Από σχόλιο του Άγγελου, πληροφορήθηκα σήμερα ότι η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία φιλοξενούσε μια καταχώρηση για το blog μας. Δεν προλαβαίνω να ψάξω το θέμα, και χτυπάει το τηλέφωνο (η αδερφή μου): “Μου είπε μια φίλη μου ότι έβαλαν το άκυρο.net στην Ελευθεροτυπία”;!
Έτσι από περιέργεια, αφού έψαξα στην online έκδοση της εφημερίδας και δεν βρήκα το σχετικό άρθρο, αποφάσισα να την αγοράσω, καθώς πήγαινα για ένα απογευματικό καφεδάκι!

Το άρθρο, που έχει 2 screenshots από το ιστολόγιό μας, έχει τίτλο “Κωδικός ψυχολογικές επιχειρήσεις“, γραμμένο από την Κάτια Μακρή. Αναφέρεται στην μάχη Παπανδρέου - Βενιζέλου που διεξάγεται στο Διαδίκτυο, και συγκεκριμένα στα blogs! Γράφει ότι απ’ τα 200 πιο δημοφιλή blogs, τα 40 υποστηρίζουν τον Παπανδρέου και μόνο τα 4 τον Βενιζέλο!

Στην συνέχεια αναφέρει για κάποια “ύπουλα” σχόλια που υπάρχουν στα ιστολόγια, όπως:

• «Ο Βενιζέλος έχει συνθηκολογήσει με την Ντόρα Μπακογιάννη για να τον στηρίζει εκλογικά με τον μηχανισμό της και να βγαίνει ο μπαμπάς της να βρίζει τον Γιώργο»!
  
• «επί ημερών του στο υπουργείο Πολιτισμού όλα τα λεφτά τα έπαιρνε η Θεσσαλονίκη και όλοι οι άλλοι βουλευτές επαιτούσαν για 500.000 δραχμές έξω απ’ το γραφείο του» (για τον Βενιζέλο)
  
• «Απ’ τον παππού πήραμε το ρολόι. Απ’ τον μπαμπά το όνομα κι όλα τα υπόλοιπα τα πήραμε απ’ το jumbo» (για τον Παπανδρέου).
  
• «Σε πόσες ήττες φεύγει ένας αρχηγός με τις κλοτσιές από τη Χαρ. Τρικούπη;»
  

Τι σχέση έχουν όλα αυτά με εμάς; Η αλήθεια είναι ότι έψαξα τα 2 κείμενα (και τα σχόλια) από όπου έχουν παρθεί τα screenshots, αλλά δεν υπάρχουν οι παραπάνω αναφορές στο blog μας! Οπότε οι παραπάνω φράσεις είναι από αλλού…

Το κείμενο της κ. Μακρή καταλήγει με την φράση “Πόλωση απ’ τη μια, πόλωση απ’ την άλλη. Και πού είστε ακόμη. Εχουμε άλλες τρεις εβδομάδες…”

Γεγονός πάντως είναι ότι εμείς ΔΕΝ έχουμε πάρει θέση σχετικά με την κόντρα, αλλά ίσα-ίσα και τα 2 posts μας (που αναφέρονται στον Βενιζέλο και τον Παπανδρέου αντίστοιχα), είναι απλά σχολιαστικού χαρακτήρα, και αφήνουν τον αναγνώστη να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα!

Τα 2 posts είναι τα εξής:
Ευάγγελος Βενιζέλος ή Ευάγγελος Τούρκογλου

Δηλώσεις Παπανδρέου για το 2004

Γι’ αυτό θα παρακαλούσα την κ. Μακρή να διαβάζει κάπως καλύτερα τι γράφουμε!

Άντε και στο CNN!

Posted in Άκυρα 8 Comments »

Ένα τέλειο φθινοπωρινό απόγευμα…

Τι χρειάζεσαι;

Μια δυνατή βροχή με έναν γκρίζο ουρανό…

Ένα καλό CD με μουσική… (Kind of Blue από Miles Davis)

Ένα καλό βιβλίο… (Ένας μικρός ήρωας από Ντοστογιέφσκι)

Χθες έριξε την πρώτη φθινοπωρινή βροχή! Όλα ήταν υπέροχα έξω, ο ουρανός, η βροχή, οι αστραπές… Το μόνο που ήθελα ήταν να κάτσω μόνος μου και να απολαύσω αυτό το απόγευμα στο σπίτι, ένα απόγευμα μόνο για μένα! Κάπως έτσι άρχισε, και πάνω που είχα ηρεμήσει…άρχισαν τα τηλέφωνα! Όχι μόνο ένα ή δύο! Όλο το απόγευμα χτυπούσε το τηλέφωνο! Στη συνέχεια ήρθε και η αδερφή μου με τις φίλες της, οπότε πάει περίπατο η… ηρεμία!

Καμιά φορά χρειάζεσαι λίγη μοναξιά για να νιώσεις καλά,
και να απολαύσεις ένα φθινοπωρινό απόγευμα Σαββάτου…
Να χαλαρώσεις, να σκεφτείς, να μελαγχολήσεις, να ονειρευτείς το μέλλον!

Ζώντας τέτοιες απλές, όμορφες στιγμές,
θυμόμαστε ότι πραγματικά η ζωή είναι όμορφη!

Και μην ξεχνάτε, ότι πάντα μετά τη βροχή, υπάρχει ένα ουράνιο τόξο!

Posted in Σκέψεις 4 Comments »

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του γνωστού ψυχολόγου Γ. Πιντέρη, με τίτλο “το Εθνικό μας Ασυνείδητο”. Περιγράφει ποια χαρακτηριστικά έχουμε ως Έλληνες, και μας συγκρίνει με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Εθνικό ασυνείδητο είναι μια ασυνείδητη γνώση η οποία καθορίζει τον τρόπο που έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε και να αντιδρούμε στον κόσμο γύρω μας… Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο τι είναι, αλλά θα αναφέρω περιληπτικά τα βασικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται το ασυνείδητο των Ελλήνων!

1. Η ισχύς εν τη ενώσει
Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων ζούσαν σε σχετικά ένα δύσκολο περιβάλλον, αποτελούμενο από πολλά βουνά, λίγα καλλιεργήσιμα χωράφια κτλ. Έτσι, αναπτύξαμε έντονο το συναίσθημα της ομαδικότητας, για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε! Η λέξη “μόνος” έχει αρνητική χροιά στην γλώσσα μας.

Βέβαια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου άρχισε ουσιαστικά η αστικοποίηση στην Ελλάδα, αρχίσαμε από την “αλληλεξάρτηση” να κινούμαστε στην “ανεξαρτησία”. Αλλά ακόμη και σήμερα, οι Έλληνες βρισκόμαστε ανάμεσα στις δύο κοινωνικές αξίες, την ανεξαρτησία, που μας υπαγορεύει ο τεχνοκρατικός τρόπος ζωής και η αλληλεξάρτηση, που υπάρχει στο εθνικό μας ασυνείδητο.

2. Αύριο… Έχει ο Θεός
Όπως είπαμε, οι Έλληνες μεγάλωσαν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, και ειδικότερα η έλλειψη τεχνολογίας έκανε την προστασία από την φύση αδύνατη! Έτσι ως Έλληνες, δεν είμαστε σε θέση να προγραμματίζουμε (υπάρχουν μάλιστα και στατιστικά στοιχεία που το αποδεικνύουν)! Νιώθουμε σίγουροι μόνο για το παρελθόν και το παρόν, για όσα πρόκειται να γίνουν … “έχει ο Θεός”!

3. Σε καλό μας… Γελάσαμε
Χρησιμοποιούμε την φράση “Θεέ μου σχώρα με, γέλασα” (σαν να ακούω την γιαγιά μου!). Αυτό είναι περίεργο, αν πάρουμε υπόψιν μας ότι ως Έλληνες το γέλιο και η χαρά μας χαρακτηρίζουν ως λαό! Σύμφωνα με τον Πίντερη, αυτή η προκατάληψη, ότι δηλαδή μετά από ένα καλό θα ακολουθήσει κάτι κακό, έχει τις ρίζες του στον Χριστιανισμό, και μάλιστα στο Προπατορικό Αμάρτημα! Σύμφωνα με αυτό, ο σκοπός στη ζωή του ανθρώπου είναι να λυτρώσει την ψυχή του μέσω του κόπου και του μόχθου, δηλαδή μέσω της εργασίας και της στέρησης!

4. Εξουσία
Αν συγκρίνουμε τον μέσο όρο ηλικίας των προσώπων εξουσίας αγροτικών, παραδοσιακών κοινωνιών με τους αντίστοιχους των τεχνοκρατικών, θα διαπιστώσουμε ότι οι πρώτοι είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι από τους δεύτερους. Αυτό συμβαίνει γιατί η γνώση ενός λαού που δεν έχει ανεπτυγμένη τεχνογνωσία αποκτιέται από την εμπειρία! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε συνδέσει την εξουσία με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας!

5. Ο δικός μας
Αυτό είναι -ίσως- το πιο περίπλοκο χαρακτηριστικό μας! Ποιους θεωρούμε “δικούς” μας; Έχουμε διαφορετικά και μπερδεμένα κριτήρια για το ποιους θεωρούμε “δικούς” μας, για παράδειγμα έχουμε την οικογένεια μας, τους φίλους μας, την ομάδα μας, τους γείτονές μας, το πολιτικό μας κόμμα κτλ… Πολλές φορές αυτοί οι ρόλοι που έχουμε σε διαφορετικές ομάδες έρχονται σε σύγκρουση! Πχ αν ανήκεις στο προεδρείο ενός συλλόγου, και ο σύλλογος αντιμετωπίζει προβλήματα με τον κουμπάρο σου, ποιον θα υποστηρίξεις; Οι μεν σου λένε “πες τον κουμπάρο σου να κάνει μια υποχώρηση” και ο άλλος το αντίθετο!

Με τους “ξένους” τα πράγματα είναι διαφορετικά! Υπάρχουν οι “ξένοι” και οι “ξένοι μας”, δηλαδή οι φιλοξενούμενοι μας, που στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι τιμώμενα πρόσωπα, και είμαστε καλοί οικοδεσπότες! Και αυτό βασίζεται στο ασυνείδητο μας, αφού σε μια δύσκολη στιγμή, όπου και να βρισκόμαστε, θα θέλουμε να μας περιποιηθούν όπως εμείς τους φιλοξενούμενους μας! Να τονισθεί ότι ο “ξένος” (όχι ο “ξένος μας”), έχει αρνητική έννοια στην γλώσσα μας, γιατί συνδέεται ασυνείδητα με τους εχθρούς.

6. Τη μάνα μου, ρε;
Θα δώσω με ένα παράδειγμα τι ακριβώς είναι αυτό το χαρακτηριστικό μας:

Σε μια παρέα, είναι μαζεμένοι πολλοί Έλληνες, και 2-3 Γερμανοί φιλοξενούμενοι! Στην συζήτηση πάνω, οι Έλληνες έχουν την συνήθεια να κατηγορούν την Ελλάδα, για την γραφειοκρατία, την ανοργανωσιά των νοσοκομείων, τους φόρους, τους πολιτικούς κτλ, και όλα αυτά στην πλάκα και το διασκεδάζουμε! Αν όμως πεταχτεί ο Γερμανός και πει “Πράγματι ρε παιδιά, κι εγώ το παρατήρησα ότι σαν οργάνωση έχει τα χάλια της η Ελλάδα”, τότε θα πεταχτούμε όλοι μας να τον φάμε! Και θα αρχίσουμε την αντίστροφη κριτική, “τι θέλεις, να γίνουμε μηχανάκια σαν κι εσάς”!

Αυτό δείχνει ότι εμείς έχουμε το δικαίωμα να κατηγορούμε τους εαυτούς μας, αλλά οι ξένοι δεν δικαιούνται να μας κάνουν κριτική!

7. The Greek Filotimo
Το φιλότιμο αποτελεί έναν άγραφο κώδικα κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς που τον μαθαίνουμε όπως και τη μητρική μας γλώσσα, δηλαδή χωρίς να τον έχουμε διδαχθεί ποτέ! Σαν εσωτερικευμένη κωδικοποίηση, αποτελεί και βασικό στοιχείο της ηθικής μας. Αποτελεί αποκλειστικά ελληνική υπόθεση, και είναι δύσκολο σε έναν ξένο να εξηγήσεις περί τίνος πρόκειται!

8. Ο φίλος, τον φίλον… Ποιον φίλον;
Στο εθνικό μας ασυνείδητο, η λέξη “φίλος” κατέχει μια περίοπτη θέση (φιλότιμο = τιμώ τον φίλο)! Όπως ήδη τονίσαμε, ως Έλληνες για την επιβίωση μας χρειαζόταν αν είμαστε πολύ κοντά ο ένας τον άλλον, να συνεργαζόμαστε για να επιβιώσουμε! Έτσι ακόμη και τώρα έχουμε την τάση να δημιουργούμε δυνατές φιλίες! Και εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα από ότι άλλους λαούς, αφού χωρίζουμε τους “φίλους” σε 3 κατηγορίες:

Σε φίλους (που έχουμε τώρα, που είναι κοντά μας κτλ), σε παιδικούς φίλους (που πλέον μπορεί να μην έχουμε κοινά ενδιαφέροντα ή να κάνουμε παρέα, αλλά πάντα τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε γιατί μας δένουν οι αναμνήσεις από τα παλιά) και σε απλούς… γνωστούς!

9. Μια ζωή την έχουμε…
Ήδη μιλήσαμε για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, δηλαδή ότι δίνουμε έμφαση στο παρελθόν και στο παρόν, μιας και το μέλλον είναι απρόβλεπτο! Επίσης, έχουμε και έλλειψη της ικανότητας να προγραμματίζουμε σωστά! Οπότε όταν έρθουμε στο κέφι, είμαστε πολύ πιο επιρρεπείς στο να το “ρίξουμε έξω”, απ’ ότι οι λαοί των βιομηχανικών κοινωνιών (οι οποίοι ακόμα και το “γλέντι” τους το προγραμματίζουν)! Πόσες φορές δεν έχετε βρεθεί με έναν φίλο για εργασία, ή δουλειά, και τελικά να καταλήξετε να τα ξεχάσετε όλα και να… πιείτε κανά δυο ποτηράκια;;;

Όσο για την επόμενη μέρα; Εδώ είναι το μεγαλείο του εθνικού μας ασυνείδητου: Αν έχουμε περάσει πραγματικά καλά κι έχουμε νιώσει ότι γεμίσαμε τις μπαταρίες μας, λέμε και ένα “χαλάλι” και συνεχίζουμε το κουπί της επιβίωσης για να πληρώσουμε τα σπασμένα.

10. Τι θα πει ο κόσμος;
Στην μικρή κοινωνία της αλληλεξάρτησης όλοι είμαστε επώνυμοι! Οπότε ότι και να κάνουμε γίνεται αντιληπτό από τους άλλους! Γι’ αυτό πέρασε στον λαό μας η φράση “τι θα πει ο κόσμος”! Πολλές φορές νοιαζόμαστε για την γνώμη του κόσμου, και έτσι αντί να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, επηρεαζόμαστε τόσο ώστε… καθοδηγούμαστε από τις γνώμες των άλλων! Στο εθνικό μας ασυνείδητο αυτό μας έχει γίνει έντονη ιδέα…

Το βιβλίο αν και γράφτηκε το 1998, είναι πάντα επίκαιρο, καθώς πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια για να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά στο ασυνείδητο ενός λαού! Για το θέμα ίσως θα μπορούσε να μας διαφωτίσει περισσότερο ο ψυχολόγος (;) της παρέας, jim (με το blog του Ψυχολογείν)!

Posted in Κοινωνία 6 Comments »

Το νερό, το στοιχείο στο οποίο πρωτοεμφανίστηκε η ζωή και είναι απαραίτητο για την διατήρησή της, τείνει σήμερα να γίνει είδος πολυτελείας. Η εκμετάλλευση του νερού από τον άνθρωπο , γίνεται σε ρυθμούς πολύ μεγαλύτερους από αυτούς που μπορεί η φύση να αντέξει, με αποτέλεσμα τα αποθέματα νερού συνεχώς να μειώνονται.

Στο άρθρο αυτό δεν θα ασχοληθώ με την σπατάλη του νερού στο σπίτι και τους τρόπους εξοικονόμησής του, και αυτό γιατί πιστεύω ότι όλοι μπορούμε να σκεφτούμε διάφορες λύσεις, πχ. όταν πλένουμε τα πιάτα ή όταν ξυριζόμαστε δεν αφήνουμε το νερό να τρέχει άσκοπα, αν έχουμε πλυντήριο το βάζουμε σε προγάμματα μικρής διάρκειας κτλ.

Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο σε ένα πρόβλημα που αφορά τον τόπο που σπουδάζω, την Λάρισα, και δεν είναι άλλο από την κατασπατάληση του νερού, στον θεσσαλικό κάμπο, σε καλλιέργειες που απαιτούν τεράστιες ποσότητες νερού. Εδώ και χρόνια η άρδρευση των χωραφιών χωρίς κανένα προγραμματισμό και έλεγχο έχει φτάσει την κατάσταση στο απροχώρητο. Ο πηνειός, πέρα από το γεγονός ότι είναι μολυσμένος με κάθε λογής φυτοφάρμακα, έπαψε να υπάρχει! Δεν αποτελεί πλέον ποταμός, παρά ένα ασήμαντο ρυάκι με μια μεγάλη κοίτη, που απέμεινε για να μας θυμίζει ότι κάποτε περνούσε απο εκεί ένα μεγάλο ποτάμι.

Και το πρόβλημα δεν σταματά εκεί. Οι αγρότες του Θεσσαλικού κάμπου σε μια προσπάθεια να βρούν νερό προχωράνε σε γεωτρήσεις. Θα μου πείτε εντάξει, αυτό γίνεται σε πολλές γεωργικές περιοχές που δεν υπάρχει πρόσβαση σε νερό. Πράγματι, αλλά οι γεωτρήσεις στην Θεσσαλία έχουν μια ιδιαιτερότητα, φτάνουν σε πολύ μεγάλο βάθος. Σε ένα άρθρο σε μια εφημερίδα (δυστυχώς δεν θυμάμαι πια εφημερίδα και πότε), διάβασα ότι οι νέες γεωτρήσεις στην Θεσσαλία φτάνουν σε βάθος 600-700 μέτρα!! Μάλλον οι Θεσσαλοί αγρότες σκέφτηκαν: “εξαντλήσαμε που εξαντλήσαμε τα επιφανειακά νερά, ας εξαφανίσουμε και τα υπόγεια, να ερημοποιήσουμε την Θεσσαλία μια και καλή”.

Για να λυθεί το πρόβλημα έχουν προταθεί διάφορες λύσεις. Κάθε τόσο βλέπω σε θεσσαλικά κανάλια να βγαίνουν εκπρόσωποι των αγροτών και να ζητούν περισσότερα φράγματα, να χρηματοδοτήσει το κράτος και άλλες γεωτρήσεις, ενώ η πιο δημοφιλής λύση είναι η εκτροπή του ποταμού Αχελώου, ώστε να διέρχεται από τον θεσσαλικό κάμπο. Γνώμη μου είναι ότι οι παραπάνω κινήσεις είτε θα καταστρέψουν περαιτέρω τον υδρόβειο πλούτο της χώρας μας είτε είναι τόσο ακριβές που είναι μη πραγματοποιήσημες. Οπότε η προτεινόμενη λύση για να λυθεί το πρόβλημα μια και καλή είναι η αναδιάρθρωση των καλλιεργών και η χρησιμοποίηση αυτών που απαιτούν λιγότερες ποσότητες νερού. Αλλά αυτό δεν πρόκειται να συμβεί όσο δίνονται βαρβάτες επιδοτήσεις για το βαμβάκι και το καλαμπόκι. Χαζός είναι ο αγρότης να μπει στον κόπο να αλλάξει την καλλιέργειά του, τι στιγμή που το βαμβάκι τον κάνει πλούσιο; Τί τον νοιάζει για το νερό; Θα βγει στα Τέμπη, θα κόψει την εθνική στα δύο και οι κυβερνήσεις για να τους καθυσηχάσουν θα του υποσχεθούν ότι μέχρι και τον Δούναβη θα εκτρέψουν!!!

Posted in Σκέψεις 7 Comments »

Σύμφωνα με μία έρευνα που έγινε το 2002 η χρήση του μαύρου χρώματος είναι πιο οικονομική από την χρήση του λευκού στις οθόνες των υπολογιστών. Τον Ιανουάριο του 2007 ένα post σε ένα blog με τίτλο “Black Google Would Save 750 Megawatt-hours a Year” έγραφε πως μία μαύρη έκδοση του Google θα μπορούσε να σώσει αρκετά μεγάλη ποσότητα ενέργειας αν λάβουμε υπόψη τον τεράστιο αριθμό χρηστών της συγκεκριμένης μηχανής αναζήτησης.

Το “Black Google” λοιπόν, το υλοποίησε η Heap Media και το όνομά του είναι Blackle (http://blackle.com/). Η φιλοσοφία της εταιρίας είναι να θυμίζει σε όλους ότι με τέτοιες καθημερινές κινήσεις μπορούμε να κάνουμε κάθε μέρα μικρά βήματα για να κάνουμε οικονομία ενέργειας.

Τα αποτελέσματα της αναζήτησης είναι τα ίδια (αφού ουσιαστικά πρόκειται για την ίδια μηχανή αναζήτησης απλά σε μαύρο χρώμα) οπότε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε αν από εδώ και πέρα χρησιμοποιούμε την Blackle αντί του Google.

Στην Google πάντως, παρόλο που επιδοκιμάζουν την προσπάθεια, δεν πιστεύουν ότι μπορεί να γίνει οικονομία ενέργειας με αυτόν τον τρόπο (δείτε εδώ).

Posted in Άκυρα 4 Comments »

Σήμερα, 15 Οκτωβρίου, είναι η μέρα όπου 15 χιλιάδες blogs θα γράψουν για το ίδιο θέμα: το περιβάλλον! Σκεφτόμουν εδώ και μέρες τι να γράψω, για ποιο θέμα δηλαδή… Έτσι λοιπόν, αποφάσισα να μην αναφερθώ σε ένα “δημοφιλές” θέμα, όπως τα δάση ή να χρησιμοποιούμε τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Θυμήθηκα μια αστεία ιστορία, για κάτι που προσωπικά κάνω εγώ, και θα ήθελα να τη μοιραστώ μαζί σας!

Γενικότερα, ΔΕΝ είμαι ο mr. Προστάτης του Περιβάλλοντος!
ΔΕΝ κάνω ανακύκλωση! Όταν ήμουν Erasmus στο Βέλγιο, έπρεπε να χωρίζουμε τα σκουπίδια μας σε 3 είδη (δεν τα θυμάμαι ακριβώς, νομίζω πως ήταν: χαρτιά, γυαλί και όλα τα υπόλοιπα!). Εγώ κλασσικά, όπως και οι άλλοι 2 Έλληνες, τα βάζαμε όλα μαζί και τα πετούσαμε στα “υπόλοιπα”. Αλλά θυμάμαι χαρακτηριστικά για Γερμανίδα, που διαμαρτυρήθηκε διότι στο Βέλγιο χωρίζουν τα απορρίμματα μόλις σε 3 κατηγορίες! “Εμείς τα χωρίζουμε σε 7, άλλο το απλό χαρτί, άλλο το πλαστικοποιημένο, άλλο το απλό μπουκάλι, άλλο το σκουρόχρωμο…” κτλ! Δεν είναι ότι θέλω να επιβαρύνω το περιβάλλον, αλλά… έτσι μεγάλωσα, είναι θέμα “κουλτούρας” που δεν έχω, λάθος βέβαια! Ίσως κάποια στιγμή θα χρειαστεί να το αλλάξω…

Πετάω σκουπίδια μέσα στην πόλη! Δεν το κάνω συνέχεια ή συνειδητά, αλλά όταν προχωράω για 50 μέτρα και δεν βρίσκω ούτε ένα κάδο, ε ναι, θα το πετάξω κάτω το σκουπιδάκι!

Καταναλώνω αρκετή ενέργεια! Και πάλι δεν το κάνω επίτηδες, αλλά πολλές φορές ξεχνάω ανοιχτά τα φώτα ή αφήνω ανοικτή την τηλεόραση…

Φυσικά ΔΕΝ κάνω αρκετά άλλα πράγματα που κάνουν πολλοί από εμάς, έστω και αν δεν το παραδέχονται, όπως να αφήνω σκουπίδια -έστω και τσιγάρα- στην παραλία!
Θα μπορούσα να συνεχίσω την παραπάνω λίστα, αλλά πιστεύω ότι
δεν πρέπει να ορίζουμε τους εαυτούς μας από αυτά που δεν κάνουμε!

Ας αρχίσει η ιστορία μου…
Γενικότερα, θεωρώ απλά ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ κάποιος να πετάει σκουπίδια στο δάσος, ειδικότερα πλαστικά που θέλουν πολλά πολλά χρόνια για να διασπαστούν! Έτσι αρχίζει η ιστορία μου, με αυτό που κάνω, εμπνευσμένο από τον πατέρα (!!) μου…

Όταν είμαι σε αυτοκίνητο, και κάνω μεγάλη απόσταση, είναι λογικό να περνάω μέσα από δάση, χωράφια κτλ… Ειδικότερα όσοι έχουν κάνει άπειρες φορές την απόσταση Ορεστιάδα-Αλεξανδρούπολη θα με καταλάβουν!
Κατά την διάρκεια αυτών των διαδρομών, όπως είναι λογικό, όλοι μας “παράγουμε” κάποια σκουπίδια, είτε τρώγοντας κάτι, είτε τελειώνοντας ένα μπουκαλάκι νερό, είτε τελειώνοντας το τελευταίο μας τσιγάρο από το πακέτο (αν και δεν καπνίζω…)!
Εδώ έρχεται αυτό αυτό που κάνω, που είναι αστείο μεν, αλλά παράλληλα τόσο σοβαρό…

Σε αυτές τις διαδρομές (πολλές φορές) ΠΕΤΑΩ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ!
Πριν προλάβετε να κρίνετε, διαβάστε παρακάτω…
Πετάω, λοιπόν, τα σκουπίδια έξω από το παράθυρο, ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ στο δάσος ή στα χωράφια…
Τα πετάω μόλις μπαίνουμε με το αυτοκίνητο μέσα σε μια πόλη ή ένα χωριό…
Μέσα στην πόλη τα “αφήνω” στο πεζοδρόμιο, ξέροντας πως θα περάσουν οι οδοκαθαριστές να τα μαζέψουν…
Μέσα στα χωριά, βρίσκω πάντα την πιο καθαρή αυλή… Ξέρω ότι το επόμενο πρωί, η καλή νοικοκυρά θα βγει να σκουπίσει το πεζοδρόμιο της!

Και αν το θεωρείτε αστείο το πέταγμα των σκουπιδιών από τα αυτοκίνητα, δείτε αυτό:

ΔΕΝ λέω ότι νιώθω περήφανος για την συμπεριφορά μου σε σχέση με το περιβάλλον. Ίσως επίτηδες να “τράβηξα” και τόσο πολύ το κείμενο, για να δείξω ποιες είναι οι πρακτικές που ακολουθεί ένας μέσος Έλληνας εν έτη 2007, και να αναγνωρίσετε πολλά δικά σας στοιχεία σε σχέση με την συμπεριφορά σας…
Τι θα βγει από αυτήν την κίνηση (blog action day); Δεν ξέρω… Οι πιο μηδενιστές θα πουν ότι τίποτα δεν γίνεται, τίποτα δεν θα αλλάξει! Οι πιο αισιόδοξοι θα δηλώσουν ότι 12 εκατομμύρια άνθρωποι που ενημερώθηκαν για το θέμα, θα ευαισθητοποιηθούν, και σιγά-σιγά θα αλλάξει ο κόσμος μας προς το καλύτερο! Εγώ πιστεύω ότι η αλήθεια θα είναι κάπου στην μέση, και ελπίζω σιγά-σιγά να δούμε μικρές αλλαγές!
(διαβάστε και τις σκέψεις του vrypan και nikan)

Πάντως στην ελληνική blogόσφαιρα υπάρχει πολύ μεγάλη κίνηση σε σχέση με αυτήν την “δράση”, σχεδόν κάθε 5 με 7 λεπτά σήμερα, ποστάρετε κατί σχετικό! (παρακολουθείστε την κίνηση από το search του sync, εδώ)

Ας ελπίσουμε ότι το blog action day δεν ήταν άλλο ένα banner στα blogs μας,
ας ελπίσουμε ότι μια μικρή μάχη για ένα καλύτερο αύριο μόλις νικήθηκε!

Posted in Σκέψεις 4 Comments »

Ήμουν σήμερα στην εκδήλωση-καλωσόρισμα των αδειών Creative Commons, με βασικό προσκεκλημένο τον καθηγητή Lessig. Η ομιλία του ήταν απίστευτη, οπότε μπαίνω κατευθείαν στο ψητό, θα προσπαθήσω να αναπαράγω τα βασικά σημεία της, από τις πρόχειρες σημειώσεις που κράτησα (στην αρχή δεν κρατούσα αλλά τελικά είχε πολύ ενδιαφέρον οπότε έπιασα χαρτί και καλαμάρι… συγχωρέστε με για τα λάθη!).
(…χαμένη αρχή)

- Το 1790 ήταν πολύ εύκολο να τυπώσει κανείς κάτι. Τα απαραίτητα εργαλεία κόστιζαν περίπου 2000$, οπότε είχαμε:
speech : unlocked
Ως το 1880, είχε γίνει πολύ ακριβή η τυπογραφία! Κόστιζε περίπου 2.500.000$ οπότε με περιορισμένη δυνατότητα να εκφραστεί κανείς (speech : locked) οδηγήθηκε η Αμερική στον Εμφύλιο Πόλεμο!

- Όταν πρωτοεμφανίστηκε το ραδιόφωνο, περίπου το 1920, δεν υπήρχαν περιορισμοί, με αποτέλεσμα να ξαναελευθερωθεί ο «λόγος» (speech : unlocked).
Στα 1940, η κυβέρνηση των ΗΠΑ αποφάσισε να επιβάλει κανόνες και να θεσμοθετήσει ειδικές άδειες για να λειτουργούν οι ραδιοφωνικοί σταθμοί, οπότε ο «λόγος» ξανακλειδώθηκε (speech : relocked)

- Στην συνέχεια είχαμε το Internet radio, όπου χιλιάδες σταθμοί λειτουργούσαν online (μάλιστα δημιουργήθηκαν σταθμοί με “niche” κοινό), speech : unlocked
Η RIAA κατάφερε να επιβάλει φραγμούς, και ένα υψηλό ποσό χρειάζεται πλέον για να λειτουργήσει ένας ραδιοφωνικός σταθμός μέσα από το Διαδίκτυο (έμειναν μόνο 5-7 «μεγάλοι παίχτες»), αποτέλεσμα; Speech : relocked!

Γενικότερα σε κάθε τεχνολογική επανάσταση, προκύπτει ένα νέο είδος ελευθερίας!

Το 1906 ο Sousa είχε πάει στο Αμερικανικό Κονγκρέσσο και υποστήριξε ότι τα γραμμόφωνα (infernal machines!) θα καταστρέψουν τις χορωδίες, γενικότερα την καλλιτεχνική δραστηριότητα των ανθρώπων (ερασιτεχνική).

Τελικά εν μέρει είχε δίκιο, ουσιαστικά υπάρχει κόντρα η κόντρα δύο κουλτουρών, RW (re-writable) – RO (read-only)
- Στον 20ο αιώνα, επικράτησε η κουλτούρα RO, οπότε υπήρχε περιορισμένη δημιουργικότητα από «ερασιτέχνες»-καλλιτέχνες

Στον 21ο αιώνα, έχουμε μια «αφύπνιση» της RW κουλτούρας, σε 3 στάδια:
- το 2000, η κουλτούρα RO επεκτάθηκε, επειδή μπορούσαμε να αγοράσουμε-καταλανώσουμε «τέχνη» (μουσική, ταινίες κτλ) παντού μέσω του Internet, έστω και αν δημιουργούταν στην άλλη πλευρά του πλανήτη!

- το 2004 έχουμε την «αντεπίθεση» της κουλτούρας RW, με τα blogs, vidcast, wikipedia κτλ.

(εδώ αναφέρθηκαν πολλά παραδείγματα, όπως την ταινία Tarnation που κέρδισε ένα βραβείο στις Cannes, που κόστισε μόλις 218$ για την παραγωγή της, στην συνέχεια προβλήθηκαν διάφορα videos anime, πολιτικά-παρωδίες κτλ)

- Έτσι φτάνουμε στο 2008, όπου έχουμε «collaborative RW» κουλτούρα

(hybrid μοντέλο)

με παραδείγματα όπως flickr, yahoo! Answers, wikia, second life, youtube, facebook!
Υπάρχει δηλαδή μια “sharing community”

Σε αυτό το σημείο υπάρχει φόβος μήπως «ξανακλειδωθεί» ο λόγος, έτσι έχουμε έναν πόλεμο για τα copyrights!
Τουλάχιστον αυτός ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος, γιατί φτωχοί καλλιτέχνες πως θα μπορέσουν να προστατέψουν την δουλεία τους;;;

Οι νέοι νόμοι που έχουν επιβληθεί, βοηθάνε το μοντέλο RO, ελέγχουν την καλλιτεχνική δημιουργία, και βλάπτουν το μοντέλο hybrid RW!
Αναφέρει το παράδειγμα όπου η ταινία Tarnation χρειάστηκε μόλις 218$, για να φτιαχτεί (με free software), αλλά 400.000$ για να ξεκαθαρίσουν τα δικαιώματα από την μουσική της ταινίας!
Στην συνέχεια αναφέρει πως το YouTube κινδυνεύει, και μπορεί να εξαφανιστεί!
Οι νόμοι λοιπόν βοηθούν το μοντέλο RO, αλλά όχι το RW (και το hybrid-ενδιάμεσο)!

Ο πόλεμος αυτός είναι λάθος και μπορεί να αποφευχθεί, αφού μπορούν στην πραγματικότητα να συμβιώσουν και τα 2 μοντέλα!

Εδώ μπαίνουν οι άδειες Creative Commons (από έναν μη-κερδοσκοπικό οργανισμό):

Οι καλλιτέχνες/ επιστήμονες μπορούν να χρησιμοποιούν το “Some Rights Reserved”
Υπάρχουν 6 διαφορετικές άδειες CC, και είναι διαθέσιμες σε 3 μορφές:
- Κατανοητές στον μέσο άνθρωπο (με απλά λόγια τι είναι η άδεια κτλ)
- Για δικηγόρους (χαχα! Σε πολλές σελίδες για να καλύπτουν νομικά το ζήτημα)
- Αναγνωρίσιμες για τα «μηχανήματα» (ουσιαστικά ο κώδικας για μηχανές αναζήτησης)

Από τότε που πρωτοδημιουργήθηκαν οι άδειες CC παρουσιάζεται μια έκρηξη στην χρήση τους!

ΓΙΑΤΙ;;

1) Βοηθούν
για παράδειγμα οι ακαδημαϊκοί θέλουν να μοιράζονται την δουλεία-γνώση τους. Χαρακτηριστικά ανέφερε όπου μια ομάδα ερευνητών (HSRC), στην αρχή πουλούσε την δουλεία της. Τελικά το 2001 την άφησε «ελεύθερη» στο Διαδίκτυο, και ελεύθερα να τυπωθεί και να πουληθεί από όποιον θέλει! Αποτέλεσμα; Αύξηση 300% στις πωλήσεις (εφόσον περισσότεροι άνθρωποι βλέπουν την δουλειά τους, τελικά αποφασίζουν και την αγοράζουν)
Εδώ ανέφερε το CC+, όπου κάποιος αφήνει το έργο του ελεύθερο για μη-κερδοσκοπική χρήση, αλλά αν κάποιος θέλει να το εμπορευθεί, μπορεί να διαπραγματευθεί μαζί του.

2) Είναι το σωστό
Γιατί η επιστήμη πρέπει να αφήνει την «γνώση» ελεύθερη σε όλους!

3) Ειρήνη
Οι επαγγελματίες καλλιτέχνες, είναι μόλις ένα μικρό μέρος της τέχνης, καθώς υπάρχουν πολλοί ερασιτέχνες που το κάνουν για την αγάπη τους, και όχι για τα λεφτά! Αυτοί λοιπόν πρέπει να προστατευθούν από τον νόμο!

Οι άδειες CC, δεν έρχονται να καταργήσουν εντελώς τα πνευματικά δικαιώματα, αλλά να τα συμπληρώσουν.
Σε αυτό το σημείο λέει, ότι αυτό επιτεύχθηκε όχι με «λόγια» προς τους δικηγόρους, αλλά με πράξεις, όπου χτίστηκε ένα εναλλακτικό μοντέλο, βασισμένο στα πνευματικά δικαιώματα, και τελικά έγινε αποδεκτό από πολύ κόσμο!

Τελειώνοντας, λέει ότι αυτήν την φορά πρέπει να κρατήσουμε την ελευθερία, που μας προσφέρει η τεχνολογία!
Η τεχνολογία δεν πρέπει να «εγκληματοποιηθεί», ώστε να μην νιώθουν παράνομοι-πειρατές οι ερασιτέχνες-καλλιτέχνες!
Έτσι θα επιτευχθεί η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.

Ελπίζω να έδωσα μια καλή προσέγγιση των γενικών μηνυμάτων που ήθελε να περάσει ο ομιλητής, αν και όποιος είδε την ομιλία θα καταλάβαινε ότι άξιζε πραγματικά! Πιστεύω ότι θα δημοσιευθούν και videos της ομιλίας (μίλησα με ένα παιδί από το politikoblog και μου είπε ότι τραβούσε video)! Μόλις την εντοπίσω, θα σας δώσω το link.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κι άλλα άτομα μίλησαν στην εκδήλωση, όπως ο γνωστός blogger vrypan και ο καθηγητής Σπινέλλης (που έκανε και μια έρευνα με θέμα σε τι ποσοστό ανά χώρα οι ιστοσελίδες “διανέμονται” με άδειες CC, περισσότερες πληροφορίες εδώ).

Δεν θα μπορούσαν να λείψουν και τα κωμικοτραγικά γεγονότα! Γνώρισα μια κοπέλα, την Α, νομικάρια που θα έκανε μεταπτυχιακό στην Πάντειο. Με ρώτησε διάφορα, όπως τι είναι το YouTube (;;), που μπορεί να βρεί πληροφορίες για το Web 2.0 (εγώ της το ανέφερα/ δεν ήξερε τι είναι), και της είπα να ψάξει στην wikipedia, και με ρώτησε τι είναι αυτό και ποιο είναι το URL. ΔΕΝ είναι κακό να μην ξέρει γι’ αυτά τα πράγματα, αλλά τι ήρθε να κάνει στην ομιλία; Φαντάζομαι τα μισά κατάλαβε!

Για τα υπόλοιπα που έγιναν, φαντάζομαι θα μπορέσετε να διαβάσετε και σε άλλα blogs!
Σύντομα θα έχουμε κι εμείς την CC license…
(συγνώμη για τους μισούς αγγλικούς όρους, αλλά εξέφραζαν καλύτερα την ομιλία του καθηγητή, και για την εμφάνιση του post… το Word φταίει!)

Posted in Internet και Blogs 10 Comments »