Μεσημέρι, Κολωνάκι, καφέ στην πλατεία.

Είναι αποκλεισμένο περιμετρικά, μπράβοι σε σχήμα Π, περαστικοί κοιτάζουν περίεργοι το θέαμα. Στη μέση αυτός, μαύρο κοστούμι, μαύρο πουκάμισο, όρθιος μιλάει στο κινητό. Πίσω του άλλος μπράβος, κρατάει στα χέρια ευλαβικά το  πούρο. Γυρνάει, τραβάει μια ρουφηξιά, συνεχίζει, ο κολαούζος το κρατάει, περιμένει την επόμενη ρουφηξιά. Μπράβος πούρου, επαγγέλματα του μέλλοντος.

Φθινοπωρινό μεσημέρι στο κέντρο της πόλης, η δημόσια επίδειξη της αήττητης ηλιθιότητας. Είναι πλούσιος. Έχει πολλά λεφτά, από πού, απροσδιόριστο.

Οι πλούσιοι αυτής της χώρας δεν κάνουν, έχουν.

Κάτι γενικώς, καράβια, προμήθειες, λαθρεμπόριο πετρελαίου, πλαστά τιμολόγια, ποδοσφαιρικές ομάδες-πλυντήρια, αγοραπωλησίες παικτών, εικονικά συμβόλαια, πουλάει φάρμακα στα νοσοκομεία στην τριπλάσια τιμή, εισαγωγή από την Κύπρο, εκμεταλλεύεται εμπορικά ακίνητα της εκκλησίας, καταπατάει δημόσιες εκτάσεις, χτίζει στη Μύκονο συγκρότημα κατοικιών με συνέταιρο γνωστό πολιτικό, αλλαγές συντελεστή δόμησης μόνο για την περίπτωσή του, έχει αναλάβει τη διαφημιστική καμπάνια υπουργείων, διαχειρίζεται τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων, πουλάει τηλεοπτικά κανάλια που του χαρίζει το κράτος, αύξηση κεφαλαίου, τραπεζική εγγύηση, δάνεια, offshore εταιρείες, κωδικοί, μπράβοι. Πούρα. Χοντρός σβέρκος.

Οι περαστικοί απολαμβάνουν το θέαμα. Κουνάνε το κεφάλι ειρωνικά.
Το θέμα είναι τα λεφτά, αυτό μου είπε κι ο μπαμπάς.
Μια χώρα που δεν παράγει τίποτα και έχει τόσους πολλούς πλούσιους. Δεν δημιουργούν αλλά έχουν διασυνδέσεις. Σωστοί άνθρωποι στις σωστές θέσεις. Βιτρίνες. Ταμίες. Μεταφορά χρήματος, όχι δημιουργία πλούτου. Δεν βγάζουν χρήματα, υπεξαιρούν.

Οι πλούσιοι ξέρουν πολύ καλά από πού προέρχονται τα χρήματά τους.
Τα αντιμετωπίζουν και οι ίδιοι ως προϊόν εγκλήματος.
Τα τρώνε γρήγορα και επιδεικτικά. Όπως οι γκάνγκστερ.
Σε ολόκληρο τον κόσμο μόνο δύο άρχουσες τάξεις έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής το lifestyle της κολομβιάνικης μαφίας.

Οι Ρώσοι ολιγάρχες και οι Έλληνες πλούσιοι.

Θηριώδη τζιπ στα στενά δρομάκια, παρκαρισμένες πόρσε στα κλαμπ, αστυνομική προστασία, γουόκι τόκι, μπράβοι, ημίγυμνες ξανθιές, χοντροί σβέρκοι. ΚΔΟΑ. Κτηνώδης δύναμη ογκώδης άγνοια.

Στον υπόλοιπο κόσμο οι πραγματικοί πλούσιοι μοιάζουν με φοιτητές στα Εξάρχεια. Σνίκερς, φούτερ και κουκούλες. Ανακάλυψαν ένα τσιπάκι, έστησαν τη Microsoft, την Apple, έφτιαξαν ένα πρόγραμμα, φαντάστηκαν μια κοινότητα, το FaceBook, βάζουν την εταιρεία τους στο χρηματιστήριο έναντι 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων φορώντας τζιν, στο υπόγειο γκαράζ παίζουν ακόμα Nirvana με τις φοιτητικές τους κιθάρες.

Εδώ δεν υπάρχουν κιθάρες.

Ούτε πανεπιστήμια. Ελληνικός ληστρικός μικροκαπιταλισμός, κλοπιμαία.

Ξαπλώστρες 3.000 ευρώ στην παραλία, ο ένας δίπλα στον άλλον..

Πάνω στον άλλον. Όλοι μαζί.  Δεν θέλουν να κρυφτούν, θέλουν να φανούν.

Ποιος έχει το πιο μεγάλο, σπίτι, το πιο μεγάλο, κότερο.
Αγωνιούν  για  μια  φωτογραφία  τους  σε  φτηνές  κίτρινες  φυλλάδες  που λερώνεσαι άμα τις ξεφυλλίσεις.
Αγοράζουν  παρέα,  δημοσιότητα,  σεξ,  σταρ, μις, θεές, απόλυτες, υπέρλαμπρες, δίμετρες. Ξανθιές με μαύρη ρίζα. Από τη μαζική  παραγωγή των καλλιστείων. Μια δυο γυμνές φωτογραφίες και μετά στον αγώνα. Στο ανελέητο κυνήγι στη σκληρή ζούγκλα της ζωής.

Η ανεργία στις νεαρές γυναίκες μέχρι τα 30 φτάνει στο 40%.

Πιράνχας,  κόβουν  βόλτες  από φωτογράφιση  σε  κότερα,  από πασαρέλα σε επισκέψεις κατ' οίκον.

Το ίδιο παμπάλαιο συγκινητικό όνειρο. Μια μέρα ο πελάτης θα ερωτευτεί και θα την κάνει κυρία. Ένας γάμος, τώρα πριν να 'ναι αργά,  τα χρόνια περνάνε γρήγορα, νέο εμπόρευμα βγαίνει στην αγορά κάθε σεζόν.

Τα πούρα διαλέγουν. Επιλέγουν την επόμενη trophy wife.
Επιλέγουν  και  επιλέγονται. Ε9 κυκλοφορούν σε φωτοτυπίες, αγοραπωλησίες, ντιλ κλείνονται..
Τα κοσμικά περιοδικά γράφουν για πανέμορφα μοντέλα που φωτογραφίζονται σε ακριβά μαγαζιά με νεαρούς ζεν πρεμιέ της αθηναϊκής νύχτας. Εννοούν escort συναντάνε γιους  πλουσίων με την ελπίδα να «κατακτηθούν». Νέες ιδιότητες της κοσμικής ζωής. Κληρονόμοι.

Γιοι εισηγμένων. Πολύφερνοι γαμπροί με πολλές κατακτήσεις. Οι βίζιτες της πρώτης σελίδας.

Ο πλανήτης μπαίνει στον τρίτο χρόνο της οικονομικής κρίσης. Ο δύσκολος χειμώνας.  Οι ελληνικές  πολιτικές εφημερίδες, αυτιστικές πάντα, στο πιο βαθύ τούνελ της κρίσης, εισάγουν στην ύλη τους κοσμικά ένθετα. Χρώματα πολύχρωμα, γυαλιστερές φωτογραφίες.  Δες  το 16χρονο ζάπλουτο ξέκωλο πώς διασκεδάζει στα μπουζούκια.

Ζηλεύεις; Δες  τον νεαρό πάμπλουτο κληρονόμο αγκαλιά με τη θεά, την προκλητική miss young. Θα κάνουν προγαμιαίο συμβόλαιο;
Η Ελένη ρίχνει με νάζι το τιραντάκι να φανεί η ρόγα, πέφτει η τηλεθέαση.
5.000 άτομα στο γάμο, τραγούδησε ο Ρέμος, εσύ δεν ήσουν εκεί;

Εσένα ο μπαμπάς σου δεν έκανε λαθρεμπόριο πετρελαίου; Η μαμά σου δεν ήταν συμβολαιογράφος στα μεγάλα ντιλ ακίνητης περιουσίας; Δεν ξέρεις ούτε ένα γενικό γραμματέα υπουργείου, έναν ταμία κόμματος έστω; Τι άτυχος που ήσουν.

Όλα  διορθώνονται όμως, άρχισε  τώρα, κάνε κοιλιακούς, κάνε προσθετικές στήθους, κάνε κάτι. Αν δεν είσαι αγοραστής, γίνε τουλάχιστον εμπόρευμα. Η Ελλάδα, αδιόριστη πτυχιούχος, κλείνει τα μάτια, πέφτει στο κρεβάτι για μια μονιμοποίηση στο δημόσιο, υπέρβαρη πηδάει απ' το μπαλκόνι.

Γυρνάει το  ρολόι μια ώρα πίσω μεσάνυχτα Κυριακής, ετοιμάζεται για τον πιο βαρύ χειμώνα. Μπερδεμένη, πεινασμένη, εν πλήρη συγχύσει, δηλώνει αθώα.

Ήταν ωραίο το έργο, εύκολο, χωρίς κόπο, θεαματικό σαν μεταμεσονύχτια κολομβιάνικη σαπουνόπερα του Άλφα με βαρόνους κοκαΐνης, μπράβους και μικρά κοριτσάκια που πάνε στον πλαστικό χειρούργο με παιδιάστικη αφέλεια για να πιάσουν την καλή, να τις διαλέξει ο αρχηγός της συμμορίας. Κρατάει 45 λεπτά.

Μετά ακολουθεί τελεμάρκετινγκ.

Κατσαρόλες, στρώματα και όργανα γυμναστικής, 29,99 ευρώ σε 6 δόσεις.

Συμπληρώνω:

Πού είναι η άλλη  Έλλάδα; Η Ελλάδα του 5%. Η Ελλάδα της γνώσης, της επιστήμης και της έρευνας. Η Ελλάδα της τέχνης, του πολιτισμού και του πνεύματος. Η Ελλάδα του (αντοπάριστου (βλέπετε χρειαζόμαστε επεξηγήσεις γιατί κινδυνεύουμε να παρεξηγηθούμε!!!)) αθλητισμού, της ευγενούς αμίλλης και του θαυμασμού του καλού καγαθού. Η Ελλάδα της δουλειάς, της προκοπής και της  εξέλιξης. Η Ελλάδα του μέτρου, της μετριοφροσύνης και της σύνεσης. Κι όμως υπάρχει η Ελλάδα αυτή, υπάρχει, αναπνέει και λειτουργεί.

Μόνο που είναι χαμένη στο υπόλοιπο 95% όπως περιγράφεται στο παραπάνω κείμενο.

Αυτό το 95% χρεωκόπησε την Ελλάδα.   Η διάσωσή της είναι το 5%.

Ανακαλύψτε  το,  αποκαλύψτε το, διαδόστε το, ενισχύστε το, συμπληρώστε το....

Ίσως τότε φανεί η αρχή της ελπίδας............................

Αφιερωμένο στους φίλους μου...

Αγνώστου.

Για όλους εμάς που μας αρέσει το φαγητό και παίρνουμε λίγους πόντους στην περιφέρεια...

Απλά κάποιοι άνθρωποι έχουμε επιλέξει να ψηλώνουμε σε διαφορετική διάσταση...

Γιατί ξέρουμε ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα γυρίσει κατά 90 μοίρες και τότε θα δούμε ποιοι είναι ψηλοί και ποιοι όχι...

(respect στον ανώνυμο εμπνευστή και τον Burbon που μου το είπε...)

Eurovision is a song contest, in which Cyprus gives 12 points to Greece and Greece gives 12 points to Cyprus.

Στην συνέχεια, θα ήθελα να συγχαρώ την Νορβηγία, με το συμπαθητικό της τραγουδάκι που κέρδισε τον διαγωνισμό... Τώρα πως έγινε αυτό, δεν μπορώ να καταλάβω! Ρε φλούφλη, σε παράτησε η γκόμενα, και αντί να βγεις έξω να τα σπάσεις με τα φιλαράκια σου, κάθεσαι και παίζεις μόνος το βιολί σου και μύξοκλαίγεσαι; Πως περιμένεις να σου ξανακάτσει έτσι; Τέσπα...

Παρακάτω, θα ήθελα να αναφερθώ στην σοβαρότητα με την οποία παίρνουμε τον διαγωνισμό ως Έλληνες. Έχω έρθει για μια εβδομάδα στο Βέλγιο, να δω τους παππούδες μου και να ξεκουραστώ από τα ξενύχτια της Ολλανδίας . Η αλήθεια είναι ότι αν έχω παρέα, θα κάτσω να δω για ΧΑΒΑΛΕ τον διαγωνισμό, αλλιώς σιγά μην ασχοληθώ... Καμιά ώρα πριν αρχίσει, χτυπάει το τηλέφωνο, και είναι η μητέρα μου από την Ελλάδα: "Να ψηφίσετε Ελλάδα, έτσι;". Της εξηγώ ότι είναι ηλίθιο να δώσουμε τζάμπα και βερεσέ 4-5 Ευρώ για έναν ανούσιο διαγωνισμό, και απαντάει: "Μπλα μπλα μπλα Σάκης μπλα μπλα Ελλάδα μπλα μπλα μπλα Έλληνες κτλ...."! Συμφωνώ να το κάνω, από τα κινητά των παππούδων, of course, αφού είχαν φαγωθεί και αυτοί!

Και κάνω την μεγάλη δήλωση στον παππού, που ενδείκνυται για πειράγματα: "Εγώ υποστηρίζω την Τουρκία, την Hadise!". Και αρχίζω το παραμύθι το γνωστό: "Μπλα μπλα Τουρκοκρατία μπλα μπλα Τούρκοι μπλα μπλα μπλα Ελλάδα μπλα μπλα εχθροί...". Τώρα, αν έχει κανείς κάποια λογική εξήγηση πως από την Τουρκοκρατία και την Επανάσταση του 1821 φτάνουμε στην Eurovision του 2009, δεν μπορώ να καταλάβω (άκουσα και μια χαζομάρα ενάντια του Ισραήλ, ότι ο Ιησούς ήταν Έλληνας και οι Εβραίοι είναι εγκληματίες που τον σκότωσαν - χαχα)! Αλλά εκεί ξεκινάει και το επόμενο επιχείρημα μου:

Η Eurovision δεν είναι διαγωνισμός τραγουδιού, αλλά εμπλέκει πολλά περισσότερα: πολιτικά, οικονομικά (;) κίνητρα, προκαταλήψεις, στερεότυπα... Και το χειρότερο είναι, ότι όχι μόνο ο χαζός ο κόσμος πέφτει στην παγίδα και ψηφίζει, και το παίρνει σοβαρά και πατριωτικά, και βγάζει όλα τα κόμπλεξ του ενάντια στους γείτονες λαούς του, στους Δυτικούς, στους Σκανδιναβούς, τους Κομμουνιστές (αυτές οι ομάδες μου έρχονται ), αλλά και οι ίδιες οι τηλεπαρουσιάστριες της ΕΡΤ έλεγαν ΜΑΛΑΚΙΕΣ, τύπου "Α, πως πάχυνε έτσι η Τουρκάλα" - βασικά μόνο αυτό συγκράτησα και το θυμάμαι απ' έξω -γιατί αναφερόταν στην κοπέλα μου, Hadise-, αλλά γενικά είπαν πολλά αρνητικά σχόλια που δεν τα θυμάμαι! Και όλο παίνεμα ο Σάκης μας και ο Σάκης μας, και μόλις πήρε τα 3 ο Σάκης μας, στην διάρκεια της ψηφοφορίας, το βούλωσαν κανονικά!

Αλλά ακόμα και στην ελληνική twittόσφαιρα έγινε πανικός! ΑΜΑΝ όλοι πια, "Vote Greece #eurovision", "Vote for @sakisrouvas", "Εurovision Greece Feta Cheese" και άλλα σχετικά! Αλλά εντάξει να γίνεται χαμός για το Greece μας, αλλά και από σοβαρά άτομα; Ε όχι ρε dealsend, δεν το περίμενα από σενά ! Τι "greece greece greece greece greece greece greece greece" και τέτοια (δεν είναι επίθεση στον deal), προς Αλλάχ (ά, ρε Hadise, μουσουλμάνο με έκανες), αλλά και στα υπόλοιπα παιδιά!!! Ευτυχώς που είχα στήριξη του @cathpain στην Αντι-ΣΑΚΙ-κή εκστρατεία! Άντε και βγήκε ο Σάκης, τι κερδίσαμε; Πάλι τον Καραμανλή δεν θα έχουμε πρωθυπουργό, ανεργία 9%, Παιδεία μπουρδέλο; Απλά θα ξεχαστούμε για καμιά βδομαδούλα...

Αλλά δεν λέω, ο Σάκης, γνήσιος geek! Πάει και μου τουϊτάρει, κάτι μηνυματάκια: "Ήταν καταπληκτικά", "Σας ευχαριστώ" κτλ.. Ε, βρε Σάκη! ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ, ΔΕΝ ΜΙΛΑΜΕ, ΑΛΛΑ Ε (που λέει και ο Γιαννάκης από το Ευτυχισμένοι μαζί)! Στην ερώτηση μου, βέβαια, εάν όλο το twitter-ο-σκηνικό ήταν ΜΟΝΟ για τον διαγωνισμό, δεν απάντησε... Του έκανα ένα follow πάντως, άντε να δούμε!

Και αντικειμενικά βρε παιδιά, το τραγουδάκι ήταν μετριότατο! Καλώς και δεν βγήκαμε Τop 3, όπως πίστευαν πολλοί, αλλά ούτε καν Top 5 αξίζαμε(θα παίζαμε και play-off...)!

Η Ρουμανία είχε πολύ καλή σκηνική παρουσία (επί x5 μάλιστα), και, άκου και όμορφο στίχο:

"The Balkan girls they like to party
Like nobody, like nobody",

αλλά την φάγαν τα συμφέροντα...

Τώρα η καημενούλα μου, η Hadise, που βγήκε 4η στεναχωριέται, αλλά δηλώνω πως η καρδιά μου κάνει ακόμα DUM TEK TEK για εκείνη! Και ας έφαγε λίγα λουκουμάκια παραπάνω, εγώ την αγαπώ...

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Καλή η Eurovision για χαβαλέ, αλλά μην ξεχνιόμαστε ότι είναι ένας διαγωνισμός τραγουδιού!

ΥΓ: Και για όσους εκτιμούν άλλα είδη μουσικής πέρα από τα λαϊκοpopσκυλάδικα που παίζει στην Eurovision, μπορεί να τσεκάρει το ολοκαίνουριο μπλουζάκι Motown που κονόμισα σήμερα:

Και με το "Μεγάλη" δεν εννοώ φυσικά την περιοχή της Νότιας Ιταλίας και Σικελίας, άλλοτε ελληνικές αποικίες...

Αναφέρομαι στο "μεγαλείο"  των προγόνων μας, που έδωσαν τόσα πολλά στην ανθρωπότητα, σε τόσους πολλούς τομείς, από τις Επιστήμες και την Πολιτική μέχρι τις Τέχνες... Είναι αλήθεια, δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί....

Ως πότε, όμως, θα έχουμε αυτήν την "καραμέλα" στο στόμα μας, μην μπορώντας να παραδεχτούμε την σημερινή κατάσταση της χώρας μας;;; Πόσες φόρες δεν έχω ακούσει (αλλά και χρησιμοποιήσει εγώ ο ίδιος) το γνωστό επιχείρημα: "Όταν εμείς φιλοσοφούσαμε, οι Δυτικο-Ευρωπαίοι ήταν πάνω στα δέντρα". Ωραία, δεκτό κι αυτό, αλλά σήμερα τι γίνεται;;;

Παραθέτω το παρακάτω απόσπασμα από τον Παγκόσμιο Άτλα του The Onion, που περιγράφει πλήρως την κατάσταση μας σήμερα:

“Ancient Greece was the birthplace of art, science, democracy, medicine, poetry, and philosophy. Today, however, the nation has more important things to do than contribute to the advancement of the human race.“

(ευχαριστώ τον The Big C, για την όμορφη παραπομπή)

Ας περάσουμε παρακάτω, όμως, έχουμε 2-3 θεματάκια να αναφερθούμε! Ξεκινώντας με τον σαξοφωνίστα John Coltrane, μιας και τυγχάνει να είμαι κάτοχος 4 δίσκων του, και μερικών που συμμετέχει ως side-man. Μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική του, αν και μετά από ένα σημείο -ίσως- σε κουράζει το υπερβολικό σαξόφωνο του... Ένα αστείο περιστατικό  είχε συμβεί, όταν ο Miles Davis τον ρώτησε γιατί τα solo του διαρκούν όλο και περισσότερο στα τραγούδια, αυτός απάντησε:

"I don't know how to stop".

Και τότε ο Miles  -μεγάλος κάφρος- του είπε:

"Try taking the fucking horn out of your mouth."

Για να μήν ξεφεύγουμε όμως, προτείνω αν θέλετε να ακούσετε λίγο από την μουσική του, να πάρετε το κλασσικό album του, Blue Train, που προανέφερα ή καλύτερα, κατά την γνώμη μου, το Thelonious Monk Quartet with John Coltrane at Carnegie Hall, σε συνεργασίαμε τον δαιμόνιο και δαίμονα πιανίστα Thelonious Monk.

Αρκετά, όμως, με την μουσική, ας προχωρήσουμε παρακάτω... 2 χρόνια άκυρο.net!  Ξεκινήσαμε κάπου τον Απρίλιο του 2007, με το πρώτο μας post, χωρίς καλά καλά να ξέρουμε τι ακριβώς είναι το blogging! Με άλλη μορφή τότε, περισσότερα παιδιά να συμμετέχουν (θα αναφερθώ αργότερα σε αυτό), όνειρα, ελπίδες... Το παράκανα, πολύ συγκίνηση έπεσε! Πάντως ακόμα θυμάμαι, το αστείο... post για τους πρώτους 2 μήνες του blog μας! Τόση η χαρά και ο ενθουσιασμός μας, που είχαμε ποστάρει για τα... διμηνιέθλια μας! 2 μήνες τότε, 2 χρόνια τώρα... η χαρά παραμένει αναλλοίωτη...

Δεν λέω, συγκινούμαι που γράφω αυτό το post... 2 χρόνια blogging! Διάβασα διαφορετικές απόψεις, γνωρίσα πολλά άτομα μέσα από αυτό, είτε προσωπικά, είτε μέσω του Διαδικτύου, ωρίμασαν οι σκέψεις μου στο "τετράδιο" αυτό που ονομάζεται άκυρο.net blog. Είναι πολύ όμορφο πράγμα τελικά μακάρι να συνεχιστεί όσο περισσότερο γίνεται... keep blogging!

Συνδέεοντας το παρακάτω με το "συνεχιστεί", είναι φανερό ότι πολλά από τα παιδιά που ξεκινήσαμε μαζί δεν είναι ενεργοί bloggers πλέον... Αλλά όλοι έχουν συμβάλλει με τον τρόπο τους στο blog, είτε με 2-3 posts (βλ. Christa, chrisz ή kyrana), είτε με πολλά περισσότερα... βλ. σχετικά! Βάζω στοίχημα, ότι πολλοί από αυτούς δεν διαβάζουν το blog πλέον... Αλλά τι να κάνεις, έτσι είναι οι "πολυσυμμετοχικές" προσπάθειες, που αναφέρουμε στην "διακήρυξή" μας!

Αλλά να μην βγάζω την ουρά μου απ' έξω, και για μένα υπήρχαν περιόδοι που σταμάτησα να γράφω! Ειδικά πέρυσι που ήταν πολύ δύσκολοι οι καιροί, όπου δούλευα, έκανα μαθήματα GMAT, IELTS, αιτήσεις για μεταπτυχιακά (είχα και κοπέλα - χαχα;!)... Το καημένο το ιστολόγιο μας είχε στερέψει! Για παράδειγμα το καλοκάιρι του 2008... αριθμήσαμε, υπερήφανα, 1 post!!!

Ήρθε, όμως, η ώρα για την... μεγάλη ανακοίνωση! Επίσημα, διακηρύττω ότι επιθυμώ  να χρησιμοποιώ το άκυρο.net blog ως πιο προσωπικό -  personilized blog (το έχω συζητήσει με 2 βασικούς συν-bloggers  το θέμα)! Αυτό σημαίνει ότι ίσως υπάρξουν κάποιες βασικές αλλάγες, για παράδειγμα να φαίνεται το twitter status μου στο sidebar! Φυσικά είναι καλοδεχούμενοι και οι παλιοί συν-bloggers να γράφουν! Αλλά, όπως πάντα, με τον καιρό θα δούμε...

Συζητώντας για τα παραπάνω, θα ήθελα να κάνω μια παράκληση... Οι αναγνώστες του blog, και ειδικότερα αυτοί που μας διαβάζουν από τα πρώτα posts (όπως πχ οι αγαπημένοι Σάπιοι), αλλά και οι υπόλοιποι, να αφήσουν ένα σχόλιο σε αυτή την δημοσίευση... Θα ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση, και ειδικότερα από την στιγμή που όπως ξέρουμε για έναν blogger δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να λαμβάνει  feedback από τους αναγνώστες του! (αν έχει μείνει κανένας - μην το πάρετε όμως ως... ζητιάνεμα για σχόλια!!! Ε, παλιοί ανενεργοί άκυροι, και για εσάς αναφέρομαι, γράψτε κάτι!!!)

Αυτά, θα ήθελα να αναφέρω, εν ολίγοις, άλλο ξεκίνησα και σε άλλο κατέληξα να γράφω τελικά... Αλλά για να μην χαλάσω αυτό το όμορφο post, τα συναφή θα τα αφήσω για μελλοντική δημοσίευση... Δεν έχουν και τόση αξία, ίσως, μπροστά στα 2 αυτά χρόνια blogging!

Thinking outside the box is to think differently, unconventionally or from a new perspective.

Αναφέρεται,κυρίως, σε καινοτόμες ιδέες ή πρωτοποριακές λύσεις σε προβλήματα. Ως έκφραση είναι πολύ "κλισέ" σε business περιβάλλοντα, και ειδικότερα από Συμβούλους Επιχειρήσεων!

Πως μπορεί να μάθει κάποιος να σκέφτεται out of the box, μέσα σε 3 λεπτά;

Η απάντηση είναι πολύ απλή:

Πρέπει να 'καταργείς' τους περιορισμούς που σου θέτουν.

Για να γίνει πιο κατανοητό, θα δώσω 3 πρακτικά παραδείγματα, από μια διάλεξη ενός partner της AT Kearney που παρακολούθησα:

1) Η περιπτωση της Philips

Η εταιρία Philips, όπως και πολλές άλλες εταιρίες πριν κάποια χρόνια, πίστευαν ότι όσο για να είναι ευχαριστημένος ένας πελάτης, πρέπει να του παραδίδεις τα προϊόντα που ζητάει, στον προγραμματισμένο χρόνο, οπότε κρατούσαν μεγάλα αποθέματα από κάθε προϊόν.

Πίστευαν δηλαδή στην εξίσωση:

Χαρούμενος πελάτης = Αποθέματα για κάθε προϊόν

Τι γίνεται, όμως, όταν έχεις 20.000 διαφορετικά προϊόντα; Δεν μπορείς να βρεις που είναι τα προϊόντα, αφού επικρατεί χάος στις αποθήκες, δεν ξέρεις με ακρίβεια πόσο stock σου έχει απομείνει, καθυστερείς τις παραγγελίες, που σημαίνει ότι οι πελάτες σου ΔΕΝ είναι ευχαριστημένοι μαζί σου!

Έτσι, κάλεσαν μια ομάδα συμβούλων να τους λύσει το πρόβλημα! Μετά από 3 εβδομάδες υποθέσεων, υπολογισμών σε Excel και meetings, οι σύμβουλοι είπαν στην Philips ότι δεν έχουν την απάντηση για το πως θα λύσουν το πρόβλημα των αποθεμάτων!

Και όλο αυτό γιατί είχαν... περιοριστεί από την αντίληψη της Philips ότι για να έχεις χαρούμενους πελάτες, πρέπει να έχεις αποθέματα από κάθε προϊόν! Τελικά, έπεισαν την Philips ότι αυτό λάθος, και ότι η σωστή λύση στο πρόβλημα ήταν... να μάθει η επιχείρηση να παράγει τα προϊόντα που ζητούν οι πελάτες της μέσα σε 3 μέρες (πράγμα που έγινε με επιτυχία τελικά!).

2) Η περιπτωση των video games

Για πολλά χρόνια, υπήρχε η αντίληψη ότι για να κάνεις πιο ρεαλιστικά τα video games, πρέπει να είσαι ικανός να δημιουργείς όλο και ισχυρότερες κονσόλες (και κυρίως, κάρτες γραφικών).

Η εξίσωση ήταν: Καλύτερες κάρτες γραφικών = Καλύτερο gaming experience

Νικητής ήταν φυσικά η Sony, με τις διάφορες εκδόσεις του PlayStation, και η εικόνα των gamers ήταν κάπως έτσι:

Ήρθε, όμως, η Nintendo, και με το επαναστατικό Wii, άλλαξε εντελώς την εικόνα που έχει ο κόσμος για το gaming! Γιατί;; Επειδή απλά κατάλαβε ότι το να δημιουργείς όλο και πιο "ρεαλιστικά" γραφικά περιβάλλοντα στην οθόνη δεν οδηγεί σε καλύτερη εμπειρία παιχνιδιού, αλλά τελικά αυτό που μετράει είναι το interface!

Έτσι, βλέπεις σήμερα όλη την οικογένεια να απολαμβάνει μαζί ένα παιχνίδι στο Wii:

3) Η περιπτωση των mp3 players

Η Sony με το Walkman που είχε εισάγει στην αγορά το 1979, άλλαξε την εικόνα που έχει ο κόσμος για την μουσική! Πλεόν, μπορούσες να ακούσεις μουσική παντού, καθώς περπατάς στο πάρκο ή καθώς πηγαίνεις με το λεωφορείο στην δουλεία ή...

Η Sony έκανε την λανθασμένη, όπως αποδείχθηκε, υπόθεση ότι όσο περισσότερές δυνατότητες (features) έχει ένα mp3 player, τόσο καλύτερη "μουσική" εμπειρία έχουν οι πελάτες! Έτσι, μετά το  πετυχημένο Walkman έβγαλε διάφορα προϊόντα όπως το Discman, το MiniDisc Walkman και στην συνέχεια τα mp3 players της, που είχαν μικρή απήχηση στην αγορά...

Η Apple, όμως, δεν πήρε ως "δεδομένη" την εξίσωση για την επιτυχία των mp3 players που είχε στο μυαλό της η Sony, αλλά κατάλαβε πως η αγορά θα προτιμούσε μια "ολοκληρωμένη" μουσική εμπειρία! Έτσι λοιπόν, δεν σου προσφέρει απλά ένα iPod, αλλά σου δίνει και το iTunes για να οργανώνεις και να ακούς τα τραγούδια σου στο σπίτι, να δημιουργείς playlists, να κατεβάζεις podcasts κτλ, αλλά και το iTunes Store, ώστε να αγοράζεις απευθείας online την μουσική της προτίμησής σου! Αλλά κι εσύ αν θέλεις ... μπορείς να ακούς για μισή ώρα την μέρα και μουσική από το iPod σου, καθώς πας στην δουλεία!

Συμπέρασμα: Για να μάθεις να σκέφτεσαι 'out of the box', πρέπει να μην παίρνεις ως δεδομένες τις "εξισώσεις επιτυχίας" που συναντάς μπροστά σου, και να προσπαθήσεις να βρεις την βέλτιστη λύση σε αυτές, αλλά... πρώτα, πρώτα να κρίνεις κατά πόσο αυτές είναι σωστές ή λανθασμένες, και να καταργεις τους περιορισμούς που σου έχουν τεθεί από το περιβάλλον, και μπλοκάρουν το innovative thinking!

ΥΓ: "Undress your mind", όπως λέει και η φίλη μου η Banu

Αναφέρεται σε ένα βιβλίο, το Unweaving the Rainbow, όπου ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι πρέπει να αισθανόμαστε πάρα πολύ τυχεροί που θα πεθάνουμε, αφού είμαστε από τους ελάχιστους εν δυνάμει ανθρώπους που είχαμε την ευκαιρία να γεννηθούμε!

Και -επαγωγικά- το συμπέρασμα είναι ότι πρέπει να χαιρόμαστε κάθε στιγμή την ζωή μας, από το να μιζεριάζουμε και να μυξοκλαίμε...

Αλλά ο Richard Dawkins, συγγραφέας του βιβλίου, περνάει και ένα βαθύτατο κοινωνικό μήνυμα, που δεν ήταν σε θέση να το συλλάβει ο Δημήτρης και οι υπόλοιποι αναγνώστες του βιβλίου, μιας και απαιτεί προηγμένα νοητικά προσόντα!

Ο Richard, λοιπόν, δεν θέλει να μας πει μόνο για την χαρά και το νόημα της ζωής. Το σημαντικότατο που θέλει να μας πει είναι:

Σταματήστε την χρήση προφυλακτικών! Με τα προφυλακτικά λιγότεροι εν δυνάμει άνθρωποι έχουν την ευκαιρία να έρθουν στην ζωή, οπότε έχουμε λιγότερη χαρά στον κόσμο...

Make Love!

Στο πανεπιστήμιο, όπως είναι γνωστό, πολλές φορές πρέπει να κάνουνε "ομαδικές" εργασίες ώστε να περάσουμε κάποιο μάθημα... Και θυμάμαι τι ωραίες που ήταν οι ομαδικές εργασίες που έκανα στην ΑΣΟΕΕ, όπου ήμουν με τα φιλαράκια μου (α ρε Μιχάλη και Εύη), μαζευόμασταν σε κάποιο σπίτι, αράζαμε, πίναμε καφέ... Και κατά τις 10 το βράδυ ξεκινούσαμε να γράφουμε την εργασία, που το deadline ήταν φυσικά... την επόμενη μέρα! Καλά, δεν σημαίνει ότι πάντα κάναμε εργασία, καμιά φορά είχαμε κάποια από άλλο τμήμα (όπως αυτή για την οποία πήρα συστατική από έναν καθηγητή χαχα!), ή από περσινούς συμφοιτητές κτλ... Ξέρετε πως πάνε αυτά τα πράγματα!

Εδώ πέρα, όμως, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά... Δεν θα αναλύσω εις βάθος τους ρόλους που παίρνει ο καθένας μέσα σε μια ομάδα (οι πιο σπαστικοί είναι πάντως οι ψευτο-leaders!), αλλά θα σταθώ σε ένα περιστατικό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση:

Έχουμε να κάνουμε μια παρουσίαση για το μάθημα της Πέμπτης, οπότε είπαμε να μαζευτούμε την Τετάρτη για να την ολοκληρώσουμε... Και αντί να διαλέξουμε μια φυσιολογική ώρα (μάθημα δεν είχαμε!), η ομάδα συμφώνησαν (δεν είναι λάθος γραμματικό, χα!) να μαζευτούμε στις 10 το πρωί στην καφετέρια της Σχολής! Ωραία, σκέφτομαι, να πιούμε και κανένα διπλό εσπρέσσο να ανοίξει λίγο το μάτι μας!

Ξυπνάω με τα χίλια ζόρια το όμορφο πρωινό της Τετάρτης, 20 λέπτα μετά το προγραμματισμένο κλασσικά, και φτάνω στο Πανεπιστήμιο στις 10.10. Πολύ καλά, έφτασα και νωρίς, δεν μπορεί οι υπόλοιποι 5(!) να είναι ΟΛΟΙ εκεί! Ψάχνω στην καφετέρια, δεξιά-αριστερά, τίποτα, κανείς από τους δικούς μου. Λέω δεν μπορεί, σε λάθος σημείο θα δώσαμε ραντεβού! Παίρνω τηλέφωνο ένα παιδί από την ομάδα, και μαθαίνω ότι ήδη βρίσκονται στην βιβλιοθήκη... Πηγαίνω και βλέπω και τους 5 με αραδιασμένα τα άρθρα, να έχουν αρχίσει την εργασία, χωρίς καφέ, χωρίς τίποτα!

Ε, ΟΧΙ ρε παιδία. Συγνώμη, αλλά δεν γίνονται έτσι οι εργασίες... ΕΛΕΟΣ, δεν μπορούμε ούτε 10 λεπτάκια να αργήσουμε; Που είναι όλη η πλάκα, ο χαβαλές, να ανταλλάξουμε μια κουβέντα;! Και στην τελική αύριο-μεθαύριο αυτό που θα θυμόμαστε από την σχολή δεν θα είναι τον βαθμό που πήραμε στην παρουσίαση-εργασία, ούτε καν την θεωρία που διαβάσαμε, ούτε τίποτα από όλα αυτά τα εκατοντάδες άρθρα και βιβλία! Θα έχουμε κερδίσει έναν τρόπο σκέψης, που θα μας βοηθήσει, δεν λέω, αλλά ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι θα έχουμε κάνει και μια-δυο δυνατές φιλίες που θα κρατήσουν, αλλά και θα γνωρίσουμε 5-10 άτομα για μελλοντικό networking. Αλλά έτσι μόνο networking δεν γίνεται, με τον ψυχρό ψευτο-"επαγγελματισμό" που διέπει πολλούς από τους -Ευρωπαϊους- συμφοιτητές μου.

Αύριο πάλι έχουμε ραντεβού στις 10 για εργασία. Και εγώ blog-άρω αντί να προετοιμάζομαι! Για να δούμε... Καλή εβδομάδα και δουλεία σε όλους!

(Και να σημειωθεί ότι είμαι ο πρώτος που κράζει τα κακά της ράτσας μας...)

Για μένα, λοιπόν, είναι απαρέδεκτο το γεγονός ότι απείχα από το blogging για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά είχα κι εγώ τους λόγους μου (δικαιολογίες;!), όπως θα εξηγήσω παρακάτω. Αυτό βέβαια δεν εξηγεί γιατί χάθηκε έτσι ξαφνικά όλη η παρέα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα (πιέσεις για posts κτλ δεν θα ξαναυπάρξουν!). Σημασία έχει ότι προσωπικά έχω επιστρέψει, και ελπίζω να μην ξαναχαθώ... σύντομα

Πρωτού προχωρήσουμε όμως στους λόγους αποχής, να πω ότι εγκαινιάζω το νέο nickname μου (όχι και τόσο νέο, από το '99 το έχω), αλλά τέλος πάντων, νέο στην μπλογκόσφαιρα, το οποίο είναι specton! Δεν σημαίνει κάτι, απλά είναι το παλιό μου graffiti tag, που πλεόν με συνοδεύει παντού (Τάσος "specton" Αραμπατζής). Οπότε ο παλιός kbee (killer-bee) πάει. Ένιωθα σαν να είχα 2 εαυτούς (ας του πούμε λίγο πιο ποιητικά), και ο kbee ίσως εξέφραζε μια επιθυμία για ανωνυμία στο blogging, που φυσικά δεν διατηρήθηκε, ίσως να εξέφραζε και κάποια άλλα πράγματα, αλλά σημασία έχει ότι είναι πλέον νεκρός σε αυτήν την μάχη, και πλέον επικράτησε ο αληθινός εαυτός μου, ταυτόσιμος με τον specton.

Οι λόγοι για τους οποίους έλειπα είναι αρκετοί, αλλά ας τους δούμε αναλυτικότερα:

• Το προηγούμενο έτος ήταν για μένα το δυσκολότερο στην σχολή, είχα φτάσει στο 4ο έτος, και είχα να πάρω μια απόφαση: τελείωνω κανονικά στα 4 χρόνια, ή το τραβάω για 5! Να χρωστούσα 14 από τα 37 μαθήματα που χρειαζόμαστε για το πτυχίο, και έπρεπε να κάνω υποχρεωτική πρακτική... Ευτυχώς, η όλη προσπάθεια πέτυχε, πέρασα και τα 14 μαθήματα σε 2 ουσιαστικά εξεταστικές, και μάλιστα με αξιόλογους βαθμούς (μ.ο των μαθημάτων 8,4 ή κάτι τέτοιο!)
• Επίσης, είχα κοπέλα (γκόμενα δηλαδή-η παρένθεση διαβάζετε αποκλειστικά από αρσενικά). Καλά, αυτό είναι ενδο-παρεϊστικο αστείο οπότε δεν περιμένω να το πιάσετε! Σημείωση: χρησιμοποιώ παρελθοντικό χρόνο, κορίτσια τρεχάτε!
• Όπως αναφέρθηκα και πιο πάνω, έπρεπε να κάνω την υποχρεωτική μου πρακτική άσκηση... Από 25 Φεβρουαρίου μέχρι 3 Ιουνίου, full-time και κάτι παραπάνω κάποιες φορές, Δευτέρα με Πέμπτη πήγαινα στην IT Consulting εταρία όπου δούλευα...
• Εκτός από όλα αυτά, είχα επιπλέον κάποιες υποχρεώσεις... Αφού είχα πάρει την απόφαση να τελείωσω στα 4 έτη, έπρεπε να δω και τι θα κάνω με το "μέλλον" μου, που μεταφράζεται σε μεταπτυχιακό, που σημαίνει... 8 ώρες μάθημα GMAT κάθε Σάββατο (+διάβασμα, τεστάκια...), μαθήματα για το Proficiency του Cambridge κάθε Παρασκευή και μαθήματα IELTS. Όπως καταλαβένετε, με δουλεία, Πανεπιστήμιο και extra μαθήματα δεν την πάλευα! Άσε που έπρεπε να ετοιμάζω και αιτήσεις, μετά από τρελό ψάξιμο για πανεπιστήμια, προγράμματα κτλ...

Σήμερα χάζεψα λίγο ειδήσεις μετά από αρκετό καιρό... Τίποτα όμως δεν έχει αλλάξει, τα ίδια και τα ίδια θέματα: Ανεργία και ακρίβεια! Έδειξαν τα γνωστά -διάφορες νοικοκυρές, παραγωγούς- αλλά ποτέ δεν δείχνου αυτούς τους "μεσάζοντες" που είναι και οι κύριοι υπεύθυνοι που τα αγγουράκια κάνουν 1,10 ευρώ/ κιλό!

Τέλος πάντων, ας μην ασχοληθούμε με τις τιμές των προϊόντων... (Και η Ελλάδα εξοπλίζεται με όπλα κόστους 12 δις ευρώ!)

Ανεργία στους νέους, στους πτυχιούχους, τους μεταπτυχιακούς, τους πάντες! 700 ευρώ είναι ο πρώτος μισθός ενός πτυχιούχου... (καλά εγώ που κάνω πρακτική παίρνω 78 ευρώ, αλλά ποιος ασχολείται με μας )

Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση όμως, ήταν η έννοια χλιδάνεργοι, άνεργοι ηλικίας 25-30 ετών που δεν δουλεύουν γιατί έχουν "backup" τα χρήματα των γονιών τους.. Από την μια δίκιο έχουν τα παιδιά, τι να πας να χτυπάς 8ώρα (++), για να παίρνεις 7 κι 60 (ευρώ); Πχ εγώ, όταν τελειώσω από την σχολή μου, τον Σεπτέμβριο με το καλό, άντε στην καλύτερη να χτυπήσω ένα 800άρι! Γιατί να κάτσω να παιδεύομαι, αφού αν δουλέψω με τον πατέρα μου (ή καθόλου) θα βγάζω περισσότερα χρήματα; Άσε που στην Αθήνα, με 800 ευρώ δεν ζεις, τι να πληρώσεις πρώτα; Ενοίκιο, κοινόχρηστα ή λογαριασμούς; Μόνο με τα προηγούμενα πάνε τα 800!

Από την άλλη, όμως, ενώ δεν δουλεύουμε κλαιγόμαστε... Μια λύση που την βλέπω πολύ πιθανή για εμένα, είναι αν βρω μια διΕΞοδο προς το... ΕΞωτερικό! Εκεί τα πράγματα είναι αρκετά καλύτερα (θέλω να πιστεύω), όταν για Βέλγιο και Ολλανδία ο ελάχιστος μισθός είναι 1300+ Ευρώ! Και κόστος ζωής παρόμοιο με της Αθήνας... Οπότε με ένα μεταπτυχιακό ευελπιστώ να πάρω τα 1300+

αυτά προς το παρών, περιμένω να ανοίξει κάποια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τα σχόλια σας. συγνώμη για τις "πεταμένες" σκέψεις μου, χωρίς συγκεκριμένο πλάνο. και πάνω από όλα αισιοδοξία παιδιά!