Σήμερα χάζεψα λίγο ειδήσεις μετά από αρκετό καιρό… Τίποτα όμως δεν έχει αλλάξει, τα ίδια και τα ίδια θέματα: Ανεργία και ακρίβεια! Έδειξαν τα γνωστά -διάφορες νοικοκυρές, παραγωγούς- αλλά ποτέ δεν δείχνου αυτούς τους “μεσάζοντες” που είναι και οι κύριοι υπεύθυνοι που τα αγγουράκια κάνουν 1,10 ευρώ/ κιλό!

Τέλος πάντων, ας μην ασχοληθούμε με τις τιμές των προϊόντων… (Και η Ελλάδα εξοπλίζεται με όπλα κόστους 12 δις ευρώ!)

Ανεργία στους νέους, στους πτυχιούχους, τους μεταπτυχιακούς, τους πάντες! 700 ευρώ είναι ο πρώτος μισθός ενός πτυχιούχου… (καλά εγώ που κάνω πρακτική παίρνω 78 ευρώ, αλλά ποιος ασχολείται με μας :P)

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν η έννοια χλιδάνεργοι, άνεργοι ηλικίας 25-30 ετών που δεν δουλεύουν γιατί έχουν “backup” τα χρήματα των γονιών τους.. Από την μια δίκιο έχουν τα παιδιά, τι να πας να χτυπάς 8ώρα (++), για να παίρνεις 7 κι 60 (ευρώ); Πχ εγώ, όταν τελειώσω από την σχολή μου, τον Σεπτέμβριο με το καλό, άντε στην καλύτερη να χτυπήσω ένα 800άρι! Γιατί να κάτσω να παιδεύομαι, αφού αν δουλέψω με τον πατέρα μου (ή καθόλου) θα βγάζω περισσότερα χρήματα; Άσε που στην Αθήνα, με 800 ευρώ δεν ζεις, τι να πληρώσεις πρώτα; Ενοίκιο, κοινόχρηστα ή λογαριασμούς; Μόνο με τα προηγούμενα πάνε τα 800!

Από την άλλη, όμως, ενώ δεν δουλεύουμε κλαιγόμαστε… Μια λύση που την βλέπω πολύ πιθανή για εμένα, είναι αν βρω μια διΕΞοδο προς το… ΕΞωτερικό! Εκεί τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα (θέλω να πιστεύω), όταν για Βέλγιο και Ολλανδία ο ελάχιστος μισθός είναι 1300+ Ευρώ! Και κόστος ζωής παρόμοιο με της Αθήνας… Οπότε με ένα μεταπτυχιακό ευελπιστώ να πάρω τα 1300+

αυτά προς το παρών, περιμένω να ανοίξει κάποια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τα σχόλια σας. συγνώμη για τις “πεταμένες” σκέψεις μου, χωρίς συγκεκριμένο πλάνο. και πάνω από όλα αισιοδοξία παιδιά!

Posted in Κοινωνία, Σκέψεις 6 Comments »

Μετά το πέρας αυτής της τόσο βαρετής εξεταστικής, θα πιάσω δουλειά σε μια συμβουλευτική εταιρία, στα πλαίσια της υποχρεωτικής πρακτικής άσκησης που έχουμε στην σχολή μου, ώστε να μπορέσω να πάρω το πολυπόθητο πτυχίο…

Σήμερα, λοιπόν, με πήρε τηλέφωνο ένα παιδί (24 χρονών) από την επιχείρηση στην οποία θα πάω, που είναι ο υπεύθυνος της πρακτικής μου ουσιαστικά, και με τον οποίο θα συνεργαστώ για κάποια projects πάνω στο BI (Business Intelligence). Η συζήτηση που κάναμε, ήταν για το πότε θα πάω να πιάσω δουλεία, που όπως βλέπω θα είναι μετά το τέλος της εξεταστικής, δηλαδή αρχές Μαρτίου. Τέλος πάντων, αυτό που μου έκατσε περίεργα ήταν μια φράση η οποία είπε:

“Να με ενημερώσεις για το πότε θα έρθεις, επειδή αυτές τις μέρες αρχίζουν κάποια projects να τρέχουν, και θέλω να ξέρω τους διαθέσιμους πόρους μου!”

What the fuck?! Τέρμα τα αστεία… Πλεόν γίνομαι κι εγώ ένας “πόρος”, ένα ακόμα “γρανάζι” μέσα στο σύστημα, ένας “υπάλληλος” μιας εταιρίας…

Αυτό που μου κακοφάνηκε, είναι ότι λόγω της σχολής μου (Διοικητική Επιστήμη), πάντοτε οι άλλοι ήταν “πόροι” και όχι εγώ (όπως σκεφτόμουν τουλάχιστον στα μαθήματα, στις εργασίες, στις εξετάσεις κτλ…). Και εγώ απλά “μανατζάριζα” αυτούς τους πόρους, σύμφωνω με τον χρόνο, το κόστος κ.ά. Μάλλον τα πράγματα δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα…

Posted in Σκέψεις 4 Comments »

α) υψηλό εργατικό κόστος
β) προβληματικές εργασιακές σχέσεις
γ) φορολογικά αντικίνητρα
δ) διοικητικά αντικίνητρα (γραφειοκρατία…)
ε) έλλειψη υποδομών
στ) δυσμενές αναπτυξιακό περιβάλλον
ζ) μικρό μέγεθος αγοράς
η) έντονο ανταγωνισμό (στην αγορά μας)
και… θ) συχνή αλλαγή στους νόμους, κανονισμούς, και διαδικασίες που αφορούν τις επιχειρήσεις;

Posted in Σκέψεις 4 Comments »

Ας αρχίσουμε με έναν ορισμό του τι είναι έργο (project): Ένα σύνολο λειτουργικά συνδεδεμένων δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην επίτευξη προκαθορισμένου στόχου. Ο στόχος του έργου είναι μοναδικός (δεν έχει επαναληπτικό χαρακτήρα)

Ας δούμε και κάποια χαρακτηριστικά του:

• Συγκεκριμένη αρχή και τέλος
• Σαφώς καθορισμένοι στόχοι
• Το εγχείρημα είναι μοναδικό και όχι επαναλαμβανόμενο
• Χρησιμοποιούνται πόροι
• Υπάρχει χρονικό πρόγραμμα που αποσκοπεί στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα “έργων”: Ολυμπιακά έργα, Αττική οδός, Μετρό Θεσσαλονίκης (χαχα), Εγνατία οδός κτλ…

Όπως καταλαβαίνετε, στην Ελλάδα έχουμε ένα μικρό “πρόβλημα” με τα έργα. Τα κύρια πρόβληματα είναι ότι οι στόχοι δεν είναι και τόσο καλά καθορισμένοι, οι πόροι δεν χρησιμοποιούνται σωστά αλλά τους τρώνε οι εργολάβοι, και από χρονικό πρόγραμμα… Άλλο τίποτα! Ολυμπιακοί Αγώνες της τελευταίας στιγμής, Μετρό Θεσσαλονικής (γκουχου γκουχου), η Εγνατία ακόμα γίνεται (από το 1995 έναν δρόμο ρε παιδιά δεν μπορείτε να κάνετε;;;)! Αλλά ΟΚ, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα τα φταιξίματα στους “υπεύθυνους”! Γιατί μέχρι και στην Διοίκηση Έργων, υπάρχουν κάποια κανόνες (αλα Murphy):

1. Κανένα έργο δεν ολοκληρώνεται ποτέ στην ώρα του, εντός προϋπολογισμού, ή με το ίδιο εργατικό δυναμικό που ξεκίνησε. Το δικό σας δε θα είναι το πρώτο.
2. Τα έργα εξελίσσονται γρήγορα μέχρι να ολοκληρωθούν κατά 90%, αλλά συχνά παραμένουν σε αυτό το βαθμό ολοκλήρωσης για πάντα.
3. Ένα “πλεονέκτημα” των ασαφώς προσδιορισμένων στόχων ενός έργου είναι ότι αποτρέπουν τον υπολογισμό του αντίστοιχου κόστους.
4. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, κάτι αναμένεται να γίνει λάθος.
5. Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα, θα πάνε.
6. Όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα, κάτι έχει παραβλεφθεί.
7. Εάν το περιεχόμενο του έργου επιτρέπεται να αλλάξει απεριόριστα, ο ρυθμός των αλλαγών θα ξεπεράσει το ρυθμό της προόδου του.
8. Κανένα σύστημα δεν είναι απαλλαγμένο από ελλείψεις. Προσπάθειες για την εξυγίανση ενός συστήματος αναπόφευκτα εισάγουν νέα σφάλματα ακόμα δυσκολότερα να εντοπιστούν.
9. Ένα απρόσεκτα σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί τρεις φορές περισσότερο χρόνο για να ολοκληρωθεί από τον αναμενόμενο. Ένα προσεκτικά σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί μόνο το διπλάσιο.
10. Οι ομάδες έργων απεχθάνονται τις αναφορές προόδου γιατί αποκαλύπτουν την έλλειψη προόδου τους.

Οπότε είμαστε δικαιολογημένοι εν μέρει… Το ζήτημα είναι, αν οργανώναμε σωστά τα δημόσια projects, με κυρώσεις για τους ανάδοχους, θα τέλειωναν ή όχι στην ώρα τους; Θα γίνονταν σωστότερες οι δουλείες μας ή όχι;

Posted in Σκέψεις No Comments »

Είχα καιρό να γράψω για αρκετούς λόγους. Βασικά δεν υπήρχε κάποιο θέμα στην επικαιρότητα που να μου κάνει όρεξη να σχολιάσω. Σκέφτηκα να γράψω για την υπόθεση Ζαχόπουλου αλλά ασχολήθηκαν με αυτήν τόσο πολυ τα κανάλια, που στην ουσία το εξάντλησαν πλήρως το θέμα. Ο θάνατος του Χριστόδουλου όμως είναι κάτι..

Αρχικά περίμενα να μη μου κάνει καμιά ιδιαίτερη εντύπωση το θέμα της υγείας του αρχιεπίσκοπου. Είμαι τόσο μακριά από την εκκλησία, πιθανότατα και απο τη θρησκεία, που αδιαφορούσα. Η αλήθεια είναι όμως ότι ένιωσα μια λύπη, μια συγκίνηση μόλις έμαθα τα νέα. Δεν πρόκειται να γράψω για τη ζωή ή την “καριέρα” του αρχιεπίσκοπου, πρώτον γιατί δεν ξέρω και δεύτερον επειδή βαριέμαι να ψάξω στο google. Στο κάτω κάτω, θεωρώ ότι δεν χρειάζεστε το άκυρο για να ενημερωθείτε γιαυτό. Εδώ και δυο μέρες μαυτό ασχολούνται όλοι.
Είχα γράψει ότι δεν μου άρεσε η ιδιαίτερη αντιμετώπιση που έλαβε το θέμα της υγείας του, και εξακολουθώ να το πιστεύω βασικα, αλλά έχω την εντύπωση ότι ήταν πολύ διαφορετικός από τους προκατόχους του, ηγέτες της εκκλησίας. Είμαι μικρός ( ) και ίσα που θυμάμαι το θάνατο του προηγούμενου αρχιεπίσκοπου Σεραφείμ, οπότε στην ουσία δεν “γνώρισα” κάποιον άλλον, εκτός απο τον Χριστόδουλο. Αλλά, και από όσα έχω ακούσει, αμφιβάλω αν υπήρξε άλλος που έλεγε ανέκδοτα στις ομιλίες του. Που μιλούσε στη “γλώσσα τω νέων”. (”Σας πάω” για όσους δεν θυμούνται). Που κάλεσε τη νεολαία να πάει στην εκκλησία, όπως πάει στις καφετέριες.
Μπορεί εγώ να μην “άκουσα” το κάλεσμά του, μπορεί να μην το “άκουσαν” και πολλοί άλλοι, αλλά νομίζω οτί αυτές ήταν κάποιες κινήσεις “εκσυγχρονισμού”, οι οποίες δεν έγιναν από κανέναν άλλον για πολλά χρόνια.
Εν τέλει, όσο και κάποιοι από εμάς να διαφωνούμε με τα όσα λέει η εκκλησία, αλλά ακόμα και με την ιδέα της εκκλησίας, δεν μπορώ να παραβλέψω ότι μου έδινε την ιδέα ενός πραγματικού ηγέτη. Γιατί έναν τέτοιο χρειάζεται η εκκλησία σήμερα, εάν θέλει να ακολουθήσει τους ρυθμούς της κοινωνίας.

Posted in Πολιτική, Σκέψεις 11 Comments »

Και πάνω που νόμιζα ότι αυτές τις μέρες α) δεν έχω χρόνο και β) δεν έχω κάποια συναρπαστική εμπειρία για να σχολιάσω σε τούτο το ριμαδοblog!
Σήμερα ήμουν στο κατάστημα του πατέρα μου, και έτυχε και ήρθε ο άντρας μιας πωλήτριας, που δουλεύει σε μας για 14 χρόνια! Όπως γίνεται αντιληπτό, τον άντρα της τον γνωρίζω από πολύ παλιά… Τον θυμάμαι έναν χαρούμενο και αισιόδοξο άνθρωπο, με πολύ χιούμορ! Αλλά…

…σήμερα ήταν όλο μουρμούρα! Καθίσαμε μαζί γύρω στα 10 λεπτά, και το μόνο που έκανε ήταν να διαμαρτύρεται και να παραπονιέται για τα πάντα! Όταν λέω για τα πάντα, εννοώ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ!

Ξεκίνησε με τους Αμερικάνους, και πόσο χαζά είναι τα αμερικανάκια! Ότι είναι ζώα και κοιμισμένοι και τους κάνουν ότι θέλουν! Είπε για το Βιετνάμ, και για τα ναρκωτικά των στρατιωτών εκεί… Συνέχισε για τους Κινέζους, και πόσο τον φταίνε, αυτοί θα μας κυριεύσουν (μεταφορικά όχι με όπλα), και ότι θα μολύνουν όλον τον πλανήτη, αν και τώρα μόλις το 20% από αυτούς έχουν αυτοκίνητο! Αλλά τουλάχιστον αναγνώρισε έναν θετικό σε αυτούς: την θανατική ποινή (αν είναι δυνατόν!). Φυσικά από έξω δεν έμειναν οι Ρώσοι, οι οποίοι ποτέ δεν ήθελαν τον κομμουνισμό (ούτε οι Κινέζοι) όπως ανέφερε, απλά τον δέχτηκε ο λαός μη έχοντας άλλη λύση… Κατηγόρησε και όσους ελέγχουν το πετρέλαιο, που το βγάζουν με κόστος 6$ και το πουλάνε 100$! Κάπου εκεί, είπε ότι οι Έλληνες δεν πρέπει να μαθαίνουμε αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά κτλ, αφού κανείς δεν ενδιαφέρεται να μάθει την γλώσσα μας;;! *

Μετά την “παγκόσμια” ανάλυση που έκανε, το έριξε στο κοινωνικό: Λέει ότι τα λεφτά δεν του λένε τίποτα! Αρκεί κάποιος να έχει ένα φαγητό να φάει, ένα αμάξι, και γενικά ότι ο μέσος άνθρωπος ζητάει! Στην πορεία το αλλάζει, και λέει ότι εγώ “τα έχω αυτά, δεν μου περισσεύουν και πολλά, αλλά και πάλι η ζωή μου δεν έχει νόημα, όλο ρουτίνα και ρουτίνα”! Για τους πλούσιους ανέφερε πώς δεν του λένε τίποτα αυτοί, ΟΛΟΙ είναι βρώμικοι και έτσι ανέβηκαν, και δεν έχουν ούτε αξίες ούτε οικογένεια (πηδιούνται με άλλους κτλ)… Απαξιώνοντας τα ωραία σπίτια και τις Ferrari!

Συγνώμη που όλα τα παραπάνω είναι κάπως σκόρπια, αλλά έτσι μου τα έλεγε! Πηδούσε από το ένα θέμα στο άλλο, και μέσα σε 10 λεπτά μου εξήγησε όλον τον κόσμο χα! Κάπου στο τέλος, ήρθε και το καλύτερο:

Το rock έφερε επανάσταση (η γενιά τους δεν κυβερνά τώρα;;;)! Μια επανάσταση χρειάζεται και τώρα, αλλά ποιος θα την κάνει… Αλλά μια μέρα θα γίνει, θα ξεσηκωθεί ο λαός και θα ρίξει όλους τους πολιτικάντιδες και τους λεφτάδες!

Κάπως έτσι, αυτός ο ευχάριστος άνθρωπος που είχα γνωρίσει πριν κάποια χρόνια, έχει αλλάξει τόσο πολύ! Εγώ εντοπίζω το πρόβλημα σε αυτόν, και όχι να κατηγορεί τους πάντες και τα πάντα!
Να βρει τι είναι αυτό που θα τον κάνει ευτυχισμένο… και να το πραγματοποιήσει!

*κάπου στα λόγια του έκανε και την πρόβλεψη ότι ο κόσμος μας θα καταστραφεί σε 70-100 χρόνια, ο Νοστράδαμος!

ΥΓ: Το κείμενο είναι κάπως βιαστικό, αλλά σε 10 λεπτά πρέπει να είμαι στην δουλεία…

Posted in Σκέψεις 3 Comments »

Καμιά φορά, συμβαίνει κάτι, και σε βάζει σε σκέψεις… Σε σκέψεις ότι τελικά όλα τα άλλα πράγματα είναι ασήμαντα στην ζωή εκτός από…

Ένα τέτοιο γεγονός μου έτυχε και εμένα σήμερα! Ήμουν σπίτι και προσπαθούσα να κάνω μια εργασία… Ακόμα δεν την έκανα δηλαδή! Και χτυπάει το τηλέφωνο, ο πατέρας μου… Μου λέει “θα σου πω κάτι δυσάρεστο“. Ώσπου να καταλάβω τι γίνεται, μου ανακοίνωσε ότι ένας κολλητός του φίλος έφυγε από κοντά μας, έμφραγμα!

Αυτόν τον άνθρωπο, αν και παλιός συνεργάτης του πατέρα μου, δεν τον ήξερε και πάρα πολύ καλά (λόγω το ότι έμενα Ορεστιάδα εγώ, Αθήνα αυτός). Ακόμα και όταν ήρθα δεν είχα την ευκαιρία -δεν επιδίωξα κιόλας- να τον συναντήσω πολλές φορές…Θυμάμαι προτελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν 2 χρόνια και…

…και τελευταία πριν μια εβδομάδα! Είχαν έρθει οι γονείς μου, και είχαμε βγει οικογενειακώς, παρέα με τον εν λόγω κύριο! Με είχε εντυπωσιάσει, με όλα αυτά που είχε επιτύχει στις δουλείες του! Γιατί είχε ξεκινήσει από μαρμαράς, και έφτασε να έχει μια από τις μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις στον χώρο του, με εξαγωγές και υποκαταστήματα στο εξωτερικό κτλ… Αλλά δεν είναι μόνο η επιτυχία του ως businessman! Ήταν πολύ απλός άνθρωπος, με τρελό χιούμορ, παρόλα τα χρήματα που θα μπορούσαν να τον κάνουν σνομπ! Καθόμασταν στο εστιατόριο και μας έλεγε για το τι σκέφτεται να κάνει, για τα ταξίδια του και ιστορίες από Σαουδική Αραβία, Αργεντινή, Μαλβίδες, την κορούλα του (που είναι γύρω στα 16-17), και άλλα διάφορα! Τόσο ευχάριστος άνθρωπος! Και τελικά…

…σήμερα έφυγε για τον “άλλο κόσμο”! Και σε μικρή ηλικία, γύρω στα 45-46!

…τελικά το σημαντικότερο πράγμα στην ζωή είναι η υγεία! Όλα τα άλλα προβλήματα (δουλεία, τσακωμοί κτλ) φαίνονται τόσο ασήμαντα! Συγνώμη αν δεν είχαν κάποιο ειρμό οι σκέψεις μου…

Posted in Σκέψεις 4 Comments »