Σήμερα χάζεψα λίγο ειδήσεις μετά από αρκετό καιρό… Τίποτα όμως δεν έχει αλλάξει, τα ίδια και τα ίδια θέματα: Ανεργία και ακρίβεια! Έδειξαν τα γνωστά -διάφορες νοικοκυρές, παραγωγούς- αλλά ποτέ δεν δείχνου αυτούς τους “μεσάζοντες” που είναι και οι κύριοι υπεύθυνοι που τα αγγουράκια κάνουν 1,10 ευρώ/ κιλό!

Τέλος πάντων, ας μην ασχοληθούμε με τις τιμές των προϊόντων… (Και η Ελλάδα εξοπλίζεται με όπλα κόστους 12 δις ευρώ!)

Ανεργία στους νέους, στους πτυχιούχους, τους μεταπτυχιακούς, τους πάντες! 700 ευρώ είναι ο πρώτος μισθός ενός πτυχιούχου… (καλά εγώ που κάνω πρακτική παίρνω 78 ευρώ, αλλά ποιος ασχολείται με μας :P)

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν η έννοια χλιδάνεργοι, άνεργοι ηλικίας 25-30 ετών που δεν δουλεύουν γιατί έχουν “backup” τα χρήματα των γονιών τους.. Από την μια δίκιο έχουν τα παιδιά, τι να πας να χτυπάς 8ώρα (++), για να παίρνεις 7 κι 60 (ευρώ); Πχ εγώ, όταν τελειώσω από την σχολή μου, τον Σεπτέμβριο με το καλό, άντε στην καλύτερη να χτυπήσω ένα 800άρι! Γιατί να κάτσω να παιδεύομαι, αφού αν δουλέψω με τον πατέρα μου (ή καθόλου) θα βγάζω περισσότερα χρήματα; Άσε που στην Αθήνα, με 800 ευρώ δεν ζεις, τι να πληρώσεις πρώτα; Ενοίκιο, κοινόχρηστα ή λογαριασμούς; Μόνο με τα προηγούμενα πάνε τα 800!

Από την άλλη, όμως, ενώ δεν δουλεύουμε κλαιγόμαστε… Μια λύση που την βλέπω πολύ πιθανή για εμένα, είναι αν βρω μια διΕΞοδο προς το… ΕΞωτερικό! Εκεί τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα (θέλω να πιστεύω), όταν για Βέλγιο και Ολλανδία ο ελάχιστος μισθός είναι 1300+ Ευρώ! Και κόστος ζωής παρόμοιο με της Αθήνας… Οπότε με ένα μεταπτυχιακό ευελπιστώ να πάρω τα 1300+

αυτά προς το παρών, περιμένω να ανοίξει κάποια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τα σχόλια σας. συγνώμη για τις “πεταμένες” σκέψεις μου, χωρίς συγκεκριμένο πλάνο. και πάνω από όλα αισιοδοξία παιδιά!

Posted in Κοινωνία, Σκέψεις 6 Comments »

Αγαπητέ γείτονα,

θα ήθελα να σου πω ότι είσαι ένας ΜΕΓΑΛΟΣ κομπλεξικός. Πέρυσι που μετακόμισα στο σπίτι, μέσα στην πρώτη εβδομάδα, ήρθες και μου έκανες παρατήρηση. Σε πείραξε λέει που κάρφωνα την νέα CD-οθήκη μου, στις 4 το απόγευμα! Βέβαια, εγώ σε ξεγέλασα και χρέωσα την φασαρία στους διπλανούς μου, που έκαναν ανακαίνηση. (sorry διπλανοί που μετά φώναξαν την αστυνομία)

Στην συνέχεια ήρθες άλλες 2-3 φορές για παρατήρηση, αλλά όπως κατάλαβες σε ΕΓΡΑΦΑ ΣΤΑ @@ ΜΟΥ! Μετά από αυτό σταμάτησες τις “πρόσωπο με πρόσωπο” παρατηρήσεις, και το έριξες να με κατηγορείς στην διαχειρίστρια και στις συνελέυσεις τις πολυκατοικίας…

Πριν καμιά βδομάδα, άρχισες να μου λες τα περίεργα σου, να μην παρκάρω εκεί που βάζω το αμάξι στην πυλωτή, γιατί δεν είναι χώρος parking κτλ… Το έψαξα και τελικά είχες δίκιο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΟΣ PARKING, αλλά ξέρεις κάτι;;; Εγώ θα το βάζω εκεί, αφού προσπάθησες να προσβάλλεις την καταγωγή μου (από Ορεστιάδα είμαι βλάκα, όχι από Κομοτήνη;!)!

Φιλικά,

o από πάνω σου (στον όροφο ε :P)

ΥΓ: Παλιο κομπλεξικέ γερομεθύστακα… Αλλά έτσι όπως είναι η γυναίκα σου, με το δίκιο σου κατάντησες έτσι!

Posted in Κοινωνία 4 Comments »

Το πρόγραμμα OLPC το ξέρετε προφανώς.. Αν όχι διαβάστε στο website. Από τις 12 Νοεμβρίου, θα μπει σε εφαρμογή το πρόγραμμα Give 1 Get 1, όπου με κάθε αγορά του XO Laptop, ένα ακόμη θα δωρίζεται στα παιδιά των αναπτυσσόμενων χωρών. Εγώ πάντως θα προσπαθήσω να πάρω ένα (το κόστος υπολογίζεται στα 200$)

Posted in Κοινωνία, Τεχνολογία 3 Comments »

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του γνωστού ψυχολόγου Γ. Πιντέρη, με τίτλο “το Εθνικό μας Ασυνείδητο”. Περιγράφει ποια χαρακτηριστικά έχουμε ως Έλληνες, και μας συγκρίνει με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους.

Εθνικό ασυνείδητο είναι μια ασυνείδητη γνώση η οποία καθορίζει τον τρόπο που έχουμε μάθει να αντιλαμβανόμαστε και να αντιδρούμε στον κόσμο γύρω μας… Δεν θα επεκταθώ περισσότερο στο τι είναι, αλλά θα αναφέρω περιληπτικά τα βασικά στοιχεία από τα οποία αποτελείται το ασυνείδητο των Ελλήνων!

1. Η ισχύς εν τη ενώσει
Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων ζούσαν σε σχετικά ένα δύσκολο περιβάλλον, αποτελούμενο από πολλά βουνά, λίγα καλλιεργήσιμα χωράφια κτλ. Έτσι, αναπτύξαμε έντονο το συναίσθημα της ομαδικότητας, για να καταφέρουμε να επιβιώσουμε! Η λέξη “μόνος” έχει αρνητική χροιά στην γλώσσα μας.

Βέβαια μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου άρχισε ουσιαστικά η αστικοποίηση στην Ελλάδα, αρχίσαμε από την “αλληλεξάρτηση” να κινούμαστε στην “ανεξαρτησία”. Αλλά ακόμη και σήμερα, οι Έλληνες βρισκόμαστε ανάμεσα στις δύο κοινωνικές αξίες, την ανεξαρτησία, που μας υπαγορεύει ο τεχνοκρατικός τρόπος ζωής και η αλληλεξάρτηση, που υπάρχει στο εθνικό μας ασυνείδητο.

2. Αύριο… Έχει ο Θεός
Όπως είπαμε, οι Έλληνες μεγάλωσαν σε ένα δύσκολο περιβάλλον, και ειδικότερα η έλλειψη τεχνολογίας έκανε την προστασία από την φύση αδύνατη! Έτσι ως Έλληνες, δεν είμαστε σε θέση να προγραμματίζουμε (υπάρχουν μάλιστα και στατιστικά στοιχεία που το αποδεικνύουν)! Νιώθουμε σίγουροι μόνο για το παρελθόν και το παρόν, για όσα πρόκειται να γίνουν … “έχει ο Θεός”!

3. Σε καλό μας… Γελάσαμε
Χρησιμοποιούμε την φράση “Θεέ μου σχώρα με, γέλασα” (σαν να ακούω την γιαγιά μου!). Αυτό είναι περίεργο, αν πάρουμε υπόψιν μας ότι ως Έλληνες το γέλιο και η χαρά μας χαρακτηρίζουν ως λαό! Σύμφωνα με τον Πίντερη, αυτή η προκατάληψη, ότι δηλαδή μετά από ένα καλό θα ακολουθήσει κάτι κακό, έχει τις ρίζες του στον Χριστιανισμό, και μάλιστα στο Προπατορικό Αμάρτημα! Σύμφωνα με αυτό, ο σκοπός στη ζωή του ανθρώπου είναι να λυτρώσει την ψυχή του μέσω του κόπου και του μόχθου, δηλαδή μέσω της εργασίας και της στέρησης!

4. Εξουσία
Αν συγκρίνουμε τον μέσο όρο ηλικίας των προσώπων εξουσίας αγροτικών, παραδοσιακών κοινωνιών με τους αντίστοιχους των τεχνοκρατικών, θα διαπιστώσουμε ότι οι πρώτοι είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι από τους δεύτερους. Αυτό συμβαίνει γιατί η γνώση ενός λαού που δεν έχει ανεπτυγμένη τεχνογνωσία αποκτιέται από την εμπειρία! Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να έχουμε συνδέσει την εξουσία με άτομα μεγαλύτερης ηλικίας!

5. Ο δικός μας
Αυτό είναι -ίσως- το πιο περίπλοκο χαρακτηριστικό μας! Ποιους θεωρούμε “δικούς” μας; Έχουμε διαφορετικά και μπερδεμένα κριτήρια για το ποιους θεωρούμε “δικούς” μας, για παράδειγμα έχουμε την οικογένεια μας, τους φίλους μας, την ομάδα μας, τους γείτονές μας, το πολιτικό μας κόμμα κτλ… Πολλές φορές αυτοί οι ρόλοι που έχουμε σε διαφορετικές ομάδες έρχονται σε σύγκρουση! Πχ αν ανήκεις στο προεδρείο ενός συλλόγου, και ο σύλλογος αντιμετωπίζει προβλήματα με τον κουμπάρο σου, ποιον θα υποστηρίξεις; Οι μεν σου λένε “πες τον κουμπάρο σου να κάνει μια υποχώρηση” και ο άλλος το αντίθετο!

Με τους “ξένους” τα πράγματα είναι διαφορετικά! Υπάρχουν οι “ξένοι” και οι “ξένοι μας”, δηλαδή οι φιλοξενούμενοι μας, που στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι τιμώμενα πρόσωπα, και είμαστε καλοί οικοδεσπότες! Και αυτό βασίζεται στο ασυνείδητο μας, αφού σε μια δύσκολη στιγμή, όπου και να βρισκόμαστε, θα θέλουμε να μας περιποιηθούν όπως εμείς τους φιλοξενούμενους μας! Να τονισθεί ότι ο “ξένος” (όχι ο “ξένος μας”), έχει αρνητική έννοια στην γλώσσα μας, γιατί συνδέεται ασυνείδητα με τους εχθρούς.

6. Τη μάνα μου, ρε;
Θα δώσω με ένα παράδειγμα τι ακριβώς είναι αυτό το χαρακτηριστικό μας:

Σε μια παρέα, είναι μαζεμένοι πολλοί Έλληνες, και 2-3 Γερμανοί φιλοξενούμενοι! Στην συζήτηση πάνω, οι Έλληνες έχουν την συνήθεια να κατηγορούν την Ελλάδα, για την γραφειοκρατία, την ανοργανωσιά των νοσοκομείων, τους φόρους, τους πολιτικούς κτλ, και όλα αυτά στην πλάκα και το διασκεδάζουμε! Αν όμως πεταχτεί ο Γερμανός και πει “Πράγματι ρε παιδιά, κι εγώ το παρατήρησα ότι σαν οργάνωση έχει τα χάλια της η Ελλάδα”, τότε θα πεταχτούμε όλοι μας να τον φάμε! Και θα αρχίσουμε την αντίστροφη κριτική, “τι θέλεις, να γίνουμε μηχανάκια σαν κι εσάς”!

Αυτό δείχνει ότι εμείς έχουμε το δικαίωμα να κατηγορούμε τους εαυτούς μας, αλλά οι ξένοι δεν δικαιούνται να μας κάνουν κριτική!

7. The Greek Filotimo
Το φιλότιμο αποτελεί έναν άγραφο κώδικα κανόνων κοινωνικής συμπεριφοράς που τον μαθαίνουμε όπως και τη μητρική μας γλώσσα, δηλαδή χωρίς να τον έχουμε διδαχθεί ποτέ! Σαν εσωτερικευμένη κωδικοποίηση, αποτελεί και βασικό στοιχείο της ηθικής μας. Αποτελεί αποκλειστικά ελληνική υπόθεση, και είναι δύσκολο σε έναν ξένο να εξηγήσεις περί τίνος πρόκειται!

8. Ο φίλος, τον φίλον… Ποιον φίλον;
Στο εθνικό μας ασυνείδητο, η λέξη “φίλος” κατέχει μια περίοπτη θέση (φιλότιμο = τιμώ τον φίλο)! Όπως ήδη τονίσαμε, ως Έλληνες για την επιβίωση μας χρειαζόταν αν είμαστε πολύ κοντά ο ένας τον άλλον, να συνεργαζόμαστε για να επιβιώσουμε! Έτσι ακόμη και τώρα έχουμε την τάση να δημιουργούμε δυνατές φιλίες! Και εδώ τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα από ότι άλλους λαούς, αφού χωρίζουμε τους “φίλους” σε 3 κατηγορίες:

Σε φίλους (που έχουμε τώρα, που είναι κοντά μας κτλ), σε παιδικούς φίλους (που πλέον μπορεί να μην έχουμε κοινά ενδιαφέροντα ή να κάνουμε παρέα, αλλά πάντα τους σεβόμαστε και τους αγαπάμε γιατί μας δένουν οι αναμνήσεις από τα παλιά) και σε απλούς… γνωστούς!

9. Μια ζωή την έχουμε…
Ήδη μιλήσαμε για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, δηλαδή ότι δίνουμε έμφαση στο παρελθόν και στο παρόν, μιας και το μέλλον είναι απρόβλεπτο! Επίσης, έχουμε και έλλειψη της ικανότητας να προγραμματίζουμε σωστά! Οπότε όταν έρθουμε στο κέφι, είμαστε πολύ πιο επιρρεπείς στο να το “ρίξουμε έξω”, απ’ ότι οι λαοί των βιομηχανικών κοινωνιών (οι οποίοι ακόμα και το “γλέντι” τους το προγραμματίζουν)! Πόσες φορές δεν έχετε βρεθεί με έναν φίλο για εργασία, ή δουλειά, και τελικά να καταλήξετε να τα ξεχάσετε όλα και να… πιείτε κανά δυο ποτηράκια;;;

Όσο για την επόμενη μέρα; Εδώ είναι το μεγαλείο του εθνικού μας ασυνείδητου: Αν έχουμε περάσει πραγματικά καλά κι έχουμε νιώσει ότι γεμίσαμε τις μπαταρίες μας, λέμε και ένα “χαλάλι” και συνεχίζουμε το κουπί της επιβίωσης για να πληρώσουμε τα σπασμένα.

10. Τι θα πει ο κόσμος;
Στην μικρή κοινωνία της αλληλεξάρτησης όλοι είμαστε επώνυμοι! Οπότε ότι και να κάνουμε γίνεται αντιληπτό από τους άλλους! Γι’ αυτό πέρασε στον λαό μας η φράση “τι θα πει ο κόσμος”! Πολλές φορές νοιαζόμαστε για την γνώμη του κόσμου, και έτσι αντί να κάνουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, επηρεαζόμαστε τόσο ώστε… καθοδηγούμαστε από τις γνώμες των άλλων! Στο εθνικό μας ασυνείδητο αυτό μας έχει γίνει έντονη ιδέα…

Το βιβλίο αν και γράφτηκε το 1998, είναι πάντα επίκαιρο, καθώς πρέπει να περάσουν πολλά χρόνια για να αλλάξουν τα χαρακτηριστικά στο ασυνείδητο ενός λαού! Για το θέμα ίσως θα μπορούσε να μας διαφωτίσει περισσότερο ο ψυχολόγος (;) της παρέας, jim (με το blog του Ψυχολογείν)!

Posted in Κοινωνία 6 Comments »

Το παραπάνω αυτοκόλλητο είναι πιθανό να δουν πολλοί οδηγοί στο παρ-μπριζ τους, που έχουν σταθμεύσει παράνομα το αυτοκίνητο τους!
Οι Πάνθηρες των Δρόμων, είναι μια ομάδα που δημιουργήθηκε το 2006 στην Θεσσαλονίκη με σκοπό να ευαισθητοποιήσουν τους οδηγούς που παρκάρουν παράνομα τα αυτοκίνητα τους, ειδικότερα σε σημείο που να εμποδίζουν την ασφαλή και άνετη κίνηση των πεζών. Στο μανιφέστο τους διαβάζουμε:

- Δεν αρκούσε να τσατιζόμαστε βλέποντας τους παράνομα παρκαρισμένους πάνω σε πεζοδρόμια, διαβάσεις και πεζόδρομους.

- Δεν αρκούσε να φοβόμαστε όταν μας κυνηγούσαν τα μηχανάκια ακόμα και πάνω στα πεζοδρόμια.

- Δεν αρκούσε να κοιτάζουμε ανήμποροι όταν αυτοκίνητα και μηχανές έκαναν σιγά-σιγά κατάληψη στο μοναδικό χώρο περιπάτου, το πλακόστρωτο της νέας παραλίας.

- Δεν αρκούμασταν να περιμένουμε πότε η πολιτεία –το κράτος, ο δήμος, η αστυνομία– θα ξυπνούσαν. Καταλάβαμε πως με τα “θα-θα” θα φτάναμε να γεράσουμε και ακόμα θα περιμέναμε τα πράγματα να διορθωθούν. Έπρεπε να κάνουμε κάτι.

Επίσης στο λιτό website τους υπάρχει και τμήμα Γάιδαρος του Μήνα!
Στέλνουμε φωτογραφίες (εδώ οι Υποψηφιότητες), και ψηφίζουμε για το χειρότερο παρκαρισμένο αμάξι…

Για να βοηθήσεις κι εσύ την προσπάθεια το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να παραγγείλεις ένα πακετάκι αυτοκόλλητα (τα 100 κοστίζουν 9 ευρώ, τα 500, 28 ευρώ) και να αρχίσεις να τα κολλάς σε όλους τους “Γαϊδάρους” που συναντάς στον δρόμο!
Εγώ ψάχνω ακόμη ένα άτομο για να παραγγείλω μια 500άρα (να μοιραστούμε τα έξοδα)… Η προσπάθεια είναι πολύ αξιόλογη, κάποια κίνηση έπρεπε να γίνει επιτέλους!

Posted in Κοινωνία, Σκέψεις 11 Comments »

“Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν προλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε ότι δεν υπήρχε σωτηρία… Τα αφεντικά του έλειπαν διακοπές και κανείς δεν μας είχε ειδοποιήσει για αυτό..

Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα
καθώς γινόντουσαν πυρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν
για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα…

Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδες εκκλήσεις των ιδιοκτητών των σπιτιών
τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες…

Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθανε με τα τζιπάκια κάνοντας
χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς
να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχανε κατράμι και μασούσαμε στάχτη…

Θα ήθελα να ξεχάσω ΟΛΟΥΣ αυτούς που πίνοντας καφέ μας
ειρωνεύονταν όταν ίσα που βαστάγαμε την ψυχή μας…

Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές των συναδέλφων μου από τον
ασύρματο όταν τους τριγύριζαν οι φλόγες και δεν υπήρχε διαφυγή…

Θα ήθελα τέλος να ξεχάσω αυτή την λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπος να
φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις ομορφιές που κάποτε χαρήκαμε ως παιδιά και
τα παιδιά μας δεν θα τις χαρούνε ποτέ…

Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που
τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους
τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύριζαν…

Δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις που έως τώρα τους αφήνουν να χτίζουν,
και κοροϊδεύουν τους εθελοντές.

Δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ένα
ευχαριστώ, για να μην δείξει την ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα..

Δεν θα ξεχάσω ότι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ένα
μέτωπο 500 μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να
μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα έρχονται αυτές οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου..

Και δεν θα ξεχάσω……..

πως
λέγομαι ακόμα άνθρωπος και χρωστάω στη φύση ένα μεγάλο συγνώμη για όλες τις
καταστροφές που της έχει προκαλέσει το είδος μου…

Η απορία μου είναι…..

Οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εάν δεν υπάρχει πράσινο γύρο σας;

Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα καίει τους πνεύμονες, ΠΩΣ διάολο θα
αναπνέετε εσείς εκεί πάνω κι εμείς εδώ κάτω; Πώς περιμένω από ένα κράτος με
στημένες εκλογές και προκατ κόμματα να δημιουργήσει ένα καλύτερο μέλλον από τις
στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου….

Δολοφόνοι….”

Το κείμενο έχει παρθεί από περιοδικό, για την αντιγραφή υπεύθυνος ο Nemo από το φόρουμ του Akrovates.com

Posted in Επικαιρότητα, Κοινωνία 1 Comment »

«Όλοι μας ζούμε στους υπονόμους, αλλά κάποιοι από μας κοιτάζουν τα αστέρια» Oscar Wilde

Posted in Κοινωνία 23 Comments »