Οι φάρσες της εκπομπής του Αντώνη Κανάκη και του Γιάννη Σερβετά της 21-2-2008 βρίσκονται εδώ για όποιον ενδιαφέρεται

http://rapidshare.com/files/93745752/Kanakis-Servetas_3__By_akyro.net_.zip

Υ.Γ: Μαζί με τις πετυχημένες ανεβαίνουν και οι μη πετυχημένες (αυτές που τους κατάλαβαν). Μπορεί να μην πετυχαίνουν όλες αλλά σίγουρα όλες τους ανεξαιρέτως έχουν πολύ γέλιο.

Και μην ξεχνάτε… ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ!!!

                                        By www.akyro.net

Επίσης:

http://rs129.rapidshare.com/files/93411743/Kanakis_servetas_1.zip

και

http://rapidshare.com/files/93416904/Kanakis_servetas_2.zip

Posted in Άκυρα 3 Comments »

Φέτος τα Χριστούγεννα αποφάσισα να δωρίσω στον εαυτό μου το νέο iPod touch. Οι εντυπώσεις μου δεν μπορούν να περιγραφούν με λόγια γιαυτό και έφτιαξα ένα μικρό, χαζό, πρόχειρο, ερασιτεχνικό βιντεάκι το οποίο μπορείτε να απολαύσετε κάνοντας κλίκ εδώ

Update: Sms, msn, windows xp (για τους κολλημένους), facebook, google earth, skype (με χρήση extra μικροφώνου) και τόσες άλλες εφαρμογές βρίσκονται εδώ σε iPhone/iPod touch εκδόσεις. Κάθε λεπτό ανακαλύπτω και κάτι νέο.

Που να σπάσω το λειτουργικό με jailbreak δηλαδή…Και popcorn θα κάνει. Κάποιοι βέβαια το έχουν καταφέρει και για του λόγου το αληθές δείτε εδω. Read on…

Posted in Τεχνολογία 5 Comments »

Άκυροι και Άκυρες καλησπέρα σας!

Αφορμή του σημερινού μου άρθρου στάθηκε το χθεσινό μου ταξίδι της επιστροφής για την πόλη της Κομοτηνής όπου σπουδάζω. Πώς όμως ένα ταξίδι μπορεί να σταθεί αφορμή για ένα άρθρο;

Χθες το απόγευμα λοιπόν ξεκίνησα 2 ώρες νωρίτερα από το σπίτι μου στην περιοχή της Καλαμαριάς για να φτάσω στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων που βρίσκεται στην δυτική πλευρά της πόλης. Και τώρα θα αναρωτιέστε, μα καλά, δυο ώρες για ένα δρομολόγιο στην Θεσσαλονίκη; Δείτε τη σειρά άρθρων μου “Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο μέρος 1ο & μέρος 2ο” και θα σας λυθεί η όποια -προφανής- απορία. Ξεκίνησα λοιπόν με τον πατέρα μου ο οποίος προσφέρθηκε να με μεταφέρει καθότι αδειούχος. Κι όμως, ούτε καν το δρομολόγιο δυο ωρών δεν στάθηκε ικανό ώστε να προλάβω το λεωφορείο. Προφανέστατα λοιπόν το έχασα και έτσι αναγκάστηκα να περιμένω περιφερόμενος στον σταθμό των Κ.Τ.Ε.Λ το επόμενο λεωφορείο που αναχωρούσε μια ώρα αργότερα.

Αγόμενος και φερόμενος λοιπόν μέσα στον σταθμό μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω πράγματα που όλες τις προηγούμενες φορές στα τόσα χρόνια που ταξιδεύω με λεωφορείο δεν προλάβαινα να τα συλλάβω ώστε να τα επεξεργαστώ και να τα σχολιάσω στο μυαλό μου. Μιλάω για όλους αυτούς τους πλανόδιους πωλητές διαφόρων φυλών (κυρίως Ρωμ) που περιφέρονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του σταθμού διαλαλώντας υποχθόνια το εμπόρευμά τους.

Η εικόνα τους πλέον συνηθισμένη. Νεαρά άτομα, μιλώντας σπαστά Ελληνικά, πλευρίζουν τον κάθε ταξιδιώτη-υποψήφιο αγοραστή κρατώντας την πραγμάτεια τους μέσα σε νάιλον σακκούλες έτσι ώστε να μην “γίνονται αντιληπτοί” από τους καραδοκούντες ντυμένους με πολιτικά αστυνομικούς για του οποίους θα κάνω λόγο παρακάτω.

Νερωμένες κολώνιες, γυαλιά ηλίου, πρεσβυωπίας και ρολόγια μαιμού, κλεμμένα κινητά πλασάρωνται στον πελάτη με έναν τρόπο υποχθόνιο από τον “πλασιέ”. Στα εκδοτήρια, στον χώρο αναμονής, ακόμη και στις τουαλλέτες (!). Έτοιμοι για σκληρά παζάρια που πολλές φορές καταλήγουν να πωλείται κάτι σε εξευτελιστική τιμή (δηλαδή στην πραγματική τους αξία).

Καθώς περίμενα να επιβιβαστώ με πλησιάσε ο πέμπτος πλανόδιος και με συνωμοτικό ύφος μου έδειξε το τελευταίο μοντέλο κινητού τηλεφώνου κορυφαίας εταιρίας. Έτσι μου κινήθηκε η περιέργεια να ρωτήσω την τιμή του. 200 ευρώ για ένα κινητό των 400 (Το οποίο παρεμπιπτόντως έπειτα από μια πρόχειρη ματιά παρατήρησα πως ήταν σε άριστη κατάσταση, φαίνεται θα το έκλαψε νωρίς κάποιος κακομοίρης). Με λίγη κουβέντα παραπάνω και η τιμή έπεσε στα 150 με προοπτικές να πάει στα 100. Και πιστέψτε με, με τέτοια τιμή εάν τύχαινε εκέινη την στιγμή να έχω τα χρήματα επάνω μου θα ρισκαρα και θα γινόμουν κλεπταποδόχος.

Και λίγο πιο κάτω, πάντα στο ίδιο σημείο σταθμευμένα δυο περιπολικά της τροχαίας με ένστολο και πολιτικά ενδεδυμένο προσωπικό να στέκεται αγέρωχο και ως απλός παρατηρητής να δίνει το πράσινο φως σε όλους εκείνους που αμαυρώνουν το πρόσωπο μιας πόλης (καθότι όπως και να το κάνουμε τα Κ.Τ.Ε.Λ αποτελούν μια από τις πύλες της πόλης μας.

Ίσως τα όργανα της τάξεως να δεσμεύονται από τα αυτόφωρα εγκλήματα πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν μπορούν να οδηγηθούν σε συλλήψεις βάσει απλών υποψιών. Θα μπορούσαν νομίζω να προβαίνουν σε ελέγχους.

Ένα άλλο ενοχλητικό φαινόμενο είναι αυτο των επαγγελματιών επαιτών που εισέρχονται λίγο πριν από κάθε ταξίδι στο λεωφορείο και απαγγέλουν πάντα το ίδιο τροπάριο περί απορίας, ανικανότητας προς εργασία, ορφάνιας και τόσων άλλων δεινών.

Με όλα όσα σας ιστόρησα δεν θα ήθελα να δοθεί η εικόνα ενός ρατσιστή-τοπικιστή. Πιστεύω πως όλα αυτά είναι πράγματα που λίγο πολύ κάποιοι αν όχι όλοι τα έχετε παρατηρήσει και σίγουρα δεν σας έχουν αφήσει ανενόχλητους. Καλό θα ήταν οι ιθύνοντες να προβούν σε μια σειρά δραστικών μέτρων για την πάταξη τέτοιων φαινομένων που και την ψυχική μας ηρεμία -πολλές φορές- διαταράζουν αλλά και την εικόνα του τόπου μας αμαυρώνουν.

Posted in Σκέψεις 3 Comments »

Να μαι και πάλι εδώ,

Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθώ ούτε σε κάποιο επίκαιρο –ή μη- πολιτικό γεγονός, ούτε θα φιλοσοφήσω για τον καιρό και τα συναισθήματα που μου προκαλεί.

Θα μιλήσω όμως για τα συναισθήματα που μου προκαλεί η πόλη που ζω. Η «Νυφούλα του Θερμαϊκού», η «Πρωτεύουσα της Μακεδονίας», η «Ανθρώπινη Πόλη», η Θεσσαλονίκη. Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα. Δεν της έχουν μείνει πολλά από αυτά όμως. Τα περισσότερα προσωπεία της αυτόν τον καιρό είναι αμελώς παρατημένα σε ένα τυχαίο βεστιάριο και μας δείχνει ίσως – μάλλον όχι ακόμη - το ασχημότερό όλων.

Πριν από λίγο καιρό είχα κάνει λόγο για την κατάσταση της Θεσσαλονίκης με το άρθρο μου «Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο». Έναν περίπου μήνα μετά παρατηρώ πως ο τίτλος αυτός ήταν σχετικά άκαιρος. Δικαιολογούμαι όμως καθότι δεν μπορούσα προφανώς να προβλέψω τις δεινότερες μέρες που ακολουθούσαν για την πάλαι ποτέ ωραία Θεσσαλονίκη.

Λόγω σπουδών αποχωρίστηκα την πόλη μου για τρεις εβδομάδες. Ήταν πιστεύω αρκετές για να την φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στο να φορέσει το πιο απάνθρωπο προσωπείο της. Τα έργα του έργου που θα δώσει πνοή –και αναπνοή- σε όλους (ναι για το Μετρό μιλώ) βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η πασίγνωστη παραλία μας που προσφέρονταν εδώ και πολλά χρόνια για ρομαντικούς περιπάτους, γυμναστική, εκδηλώσεις και τόσα άλλα βρίσκεται –τι πρωτότυπο- ακόμη υπό κατασκευή.

Τώρα νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναφερθώ στη Θεσσαλονίκη ως ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ αν και πιστεύω πως σε πολύ λίγο καιρό ΠΑΛΙ θα διαψευστώ και στο τέλος δεν θα μπορώ να κρίνω ποια επιτέλους θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πω.

Επιστρέφω στο βασικότερο στη σειρά καρκίνο στην ζωή της πόλης, το Μετρό. Εργοτάξια στημένα όπως όπως. Μέτρα προστασίας για τους άμοιρους πεζούς σχεδόν ανύπαρκτα. Καταστάσεις που θυμίζουν τριτοκοσμική πόλη. Σχέδιο όσον αφορά το κυκλοφοριακό όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Βασικοί οδικοί άξονες της πόλης καταλήγουν τις ώρες αιχμής να φράζουν και να καθίστανται ανήμποροι να υπομείνουν τον φόρτο των οχημάτων. Οι αστικές συγκοινωνίες να βρίσκονται και αυτές στην ίδια μοίρα με τα Ι.Χ ελλείψει λεωφορειλωρίδων.

Με τρομάζει η ιδέα ότι κάποιος συμπολίτης μου θα είναι θύμα της απερισκεψίας ορισμένων που αναγκάζουν πεζούς και αυτοκίνητα να συνυπάρχουν στον ίδιο δρόμο ελλείψει πεζοδρομίων. Και το χειρότερο είναι πως μόνο τότε ΙΣΩΣ σκεφτούν να προνοήσουν προς αποφυγή μελλοντικών ατυχημάτων.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στο να μην μπορεί η πόλη να ανταπεξέλθει σε καθημερινά προβλήματα. Να γίνεται μισητή στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή και αναπνέουν από τον αέρα της. Με πονάει πραγματικά αυτό. Με πειράζει που δεν μπορώ να κλείσω ένα αυθόρμητο ραντεβού στο κέντρο της πόλης και να πω «εντάξει, σε μισή ώρα στην Καμάρα». Δεν θέλω να είμαι αναγκασμένος να προγραμματίζω και για κάτι τόσο μικρό την καθημερινότητα μου. Αυτό είναι ίσως το λιγότερο που με κάνει να θλίβομαι.

Θέλω όσο τίποτε άλλο το Μετρό και μια καινούρια παραλία όμορφη, χωρίς σκουριασμένα κάγκελα και σπασμένα πλακάκια. Θέλω όμως να με σεβαστούν και σαν δημότη όσο καιρό αυτά ετοιμάζονται. Θέλω κίνητρα για να δείξω κι εγώ την απαιτούμενη υπομονή. Δεν μου κάνουν χάρη. Το αξίζει και η πόλη μου και ο καθένας μας προσωπικά. Νομίζω πως βρήκα και τον τίτλο του άρθρου μου που με βασανίζει τόση ώρα που το γράφω. Μαντέψτε… «Θεσσαλονίκη, ένα απέραντο εργοτάξιο, μέρος 2^ο». Και σίγουρα θα έρθουν και άλλα μέρη. Μέχρι να ανακαλύψω πότε πραγματικά ταιριάζει αυτή τη επικεφαλίδα. Αναμένετε λοιπόν.

Υ.Γ : Τις επόμενες μέρες θα κάνω update το άρθρο με περισσότερες φωτογραφίες που θα τραβήξω ο ίδιος σε κάποια από τις βόλτες μου.

Msn & e-mail: xribabis@hotmail.com

Posted in Σκέψεις 10 Comments »

Φοβάμαι τις μέρες που οι βροντές ακούγονται σαν κανόνια και η βροχή πέφτει ασταμάτητα.

Με θλίβει η εικόνα της βροχής που πέφτει και, με κάνει να σκέφτομαι (κάτι που δεν είναι πάντα εποικοδομητικό). Σκέφτομαι και ανατρέπω δεδομένα η κάνω χειρότερα τα πράγματα - στο μυαλό μου - αναλύοντας περισσότερο όσα δεν πρέπει. Έχει όμως και ένα καλό η ριμάδα
η βροχή. Με αναζωογονεί.

Σήμερα τα σύννεφα έχουν κυκλώσει τη Θεσσαλονίκη.
Μαύρα και απειλητικά, “βαριά” σύννεφα έτοιμα να φέρουν τον κατακλυσμό.
Η βροχή έχει ήδη ξεκινήσει να πέφτει και ο ήχος απο τις βροντές είναι εκκωφαντικός.
Τα φύλλα τρέμουν με του που τα ακουμπήσει μια σταγόνα.
Τα δέντρα χορεύουν στο ρυθμό του αέρα.
Όλα κινούνται ρυθμικά, όμορφα, καλοσχεδιασμένα.

Οι βροχές ξεκίνησαν. Καλώς όρισες φθινόπωρο.

Special Thanks to Grigsgr που αποτύπωσε άψογα την διάθεσή και την ψυχολογία μου γι’ αυτό το λόγο και επέλεξα απλά να το αναδημοσιεύσω…

Posted in Σκέψεις 5 Comments »

Τα φαινόμενα hacking τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν. Σε προηγούμενο μου άρθρο μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων ξεσηκώθηκαν για το εάν ο Ευάγγελος Βενιζέλος ονομάζεται έτσι ή εάν το πραγματικό του επώνυμο είναι Τούρκογλου.

Κατηγορίες για νοτιοκεντρισμό και εθνικισμό εξαπολύθηκαν μεταξύ των σχολιαστών του άρθρου. Φαίνεται όμως πως δεν δείχνουμε μόνο έμεις δείγματα εθνικισμού. Τρανή απόδειξη το site του τμήματος δασολογίας και φυσικού περιβάλλοντος του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το οποίο “χτυπήθηκε” προφανώς από τουρκικά εθνικιστικά στοιχεία. Το προαναφερθέν site είναι το www.dasologia.gr.

Ευχαριστώ τον φίλο και φοιτητή του εν λόγω τμήματος Νικηφόρο.

Posted in Επικαιρότητα 13 Comments »

Κάθε χρόνο προαναγγέλεται το τέλος των reality. Ότι ο κόσμος τα βαρέθηκε, ότι έκλεισε ο κύκλος τους, ότι η αγορά διψάει για νέα προιόντα λιγότερο προβλέψιμα από την (ανιαρή) συνύπαρξη 10 έως 30 εικοσιπεντάρηδων μέσα σε ένα σπίτι που περισσότερο προσομοιάζει σε διαφημιστικό έντυπο του IKEA.

Και εδώ που τα λέμε, τι να σου πει το “Big Brother” όταν μπορείς να ζήσεις εσύ ο ίδιος μια δεύτερη, παράλληλη με την παραγματική σου, ζωή στο διαδίκτυο; Γιατί να περιμένεις με το ρολόι στο χέρι για να κοιτάξεις μέσα από την κλειδαρότρυπα την ιδιωτική ζωή ενός παίκτη reality όταν μπορείς 24 ώρες το 24ωρο 7 ημέρες την εβδομάδα να εισβάλεις στη ζωή ανθρώπων που μάλιστα επέλεξες εσύ ο ίδιος μέσα από το youtube και όχι μια άγνωστη και απρόσωπη εταιρία παραγωγής;

Γιατί πρέπει να ανεβαίνει η αδρεναλίνη σου παρακολουθώντας τη σκληρή -υποτίθεται- επιβίωση μερικών αστών σε κάποιο νησί της μακρινής Καραιβικής όταν μπορείς να γίνεις εσύ ο πρωταγωνιστής μιας εικονικής ή όχι και τόσο εικονικής ιστορίας συνομωσίας ίντριγκας και σασπένς στο αχανέστατο χωριό του διαδικτύου;

Όταν μπορείς εσύ να γίνεις ο -δυνατός- κρίκος μιας αλυσίδας ανθρώπων απ’όλον τον κόσμο που καλούνται να ανακαλύψουν τον ένοχο μιας ανεξιχνίαστης και εντελώς πραγματικής δολοφονίας;

Και όλα αυτά τα λέω γιατί υπάρχουν στιγμές που προβληματίζομαι έντονα για το φαινόμενο του διαδικτύου και σε τι μπορεί αυτό να εξελιχθεί μέσα στα επόμενα αν 5 με 10 χρόνια. Η δική μας γενιά είναι αυτή που βίωσε εντονότατα και πλήρως, την μεγάλη έκρηξη του. Την έκρηση που έφερε το διαδίκτυο από την αφάνεια στην άμεση επικαιρότητα , την έκρηξη που το έκανε απαραίτητο σε εκατομμύρια ανθρώπων ανα τον κόσμο.

Είδαμε να συντελούνται μέσα απο αυτό πολλά καλά, πολλά… αδιάφορα αλλα δυστυχώς και πολλά κακά. Είδαμε να συγκεντρώνονται τεράστια ποσά για φιλανθρωπικούς σκοπούς και για βοήθεια για διάφορους παθόντες. Είδαμε χαμένους για χρόνια μεταξύ τους άνθρωπους να βρίσκουν αμφότεροι τα ίχνη που θα τους ένωναν και πάλι. Όμως είδαμε και την μαύρη του πλευρά. Διακίνηση εκατοντάδων gigabytes με παιδιά πολύ πιο κάτω από το φράγμα των 18 ετών να επιδίδονται σε άσεμνες και ανίερες πράξεις με αρρωστημένους παιδεραστές που είναι διατεθημένοι να πληρώσουν περιουσίες ολόκληρες για να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις φαντασιώσεις τους. Είδαμε εφήβους να παρασύρονται από επιτήδειους σε τυφλά ραντεβού μέσα απο τα chat-rooms και να δολοφονούνται με τρόπους που ξεπερνούν αυτούς του Hannibal Lecter. Είδαμε άρρωστους ψυχολογικά ανθρώπους να κλείνουν ραντεβού θανάτου με όμοιούς τους και να αυτοκτονούν ομαδικά σε παρακμιακά δωμάτια μέσα σε ερημιές. Ανθρώπους να μυούνται σε σκοτεινές θρησκείες και οργανώσεις απαρνούμενοι φίλους και οικογένεια.

Και όλα αυτά μέσα σε ένα -όπως προείπα- αχανέστατο και ανεξέλεγκτο ηλεκτρονικό, εικονικό, ψεύτικο διαδικτυακό χωριό. Ψεύτικο όμως φαινομενικά… Γιατί τα αποτελέσματα του είναι πέρα ως πέρα αληθινά. Αρχίζω να πιστεύω -χωρίς να θέλω να είμαι απόλυτος- ότι το διαδίκτυο δίνει ορισμένες φορές στοιχεία περισσότερο ενός εργαλείου που μπορεί να αποβεί επιβλαβές παρά σε ένα εργαλείο μάθησης προόδου και φιλανθρωπικού έργου.

Σε προσωπική βάση το διαδίκτυο με έχει βοηθήσει και με βοηθάει επι καθημερινής βάσης σε πολλούς τομείς. Το θεωρώ μέρος της καθημερινότητας μου. Τολμώ να πω και μέρος της προσωπικότητας μου χωρίς να θέλω να φανώ υπερβολικός και αλλοτροιωμένος.

Ελίζω και θέλω να βγω ψεύτης.

msn: xribabis@hotmail.com

Posted in Σκέψεις No Comments »