Posts από την κατηγορία 'Μουσική'
Ιουλίου 12, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον co0p
Ένα πράγμα που μου τη σπάει στις συζητήσεις περί μουσικής είναι η “απέχθεια” που δείχνουν οι διάφοροι γνώστες απέναντι στην “εναλλακτικη” - όπως την λένε στην Ελλάδα - σκηνή…
Προσωπικά έχω νιώσει αυτόν τον “ρατσισμό”, καθώς, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενο akyro άρθρο μου, η μουσική της επιλογής μου είναι το hip-hop…( όχι, δεν είμαι fan του 50cent, του Eminem, του Jay-z και των Goin’ Through, αλλά των Jedi Mind Tricks, του 2pac και των Jurassic5 ).. Και εξηγούμαι : όταν συζητώ με κάποιον για τη μουσική και με ρωτήσει τι είδος προτιμώ, μόλις απαντήσω, το πιο πιθανό είναι να εισπράξω ένα απορημένο, αν όχι υποτιμητικό, ύφος… Όταν μιλώ με κάποιον μεγαλύτερο, η πιο συνηθισμένη ατάκα είναι : “ε καλά μωρέ, είναι της ηλικίας αυτα!”…
Είμαι 20 χρονών και η πρώτη μου επαφή με αυτή τη μουσική ήταν κοντά στα 15, όταν έπεσε στα χέρια μου το album του Eminem, The Marshal Mathers LP… Σιγά σιγά άρχισα να ψάχνομαι, αρχικά με τα πιο εμπορικά ονόματα του χώρου και με τον καιρό με κάποιους πιο άγνωστους για το ευρύ κοινό καλλιτέχνες, πάντα από την ξένη hiphop σκηνη. Όσο βελτίωνα τα αγγλικά μου και όσο περισσότερο άρχισε να με ενδιαφέρει ο στιχός, κατάλαβα ότι το hiphop είναι μια τελείως διαφορετική μουσική… Όπως όλοι θα έχετε προσέξει, σχεδόν όλα τα τραγούδια των περισσοτέρων ειδών της μουσικής, ασχολούνται με τον έρωτα και την αγάπη…Πράγμα σημαντικό για κάθε άνθρωπο, αλλά ρε παιδιά, υπάρχουν και άλλα πράγματα στη ζωή!Έλεος!
Στη rap λοιπόν, ο καλλιτέχνης μετράει τα λόγια του… Ότι γράφει το εννοεί, το έχει ζήσει… Μιλάει, εκτός από έρωτα, για την πολιτική, για τον ρατσισμό, για τη μουσική, για τη ζωή στα γκέτο… Υπάρχουν μερικά κομμάτια που αποτελούν πραγματικά αριστουργήματα ποίησης… Δεν ξέρω πόσοι απο εσάς έχουν ακούσει το “Changes” του 2pac ή το “Είσαι ακόμα εδώ” από τους FFC, αλλά όσοι δεν το έχετε κάνει, κάνετε μια υποχώρηση και ακούστε τα… Θα καταλάβετε τι εννοώ…
Καλό είναι να το ψάξεις πριν σχολιάσεις κάτι… Δεν είναι ευγενικό να μιλάς χωρίς να ξέρεις… Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι! ΔΩΣΤΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ!!! 
Posted in Μουσική, Σκέψεις 
6 Comments »
Ιουλίου 6, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον stavros
Είναι πρωί, κάθομαι και ακούω Louis Armstrong… Είδος πολυτελείας για μένα. Πιστεύω όποιος έχει πραγματικά ακούσει αυτή τη μουσική καταλαβαίνει. Όταν λέω πραγματικά, εννοώ όχι απλά να φτάνει στα αυτιά του, αλλά να την ακούει και να την καταλαβαίνει. Τα cd αυτού του ιστορικού και αθάνατου καλλιτέχνη (τραγούδια του έχουν ακούσει όλοι είτε το ξέρουν είτε όχι) είναι από τα πιο φτηνά στην αγορά. Επειδή είναι παλιά και έχει πέσει η ζήτηση προφανώς. Όπως και να έχει εγώ θεωρώ αυτή τη μουσική είδος πολυτελείας και δεν θα είχα πρόβλημα να δώσω και πιο πολλά λεφτά, μιας και οι πολυτέλειες πληρώνονται. Ψιλοάκυρα όλα αυτά, πάμε στο θέμα μας:
Για να αγοράσεις ένα σκουπίδι πληρώνεις πάνω από 20 euro. Λίγο με ενδιαφέρει αυτό, αφού δεν πρόκειται να αγοράσω ποτέ. Το θέμα όμως είναι ότι κάποιοι τύποι νομίζουν ότι μπορούν να εκμεταλλευτούν την μουσική για να βγάλουν λεφτά, καταστρέφοντας την. Αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Όσο προσπαθούν αυτοί να εκμεταλλευτούν τη μουσική (πλύση εγκεφάλου - όταν ακούς κάτι συνέχεια μετά νομίζεις ότι σου αρέσει) τόσο θα χάνουν χρήματα μέσω της πειρατείας.
Θεωρώ ότι οι πιο πολλοί όταν ακούν κάτι που τους αρέσει πάνε και αγοράζουν το cd, για συλλεκτικούς λόγους αλλά και για να βοηθήσουν τον καλλιτέχνη που τους αρέσει αλλά και για να τον στηρίξουν για να συνεχίσουν να τον ακούνε.
Οπότε δεν φταίει η πειρατεία σε τίποτα. Αυτό που φταίει είναι πως όλοι νομίζουν ότι μπορούν να γράψουν μουσική.
Η καλή μουσική αν όντως αξίζει θα γίνει γνωστή και το κοινό θα την αγαπήσει και αυτήν και τον δημιουργό της. Δεν θα βγάζουν όλοι cd με ένα καλό τραγούδι και άλλες 15 μαλακίες και θα έχουν την απαίτηση ο κόσμος να το αγοράζει. Δεν θα επιλέγουν όλοι για επάγγελμα «γνωστός και αγαπητός καλλιτέχνης». Θα γίνονται μόνο αυτοί που έχουν χάρισμα και ταλέντο και όχι λεφτά και λιγοστή αξιοπρέπεια ώστε να βγουν σε reality.
Το μόνο που έχουν καταφέρει είναι για να βρεις κάτι καλό να ακούσεις σε δισκοπωλείο να πρέπει να κάνεις ανασκαφή.
Επίσης πολύ χαίρομαι που οι καλλιτέχνες του Je t’aime ξεφτιλίζουν την ελληνική μουσική σκηνή.
Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΕΧΝΗ. Πρέπει να την προστατέψουμε. Και θεωρώ η πειρατεία είναι τρόπος προστασίας της, καθώς αποτρέπει αρκετούς “επαγγελματίες” από την ενασχόλησή τους με αυτήν και δίνει πιο πολύ χώρο σε καλλιτέχνες.
Posted in Μουσική, Σκέψεις 10 Comments »
Ιουλίου 2, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον co0p
Είναι ένα θέμα που με απασχολεί πολύ.Κι αυτό γιατί μου αρέσει πολύ η μουσική. Έχω βέβαια προτιμήση σε κάποιο είδος (προτιμάω hip-hop/rap μουσικές αλλά και κάτι ψιλά από trip-hop) αλλά ένα καλό τραγούδι ξέρω να το εκτιμάω. Είτε αυτό είναι ροκ, είτε μέταλ, ακόμα και κάποια λαικά. Αλλά έχουμε φτάσει σε ένα σημείο που εγώ προσωπικά θεωρώ αξιοθρήνητο.
α)Να πηγαίνεις στα μπουζουκιά (γιατί έτσι έκατσε :P) και να βλέπεις παιδάκια ηλικίας 12-15 χρονών να χορεύουν πάνω στα τραπέζια τραγούδια του Γονίδη!! Και να πορώνονται! Να το ζουν το τραγούδι!! “Έχω πετάξει μαζί σου“. Βέβαια το ίδιο γίνεται και με τις δικές μας της ηλικίες (20-25) αλλά εκεί το θεωρώ πιο φυσιολογικό να ακούς λαικά.
β)Αυτό που θεωρώ παράλογο είναι να είσαι τόσο άσχετος πάνω σε οποιαδήποτε άλλη μουσική, εκτός από τα σκυλάδικα. Μου έχει τύχει να συζητώ με άτομο που δεν ήξερε τους Led Zepelin! Και παρά την ασχετοσύνη του, να μου τη λέει για τη μουσική που ακούω, θεωρόντας την κατώτερη απο τη δική του! Ο λόγος? Μιλάει μόνο για λεφτά, γκόμενες και πιστολίδια! (Για όσους δεν ξέρουν, αυτό δεν ισχύει. Αυτό είναι το gangsta rap, το οποίο κι εγώ δεν εκτιμώ πολύ)… Δεν λέω ότι όλοι πρέπει να ακούνε rap, jazz και soul, αλλά ας έχουμε λίγο ανοικτό το μυαλό μας και σε κάτι διαφορετικό.
γ)Τι έχετε να πείτε για το εμπνευσμένο άσμα του Φοίβου, που τραγουδάει η Κοκκίνου και λέει ” Πες μας τι πίνεις και δεν μας δίνεις “? Κι αυτό από έναν τραγουδοποιό που θεωρείται ο κορυφαίος σε αυτό το είδος της μουσικής. Ο στοίχος πολλών τέτοιων τραγουδιών είναι το λιγότερο γελοίος. Πριν λίγο καιρό, με τον φίλο μου τον Τάσο(kbee), αγανακτισμένοι απο αυτά που ακούγαμε, αποφασίσαμε να αρχίσουμε να γράφουμε τραγούδια! Δεν μπορεί, αν τόσοι και τόσοι γράφουν αυτές τις αθλιότητες, όλο και κάτι θα καταφέρναμε στο χώρο! Να το αποτέλεσμα: “Έλα ρε μωρό, πάμε για ποτό, τόσην ώρα σε σταμπάρω, άλλο δεν μπορώ. Εσύ είσαι αυτή, που έχω ερωτευτεί, άσε τον μαντράχαλο και δωσμου ένα φιλί”. Τι λέτε, καλό δεν είναι?
Posted in Μουσική 7 Comments »
Ιουνίου 22, 2007 | Δημοσιεύθηκε από τον kbee
