις εσύ ο πρωταγωνιστής μιας εικονικής ή όχι και τόσο εικονικής ιστορίας συνομωσίας ίντριγκας και σασπένς στο αχανέστατο χωριό του διαδικτύου;

Όταν μπορείς εσύ να γίνεις ο -δυνατός- κρίκος μιας αλυσίδας ανθρώπων απ’όλον τον κόσμο που καλούνται να ανακαλύψουν τον ένοχο μιας ανεξιχνίαστης και εντελώς πραγματικής δολοφονίας;

Και όλα αυτά τα λέω γιατί υπάρχουν στιγμές που προβληματίζομαι έντονα για το φαινόμενο του διαδικτύου και σε τι μπορεί αυτό να εξελιχθεί μέσα στα επόμενα αν 5 με 10 χρόνια. Η δική μας γενιά είναι αυτή που βίωσε εντονότατα και πλήρως, την μεγάλη έκρηξη του. Την έκρηση που έφερε το διαδίκτυο από την αφάνεια στην άμεση επικαιρότητα , την έκρηξη που το έκανε απαραίτητο σε εκατομμύρια ανθρώπων ανα τον κόσμο.

Είδαμε να συντελούνται μέσα απο αυτό πολλά καλά, πολλά… αδιάφορα αλλα δυστυχώς και πολλά κακά. Είδαμε να συγκεντρώνονται τεράστια ποσά για φιλανθρωπικούς σκοπούς και για βοήθεια για διάφορους παθόντες. Είδαμε χαμένους για χρόνια μεταξύ τους άνθρωπους να βρίσκουν αμφότεροι τα ίχνη που θα τους ένωναν και πάλι. Όμως είδαμε και την μαύρη του πλευρά. Διακίνηση εκατοντάδων gigabytes με παιδιά πολύ πιο κάτω από το φράγμα των 18 ετών να επιδίδονται σε άσεμνες και ανίερες πράξεις με αρρωστημένους παιδεραστές που είναι διατεθημένοι να πληρώσουν περιουσίες ολόκληρες για να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις φαντασιώσεις τους. Είδαμε εφήβους να παρασύρονται από επιτήδειους σε τυφλά ραντεβού μέσα απο τα chat-rooms και να δολοφονούνται με τρόπους που ξεπερνούν αυτούς του Hannibal Lecter. Είδαμε άρρωστους ψυχολογικά ανθρώπους να κλείνουν ραντεβού θανάτου με όμοιούς τους και να αυτοκτονούν ομαδικά σε παρακμιακά δωμάτια μέσα σε ερημιές. Ανθρώπους να μυούνται σε σκοτεινές θρησκείες και οργανώσεις απαρνούμενοι φίλους και οικογένεια.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα -όπως προείπα- αχανέστατο και ανεξέλεγκτο ηλεκτρονικό, εικονικό, ψεύτικο διαδικτυακό χωριό. Ψεύτικο όμως φαινομενικά… Γιατί τα αποτελέσματα του είναι πέρα ως πέρα αληθινά. Αρχίζω να πιστεύω -χωρίς να θέλω να είμαι απόλυτος- ότι το διαδίκτυο δίνει ορισμένες φορές στοιχεία περισσότερο ενός εργαλείου που μπορεί να αποβεί επιβλαβές παρά σε ένα εργαλείο μάθησης προόδου και φιλανθρωπικού έργου.

Σε προσωπική βάση το διαδίκτυο με έχει βοηθήσει και με βοηθάει επι καθημερινής βάσης σε πολλούς τομείς. Το θεωρώ μέρος της καθημερινότητας μου. Τολμώ να πω και μέρος της προσωπικότητας μου χωρίς να θέλω να φανώ υπερβολικός και αλλοτροιωμένος.

Ελίζω και θέλω να βγω ψεύτης.

msn: xribabis@hotmail.com