Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθώ ούτε σε κάποιο επίκαιρο –ή μη- πολιτικό γεγονός, ούτε θα φιλοσοφήσω για τον καιρό και τα συναισθήματα που μου προκαλεί.
Θα μιλήσω όμως για τα συναισθήματα που μου προκαλεί η πόλη που ζω. Η «Νυφούλα του Θερμαϊκού», η «Πρωτεύουσα της Μακεδονίας», η «Ανθρώπινη Πόλη», η Θεσσαλονίκη. Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα. Δεν της έχουν μείνει πολλά από αυτά όμως. Τα περισσότερα προσωπεία της αυτόν τον καιρό είναι αμελώς παρατημένα σε ένα τυχαίο βεστιάριο και μας δείχνει ίσως – μάλλον όχι ακόμη - το ασχημότερό όλων.
Πριναπό λίγο καιρό είχα κάνει λόγο για την κατάσταση της Θεσσαλονίκης με το άρθρο μου «Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο». Έναν περίπου μήνα μετά παρατηρώ πωςο τίτλος αυτός ήταν σχετικά άκαιρος. Δικαιολογούμαι όμως καθότι δεν μπορούσα προφανώς να προβλέψω τις δεινότερες μέρες που ακολουθούσαν για την πάλαι ποτέ ωραία Θεσσαλονίκη.
Λόγω σπουδών αποχωρίστηκα την πόλη μου για τρεις εβδομάδες. Ήταν πιστεύω αρκετές για να την φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στο να φορέσει το πιο απάνθρωπο προσωπείο της. Τα έργα του έργου που θα δώσει πνοή –και αναπνοή- σε όλους (ναι για το Μετρό μιλώ) βρίσκονται σε εξέλιξη.
Η πασίγνωστη παραλία μας που προσφέρονταν εδώ και πολλά χρόνια για ρομαντικούς περιπάτους, γυμναστική, εκδηλώσεις και τόσα άλλα βρίσκεται –τι πρωτότυπο- ακόμη υπό κατασκευή.
Τώρα νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναφερθώ στη Θεσσαλονίκη ως ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ αν και πιστεύω πως σε πολύ λίγο καιρό ΠΑΛΙ θα διαψευστώ και στο τέλος δεν θα μπορώ να κρίνω ποια επιτέλους θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πω.
Επιστρέφω στο βασικότερο στη σειρά καρκίνο στην ζωή της πόλης, το Μετρό. Εργοτάξια στημένα όπως όπως. Μέτρα προστασίας για τους άμοιρους πεζούς σχεδόν ανύπαρκτα. Καταστάσεις που θυμίζουν τριτοκοσμική πόλη. Σχέδιο όσον αφορά το κυκλοφοριακό όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Βασικοί οδικοί άξονες της πόλης καταλήγουν τις ώρες αιχμής να φράζουν και να καθίστανται ανήμποροι να υπομείνουν τον φόρτο των οχημάτων. Οι αστικές συγκοινωνίες να βρίσκονται και αυτές στην ίδια μοίρα με τα Ι.Χ ελλείψει λεωφορειλωρίδων.
Με τρομάζει η ιδέα ότι κάποιος συμπολίτης μου θα είναι θύμα της απερισκεψίας ορισμένων που αναγκάζουν πεζούς και αυτοκίνητα να συνυπάρχουν στον ίδιο δρόμο ελλείψει πεζοδρομίων. Και το χειρότερο είναι πως μόνο τότε ΙΣΩΣ σκεφτούν να προνοήσουν προς αποφυγή μελλοντικών ατυχημάτων.
Όλα τα παραπάνω συντείνουν στο να μην μπορεί η πόλη να ανταπεξέλθει σε καθημερινά προβλήματα. Να γίνεται μισητή στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή και αναπνέουν από τον αέρα της. Με πονάει πραγματικά αυτό. Με πειράζει που δεν μπορώ να κλείσω ένα αυθόρμητο ραντεβού στο κέντρο της πόλης και να πω «εντάξει, σε μισή ώρα στην Καμάρα». Δεν θέλω να είμαι αναγκασμένος να προγραμματίζω και για κάτι τόσο μικρό την καθημερινότητα μου. Αυτό είναι ίσως το λιγότερο που με κάνει να θλίβομαι.
Θέλω όσο τίποτε άλλο το Μετρό και μια καινούρια παραλία όμορφη, χωρίς σκουριασμένα κάγκελα και σπασμένα πλακάκια. Θέλω όμως να με σεβαστούν και σαν δημότη όσο καιρό αυτά ετοιμάζονται. Θέλω κίνητρα για να δείξω κι εγώ την απαιτούμενη υπομονή. Δεν μου κάνουν χάρη. Το αξίζει και η πόλη μου και ο καθένας μας προσωπικά. Νομίζω πως βρήκα και τον τίτλο του άρθρου μου που με βασανίζει τόση ώρα που το γράφω. Μαντέψτε… «Θεσσαλονίκη, ένα απέραντο εργοτάξιο, μέρος 2ο». Και σίγουρα θα έρθουν και άλλα μέρη. Μέχρι να ανακαλύψω πότε πραγματικά ταιριάζει αυτή τη επικεφαλίδα. Αναμένετε λοιπόν.
Υ.Γ : Τις επόμενες μέρες θα κάνω updateτο άρθρο με περισσότερες φωτογραφίες που θα τραβήξω ο ίδιος σε κάποια από τις βόλτες μου.
Όλοι γνωρίζουμε - και πως να μην γνωρίζουμε, μας βομβαρδιζουν τα δελτία ειδήσεων - την κατάσταση της υγείας του Χριστόδουλου. Ο αρχιεπίσκοπος βρίσκεται στην Αμερίκή με σκοπό να εγχειρησθεί. Απότι έμαθα τελικά η μεταμόσχευση δεν θα γίνει. Ευτυχώς κατά τη γνώμη μου…
Προς θεού, δεν θέλω να πεθάνει ο άνθρωπος, αλλά το μόσχευμα που θα κατέληγε σε αυτόν, θα καταλήξει σε κάποιον που μάλλον το χρειάζεται περισσότερο. Ο Χριστόδουλος είναι σε μια δύσκολη ηλικία. Ακόμη και αν πετύχαινε η επέμβαση, ο οργανισμός του θα ήταν πολύ καταπονημένος. Κάποια στιγμη θα κατέληγε ούτως η άλλως. Το ερώτημά μου είναι το εξής απλό: γιατί βρέθηκε τόσο γρήγορα το μόσχευμα? Υπάρχουν τόσα και τόσα άτομα, ίσως και μικρά παιδιά, που περιμένουν σε λίστες αναμονής, και για αυτόν βρέθηκε κατευθείαν αυτό που χρειαζόταν. Μήπως αυτό είναι λίγο άδικο? Μήπως, λέω…
Πιστεύω πως ο Χριστόδουλος δεν είναι τόσο σημαντικός ώστε να γίνει όλος αυτός ο χαμός με την υγεία του. Γιατί δεν γίνεται το ίδιο με τους εκατοντάδες των καρκινοπαθών οι οποίοι περιμένουν ίσως και χρόνια για να έρθει η σειρά τους και τελικά πεθαίνουν χωρίς καν να εγχειρισθούν? Μήπως αυτό είναι λίγο άδικο? Μήπως, λέω…
Προσωπικά έχω πολύ κακή σχέση με την εκκλησία. Όχι με τον θεσμό, αλλά με τα πρόσωπα που την απαρτίζουν. Οι ιερείς δεν είναι οι “άγιοι” άνθρωποι, που μας βοηθούν στη ζωή μας και μας δείχνουν το δρόμο του θεού? ΜΟΥΦΕΣ! Η εκκλησία είναι και αυτή ένα είδος πολιτικής. Οι παπάδες σφάζονται μεταξύ τους για το ποιος θα ανέβει ψηλότερα. Αυτό φάνηκε και στην περίπτωση της υγείας του Χριστόδουλου, ο οποίος ακόμη είναι ζωντανός και πλακώνονται για το ποιος θα τον διαδεχθεί. Έλεος! Ντροπή τους! Και προσέξτε ότι δεν αναφέρθηκα καν στα σκάνδαλα που έγιναν πέρυσι με τα σεξουαλικά αίσχη τους!
Υ.Γ. Τώρα θα αναφερθώ! Κάποιος μου είπε ότι ο καρκίνος του Χριστόδουλου εμφανίστηκε λόγω Ηπατίτιδας C. Η ηπατίτιδα C κολάει είτε μέσω του αίματος ( χρησιμοποιημένες σύριγγες κλπ ) είτε μέσω του σεξ. Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματα του… Αξίζει το κλάμα μας?
Ο πρώτος RSS διαγωνισμός στην Ελλάδα είναι γεγονός! akyro.net εναντίον newsfilter.gr σε μία μάχη που θα αφήσει εποχή στην ελληνική μπλογκόσφαιρα.
Οι όροι του διαγωνισμού είναι απλοί. Ξεκινώντας από σήμερα (11/10/2007), όποιο από τα 2 blog καταφέρει να κερδίσει τους περισσότερους νέους RSS readers μέσα σε διάστημα ενός μήνα και κάτι* (13/11/2007), κερδίζει.
VS
Εξίσου απλά είναι και τα “έπαθλα”. Ο χαμένος θα κρεμάσει μία εικόνα στην sidebar του blog που θα λέει “I am a loser, έχασα στον πρώτο RSS διαγωνισμό από το newsfilter.gr/akyro.net” και θα συνοδεύεται από ανάλογη εικόνα, ενώ ο νικητής θα κρεμάσει παρόμοια εικόνα που θα λέει “I am winner, νίκησα στον πρώτο RSS διαγωνισμό το newsfilter.gr/akyro.net”.
Μπορείτε και εσείς να βοηθήσετε την προσπάθεια των παιδιών, είτε γράφοντας ένα post στο blog σας αναφορικά με τον διαγωνισμό, είτε κρεμώντας το παρακάτω banneraki:
Ο κώδικας για το banneraki, κόψε-ράψε (copy-paste):
Σε λίγες μέρες τελειώνει η πιο σημαντική εξεταστική μου ως τώρα (διάρκεια ρεκόρ: σχεδόν 2 μήνες), και σε γενικές γραμμές… Τα πήγα χάλια! Πέρασα 2 μαθήματα (στα 10 που έπρεπε να δώσω), και ευελπιστώ να περάσω άλλο ένα! Όπως καταλαβαίνετε δεν είμαι πολύ κεφάτος τελευταία, όχι γιατί κουράστηκα από το διάβασμα αλλά γιατί ΒΑΡΕΘΗΚΑ 2 μήνες αυτή την “ψυχολογική” κατάσταση που έχουν συνήθως οι φοιτητές κατά την διάρκεια των εξετάσεών τους…
Τυχαία, μέσω του del.icio.us, έπεσα σε ένα post, με 7 τρόπους που μπορούν να σου φτιάξουν το κέφι!
Έχουμε και λέμε λοιπόν:
1. Γυμνάσου! Όταν γυμνάζεσαι, οι “ορμόνες ευτυχίας σου” (ενδορφίνες;!), ανεβαίνουν κατακόρυφα!
2. Κοιμήσου! Αν είσαι κουρασμένος να γυμναστείς, ίσως χρειάζεσαι ύπνο… Ακόμη και ένας ύπνος 15-20 λεπτών κατά τη διάρκεια της μέρας, μπορεί να σε ανανεώσει, και να σε βοηθήσει πολύ φέρνοντας ιδέες και λύσεις για προβλήματα που αντιμετωπίζεις από το υποσυνείδητο σου στην επιφάνεια!
3. Άκου μουσική! Η μουσική σίγουρα μπορεί να σε “ανεβάσει”
4. Κάνε ένα διάλειμμα για καφέ ή τσάι. Καλά, δεν είναι απαραίτητο να πιεις κάτι, αλλά ένα μικρό διάλειμμα από την δουλεία σου, μπορεί να σε φρεσκάρει απίστευτα!
5. Συγκεντρώσου στα θετικά! Όταν κάνουμε κάτι, και πάει στραβά, τείνουμε να γίνομαστε απαισιόδοξοι και μίζεροι! Έχουμε ξεχάσει τι έχει πάει καλά ως εδώ, πράγμα που μπορεί να σου δώσει κουράγιο να συνεχίσεις!
6. Μίλα σε κάποιον! Όταν δεν αισθανόμαστε καλά, πρέπει να εκφράζουμε τα συναισθήματα μας σε κάποιον φίλο ή συνάδελφο! Έτσι νιώθουμε ότι “μοιραζόμαστε” το βάρος, και πέρα από θεραπευτική, μια συζήτηση μπορεί να σου φτιάξει την διάθεση, μόνο και μόνο ξέροντας ότι κάποιος νοιάζεται για σένα…
7. Άλλαξε κατεύθυνση! Όταν είμαστε απασχολημένοι με κάτι συγκεκριμένο για πολύ καιρό, το κέφι μας τείνει να… εξαφανίζεται! Έτσι αν δουλεύεις όλη μέρα, κάνε ένα “διαφορετικό” από το προηγούμενο διάλειμμα, πχ πήγαινε για ψώνια ή επισκέψου έναν φίλο!
Εγώ πάντως, προσωπικά, σήμερα,που δεν αισθανόμουν και τόσο καλά, και κοιμήθηκα και άκουσα μουσική και διαλείμματα (από το διάβασμα) έκανα και μίλησα σε διάφορους, αλλά δεν είδα κάποια σημαντική αλλαγή!
Πρέπει να αρχίσω να γυμνάζομαι λοιπόν ή να αλλάξω οριστικά κατεύθυνση (θα αλλάξω μιας και τελειώνει η (α)γαπημένη εξεταστική!!!)
Από περιέργεια, έψαξα κάποιες παλιές εφημερίδες ακριβώς την επόμενη μετά την εκλογή του ως Προέδρου το ΠΑΣΟΚ (8-9 Φεβρουαρίου 2004), και βρήκα μια συνέντευξη του στα “ΝΕΑ“, μπορείτε να την βρείτε εδώ.
Εκεί λοιπόν, ανέφερε ότι: “Στα οκτώ χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας από τον Κώστα Σημίτη έγινε ένα τεράστιο έργο, που άλλαξε την εικόνα της χώρας, έδωσε νέα αυτοπεποίθηση στον λαό, ανέδειξε την ισχυρή Ελλάδα στην περιοχή μας, ως πρότυπο σταθερότητας, ασφάλειας και οικονομικής ανάπτυξης. Αυτό το έργο, στην οικονομία, στην κοινωνική πολιτική, στις υποδομές, στην ανάπτυξη και στην αποκέντρωση δεν μπορεί κανείς να το απαξιώσει. Όση προσπάθεια και αν κάνει η N.Δ. το έργο είναι παρόν στην καθημερινότητα του πολίτη.”
Παρακάτω κάνει σε μια μικρή αναφορά ότι έγιναν λάθη και παραλείψεις (μην φανούν και αλαζόνες), αλλά πουθενά δεν λέει κάτι για τις δύσκολες στιγμές του ΠΑΣΟΚ εκείνο τον καιρό ή για κάποιο “σταυρό μαρτυρίου”! Μια χαρά αισιόδοξος και σίγουρος ακουγόταν στην συνέντευξή του! Τώρα που βρίσκεται στα δύσκολα, τώρα τα θυμήθηκε όλα αυτά;;;
Στις 15 Οκτωβρίου, οι bloggers όλου του κόσμου θα ενωθούν για να θέσουν ένα σημαντικό ζήτημα στα μυαλά όλων - το περιβάλλον.
Κάθε blogger θα δημοσιεύσει ένα άρθρο σχετικά με το περιβάλλον, με τον δικό του τρόπο και για δικό του θέμα.
Υπάρχει ένα καινούριο video που έφτιαξαν οι εμπνευστές αυτού του “event”:
(το παλαιότερο post που έχουμε ξανα-αναφερθεί στο θέμα μπορείτε να το δείτε εδώ)
Επίσης, για να προκαλέσουν το ενδιαφέρον των blogger, στήθηκε ένα quiz όπου μαθαίνεις “τι είδος blogger είσαι” quiz.blogactionday.org/
Τα δικά μου αποτελέσματα είναι:
Τέλος, για όσους δεν έχουν “έμπνευση” για κάποιο θέμα σχετικό με το περιβάλλον, μπορεί αυτή η λίστα θεμάτων να τους βοηθήσει!
Για να δούμε, πόσοι από το άκυρο.net θα ποστάρουν κάτι… (ετοιμάστε κάτι παιδιά!)
Φοβάμαι τις μέρες που οι βροντές ακούγονται σαν κανόνια και η βροχή πέφτει ασταμάτητα.
Με θλίβει η εικόνα της βροχής που πέφτει και, με κάνει να σκέφτομαι (κάτι που δεν είναι πάντα εποικοδομητικό). Σκέφτομαι και ανατρέπω δεδομένα η κάνω χειρότερα τα πράγματα - στο μυαλό μου - αναλύοντας περισσότερο όσα δεν πρέπει. Έχει όμως και ένα καλό η ριμάδα
η βροχή. Με αναζωογονεί.
Σήμερα τα σύννεφα έχουν κυκλώσει τη Θεσσαλονίκη.
Μαύρα και απειλητικά, “βαριά” σύννεφα έτοιμα να φέρουν τον κατακλυσμό.
Η βροχή έχει ήδη ξεκινήσει να πέφτει και ο ήχος απο τις βροντές είναι εκκωφαντικός.
Τα φύλλα τρέμουν με του που τα ακουμπήσει μια σταγόνα.
Τα δέντρα χορεύουν στο ρυθμό του αέρα.
Όλα κινούνται ρυθμικά, όμορφα, καλοσχεδιασμένα.
Οι βροχές ξεκίνησαν. Καλώς όρισες φθινόπωρο.
Special Thanks to Grigsgr που αποτύπωσε άψογα την διάθεσή και την ψυχολογία μου γι’ αυτό το λόγο και επέλεξα απλά να το αναδημοσιεύσω…
Οκτωβρίου 12, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον 
Posted in Σκέψεις 
10 Comments »
