Θεσσαλονίκη, ένα απέραντο εργοτάξιο - Μέρος 2ο

Οκτωβρίου 12, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον Babis
« Περί Χριστόδουλου | Εκδήλωση Creative Commons: Η ομιλία του καθηγητή Lessig »

Να μαι και πάλι εδώ,

Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθώ ούτε σε κάποιο επίκαιρο –ή μη- πολιτικό γεγονός, ούτε θα φιλοσοφήσω για τον καιρό και τα συναισθήματα που μου προκαλεί.

Θα μιλήσω όμως για τα συναισθήματα που μου προκαλεί η πόλη που ζω. Η «Νυφούλα του Θερμαϊκού», η «Πρωτεύουσα της Μακεδονίας», η «Ανθρώπινη Πόλη», η Θεσσαλονίκη. Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα. Δεν της έχουν μείνει πολλά από αυτά όμως. Τα περισσότερα προσωπεία της αυτόν τον καιρό είναι αμελώς παρατημένα σε ένα τυχαίο βεστιάριο και μας δείχνει ίσως – μάλλον όχι ακόμη - το ασχημότερό όλων.

Πριν από λίγο καιρό είχα κάνει λόγο για την κατάσταση της Θεσσαλονίκης με το άρθρο μου «Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο». Έναν περίπου μήνα μετά παρατηρώ πως ο τίτλος αυτός ήταν σχετικά άκαιρος. Δικαιολογούμαι όμως καθότι δεν μπορούσα προφανώς να προβλέψω τις δεινότερες μέρες που ακολουθούσαν για την πάλαι ποτέ ωραία Θεσσαλονίκη.

Λόγω σπουδών αποχωρίστηκα την πόλη μου για τρεις εβδομάδες. Ήταν πιστεύω αρκετές για να την φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στο να φορέσει το πιο απάνθρωπο προσωπείο της. Τα έργα του έργου που θα δώσει πνοή –και αναπνοή- σε όλους (ναι για το Μετρό μιλώ) βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η πασίγνωστη παραλία μας που προσφέρονταν εδώ και πολλά χρόνια για ρομαντικούς περιπάτους, γυμναστική, εκδηλώσεις και τόσα άλλα βρίσκεται –τι πρωτότυπο- ακόμη υπό κατασκευή.

Τώρα νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναφερθώ στη Θεσσαλονίκη ως ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ αν και πιστεύω πως σε πολύ λίγο καιρό ΠΑΛΙ θα διαψευστώ και στο τέλος δεν θα μπορώ να κρίνω ποια επιτέλους θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πω.

Επιστρέφω στο βασικότερο στη σειρά καρκίνο στην ζωή της πόλης, το Μετρό. Εργοτάξια στημένα όπως όπως. Μέτρα προστασίας για τους άμοιρους πεζούς σχεδόν ανύπαρκτα. Καταστάσεις που θυμίζουν τριτοκοσμική πόλη. Σχέδιο όσον αφορά το κυκλοφοριακό όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Βασικοί οδικοί άξονες της πόλης καταλήγουν τις ώρες αιχμής να φράζουν και να καθίστανται ανήμποροι να υπομείνουν τον φόρτο των οχημάτων. Οι αστικές συγκοινωνίες να βρίσκονται και αυτές στην ίδια μοίρα με τα Ι.Χ ελλείψει λεωφορειλωρίδων.

Με τρομάζει η ιδέα ότι κάποιος συμπολίτης μου θα είναι θύμα της απερισκεψίας ορισμένων που αναγκάζουν πεζούς και αυτοκίνητα να συνυπάρχουν στον ίδιο δρόμο ελλείψει πεζοδρομίων. Και το χειρότερο είναι πως μόνο τότε ΙΣΩΣ σκεφτούν να προνοήσουν προς αποφυγή μελλοντικών ατυχημάτων.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στο να μην μπορεί η πόλη να ανταπεξέλθει σε καθημερινά προβλήματα. Να γίνεται μισητή στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή και αναπνέουν από τον αέρα της. Με πονάει πραγματικά αυτό. Με πειράζει που δεν μπορώ να κλείσω ένα αυθόρμητο ραντεβού στο κέντρο της πόλης και να πω «εντάξει, σε μισή ώρα στην Καμάρα». Δεν θέλω να είμαι αναγκασμένος να προγραμματίζω και για κάτι τόσο μικρό την καθημερινότητα μου. Αυτό είναι ίσως το λιγότερο που με κάνει να θλίβομαι.

Θέλω όσο τίποτε άλλο το Μετρό και μια καινούρια παραλία όμορφη, χωρίς σκουριασμένα κάγκελα και σπασμένα πλακάκια. Θέλω όμως να με σεβαστούν και σαν δημότη όσο καιρό αυτά ετοιμάζονται. Θέλω κίνητρα για να δείξω κι εγώ την απαιτούμενη υπομονή. Δεν μου κάνουν χάρη. Το αξίζει και η πόλη μου και ο καθένας μας προσωπικά. Νομίζω πως βρήκα και τον τίτλο του άρθρου μου που με βασανίζει τόση ώρα που το γράφω. Μαντέψτε… «Θεσσαλονίκη, ένα απέραντο εργοτάξιο, μέρος 2^ο». Και σίγουρα θα έρθουν και άλλα μέρη. Μέχρι να ανακαλύψω πότε πραγματικά ταιριάζει αυτή τη επικεφαλίδα. Αναμένετε λοιπόν.

Υ.Γ : Τις επόμενες μέρες θα κάνω update το άρθρο με περισσότερες φωτογραφίες που θα τραβήξω ο ίδιος σε κάποια από τις βόλτες μου.

Msn & e-mail: xribabis@hotmail.com

Posted in Σκέψεις

« Περί Χριστόδουλου | Εκδήλωση Creative Commons: Η ομιλία του καθηγητή Lessig »