Στο παρελθόν έχω εκφράσει τη γνώμη μου για το Λαζόπουλο, σχολιάζοντας ένα άρθρο του teo. Όχι, η άποψή μου για το άτομό του δεν έχει αλλάξει αλλά αμάν με το Λαζόπουλο ρε παιδιά! Έχει εξελιχθεί στον μεγαλύτερο μαϊντανό της ελληνικής τηλεόρασης.

Όπως πέρυσι το Πάρα Πέντε, έτσι φέτος και το Αλ Τσαντίρι. Χρησιμοποιώντας μια πολύ εξελιγμένη μέθοδο λαϊκισμού, ο Λαζόπουλος έχει κερδίσει το μέσο Έλληνα. Όλοι και όλες ασχολούνται μαζί του, με την εκπομπή του, λες και όλη η Ελλάδα, ή ακόμη περισσότερο ολόκληρος ο κόσμος, περιστρέφεται γύρω του. Κάθε Τετάρτη όλες οι μεσημεριανές εκπομπές αφιερώνουν τουλάχιστον ένα πεντάλεπτο βίντεο με “τα καλύτερα του Λάκη”, ακολουθούμενο από σχόλια τύπου “απίστευτος ο Λάκης”, “μπράβο στο Λάκη, τα λέει έξω από τα δόντια”, “δίνει γροθιά στο κατεστημένο”, “είναι Θεός”, “ψηφίστε τον για Πρόεδρο της Δημοκρατίας”, “please Lakis, fuck me!”. ‘Ελεος πια! Κουράστηκα!!

Πιο ήρεμα τώρα και συγνώμη για το παραλήρημα, η υπερβολή παιδιά δεν κάνει καλό. Καλή η εκπομπή του, αστεία, αλλά υπάρχουν σημαντικότερα πράγματα που μας απασχολούν, όπως: “να πάρω γαλλικό ή φραπέ? Πάλι φραπέ?” Χαλαρώστε… Πιείτε το φραπέ (η το γαλλικό) σας και ασχοληθείτε και με κανέναν άλλον… Την κοπέλα ή τον νεαρό που κάθεται στο απέναντι τραπέζι για παράδειγμα…

Posted in Άκυρα, Επικαιρότητα, Σκέψεις 9 Comments »

ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΦΥΓΕΙΝ ΑΔΥΝΑΤΟΝ

Κισμέτ, μοίρα, πεπρωμένο, γραφτό…
Ανέκαθεν οι άνθρωποι ήθελαν να προβλέψουν το μέλλον τους. Χρησιμοποιούσαν διάφορους τρόπους για να το κάνουν, όπως χαρτομαντεία, διάβασμα χεριού κτλ.
Ακόμα και σήμερα πολλοί είναι που πιστεύουν σε τέτοιους τρόπους πρόβλεψης του μέλλοντος! Εγώ είμαι από τους πολέμιους κάθε τι “ανεξήγητου”! Τι γίνεται όμως όταν συμβαίνει κάτι, που πραγματικά μαθαίνεις από πρώτο χέρι, και πραγματικά δεν μπορείς να δώσεις μια λογική ερμηνεία;

Λείπω αυτές τις μέρες σε ταξίδι στην Βόρεια Ελλάδα, και ειδικότερα στην Κομοτήνη. Υπάρχει ένα γνωστό καφενείο εδώ, με το όνομα ΚΙΣΜΕΤ, όπου πίνεις τον καφέ σου, και μια κυρία σου λέει την μοίρα σου. ΔΕΝ είμαι μέντιουμ, μας το ξεκαθάρισε αυτό, απλά λέει ότι βλέπει στο φλυντάνι. Συγκεκριμένα σε μια μέρα πήγαν 4 γνωστοί/ γνωστές μου, και τα αποτελέσματα ήταν πολύ αξιοπερίεργα!
Για παράδειγμα, πέρα από κάποιες αοριστολογίες για το μέλλον, βρήκε πολλά συγκεκριμένα του παρόντος γεγονότα, και ειδικότερα:
Το ζώδιο της μητέρας ενός παιδιού.
Αρχικά ονομάτων απο συγκεκριμένα πρόσωπα.
Τι φιλοδοξίες έχει ένας από τους φίλους μου!
Το ΑΚΡΙΒΕΣ όνομα από μια κοπέλα που παίζει κάτι με έναν γνωστό μου (και δεν ήταν Μαρία;!)
Επάγγελμα από μια γνωστή μου, και πράγματα για την σχέση της.
Στοιχεία του χαρακτήρα (με κάθε λεπτομέρεια) ενός φίλου μου.
Που σκοπεύει ένας γνωστός μου να πάει για μεταπτυχιακό!
κτλ….

Ο κατάλογος με τα εκπληκτικά “ευρήματα” της κυρίας στο καφενείο Κισμέτ, είναι πάρα πολλά…
Η αλήθεια είναι ότι εγώ δεν πήγα μέσα, από την μια είχα δουλεία, από την άλλη δεν πιστεύω σε αυτά τα πράγματα… Αλλά αύριο θα πάω για να δω ποιο είναι και το δικό μου “κισμέτ”

Posted in Σκέψεις 20 Comments »

Σήμερα, μου έτυχαν κάποια περιστατικά στον δρόμο, που θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας…Μπορεί να τα νομίζετε ότι είναι ασήμαντα -και το θεωρώ λογικό- αλλά για μένα σίγουρα ήταν κάτι.

Ας αρχίσουμε με τα ευχάριστα…

Περπατούσα στην Λ. Αλεξάνδρας για να πάω σε μια δουλειά, και ξαφνικά πήρε το μάτι μου ένα μικρό μπουγατσατζίδικο! Λόγω εμπειρίας στο είδος, και ξέροντας πως στην Αθήνα δεν βρίσκεις καλές μπουγάτσες (είμαι κ Βορειοελλαδίτης βλέπεις), έκανα μια στάση αν και δεν πεινούσα πολύ. Χωρίς να δοκιμάσω ακόμα την κρεμόπιτα, λέω στην συμπαθέστατη κυριούλα που δούλευε εκεί:
- Βασικά δεν πεινούσα, απλά μπήκα μέσα γιατί κατάλαβα πως έχετε καλά προϊόντα!

Αυτή χάρηκε τόσο πολύ, και άρχισε να μου λέει ότι είναι 25 χρόνια εκεί, και ότι πάνε πολύ καλά κτλ… Τελικά έστω και μια μικρή αναγνώριση του κόπου, έστω ένα ΜΠΡΑΒΟ, μπορεί να κάνει κάποιον πολύ χαρούμενο!

Τελικά δικαιώθηκα και για την μπουγάτσα, ήταν από τις καλύτερες που έχω φάει στην Αθήνα! Δεν με φωνάζουν τυχαία “μπουγάτσα” ή “μπούγο” εδώ οι φίλοι-Νοτιοελλαδίτες!
(άλλα 2 καλά μέρη είναι γωνία Ιπποκράτους, και το Σερραϊκό στην Ιερά οδό!)

Θα συνεχίσω με κάτι που με εξέπληξε…
Περίμενα το λεωφορείο στην Αλεξάνδρας πάλι, και είδα μέσα σε έναν σκουπιδοτενεκέ πιο δίπλα, κάτι πεταμένες ελληνικές σημαίες, αυτές τις πλαστικές που πουλάνε στις παρελάσεις… Μάλλον κάποιος δεν τις πούλησε και τις πέταξε στα σκουπίδια! Αμ δε! Μια κυριούλα ηλικιωμένη, άφησε τα ψώνια από το σούπερ-μάρκετ κάτω, και τις πήρε μέσα από τον κάδο μαζί της! Γιατί ως γνωστόν, τις σημαίες ή τις καίμε ή τις θάβουμε… Ποτέ στα σκουπίδια!

Και κάτι άλλο αξιοπερίεργο για την νέα γενιά!
Στο λεωφορείο, ανέβηκαν 2 πιτσιρίκια με σχολικές τσάντες στην πλάτη! Από την συζήτηση που είχαν με έναν παππού, έμαθα ότι ήταν 1η Γυμνασίου! Ο διάλογος (πάνω κάτω) ήταν έτσι:

-Θα μπείς στο hi5 σήμερα;
-Θα μπω, αλλά προς το βραδάκι! Μπες κι εσύ τότε…
-Καλά είδες το comment που σου έκανα; Ωραίο ε;
-Ναι ναι το είδα! Με ψήφισες και ανέβηκα και level ε; Γαμάτος είμαι…
-Είδες την Μαρία που πρόσθεσε ως φίλη;
-Ναι ρε πολύ καλή, κι εγώ την έβαλα!

Αν είναι δυνατόν! Σίγουρα τα δικά μας νεανικά χρόνια δεν είχαν καμία σχέση με αυτό…

Και το πιο τραγικό της ημέρας…

Πρωί πρωί που πήγαινα προς την σχολή, βλέπω ένα Datsun σταματημένο και στην καρότσα ένα κοριτσάκι γύρω 2-3 χρονών. Με ένα τσιγάρο στο χέρι! Σκέφτηκα πως θα το έδωσε κάποιος μπαμπάς για να το κρατάει. Όταν πέρασα μπροστά από την θέση του συνοδηγού είδα τον πατέρα και την μητέρα του κοριτσιού να κάθονται μέσα -ήταν τσιγγάνικης καταγωγής όπως τους έκοψα! Καθώς προχωρούσα γυρνάω πίσω το βλέμμα μου, και βλέπω το μικρό κοριτσάκι να εισπνέει τον καπνό και να τον βγάζει έξω βήχοντας…

Posted in Σκέψεις 10 Comments »

Ήρθε και φέτος η 25η Οκτωβρίου, η ιστορική αυτή μέρα που ο δικτάτορας Παπαδόπουλος είπε ένα μεγάλο “ΟΧΙ” στους Τούρκους…

Συγνώμη, τα έμπλεξα λίγο! Αλλά δεν θα κάτσω να γράψω για την ιστορική διάσταση του θέματος, αλλά θα αναφερθώ στο θέμα των “Παρελάσεων“, που θα απασχολήσει -κλασσικά- τις επόμενες 2-3 μέρες πολλά ΜΜΕ!

Πολλοί διερωτώνται αν θα πρέπει να να γίνονται παρελάσεις ή όχι;

Και φυσικά θα πρέπει να γίνονται! Πως αλλιώς θα τονωθεί η εθνική μας συνείδηση; Εντάξει, θα βγείτε και θα μου πείτε, πότε ένιωσες πιο περήφανος που είσαι Έλληνας, την 28η Οκτωβρίου, ή όταν πήραμε το Euro, το Eurobasket και τη Eurovision;; Δίκιο έχετε… Έτσι προτείνω στα σχολεία, αντί για πρόβες για παρελάσεις, να το ρίξουμε στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ και τα κορίτσια μας στο χορό και το τραγούδι, και να περιμένουμε ότι σε κάποια χρόνια η τωρινή νεολαία να μας κάνει περήφανους!
(Και να κανονίζουμε φιλικά με Ιταλία και Τουρκία για να αποδεικνύουμε ότι τους γαμ***** νικήσαμε πριν κάποια χρόνια και ότι το κάνουμε και τώρα! Μην φάμε όμως καμιά 4άρα πάλι…)

Αλλά για σκεφτείτε λίγο και τους μαθητές;!

Θυμηθείτε πως ήσασταν στο Λύκειο… Πόσες καύλες δεν είχατε; Το αίμα σας έβραζε! Στην παρέλαση, λοιπόν, ο κάθε μαθητής έχει την ευκαιρία να πάρει μάτι τις συμμαθήτριες του με τα ωραία αποκαλυπτικότατα φουστάκια τους και το super μακιγιάζ! Και ακριβώς μετά την παρέλαση, να πάνε όλοι μαζί αγόρια-κορίτσια, ένα τσούρμο, μέσα σε μια καφετέρια και αργότερα στης ελληνικής προέλευσης πατέντα, τα μεσημεριάτικα clubάκια! Να μην μιλήσω για το χάσιμο άπειρων διδακτικών ωρών, που χαροποιεί ιδιαίτερα όλα τα σχολιαρόπαιδα!

Επίσης, πόση περηφάνεια δεν νιώθουν τα ζαβά της τάξης, που είναι μπροστά-μπροστά στη σημαία; Και οι ψηλολέκες, πρώτοι πρώτοι στην γραμμή! Αλλά και οι κοντοί, να κλέψουν καμιά σειρά, για να νιώσουν καλύτερα! Εγώ ειδικά, είχα έναν συμμαθητή (Χρήστος Κ.), που ενώ ήταν κοντός, αλλά πάντα έμπαινε στις πρώτες σειρές!

Αλλά σκεφτείτε και τον κυρ-Δήμαρχο, με τον παπά, πως θα κάνουν και αυτοί την μόστρα τους; Πρέπει να είναι πάνω στην εξέδρα, να χαιρετούν τη νέα γενιά, που θα πάρει τα ηνία σε λίγα χρόνια…

Από την άλλη θα μου πείτε, το να υποχρεώνεις κάποιον να κάνει παρέλαση, και να τον απειλείς με αποβολές και τιμωρίες αν δεν κάνει, δεν είναι στέρηση της Δημοκρατίας; Πως “γιορτάζεις” την ελευθερία έτσι;; Ρε παιδιά, ρε παιδιά, δεν έχετε πιάσει το νόημα! Η παρέλαση, που είχε επιβληθεί από τον Μεταξά, συμβολίζει το πόσο κακή είναι η δικτατορία! Έτσι με το να αποδοκιμάζουν οι μαθητές την παρέλαση, έμμεσα αποδοκιμάζουν και την χούντα, και όλα τα απολυταρχικά πολιτεύματα!

Και τέλος, μεγάλη συζήτηση γίνεται αν μπορούν να σηκώνουν οι αλλοδαποί την ελληνική σημαία; Πρώτον, εννοείται πως έχουν το δικαίωμα να την σηκώνουν, γιατί αν τα δικά μας στραβά δεν διάβαζαν και τα είχαν φορτώσει στον κόκκορα, και στους φραπέδες και στα μηχανάκια, καλά να πάθουν! Και δεύτερον, είτε Έλληνας είναι ο σημαιοφόρος, είτε Αλβανός είτε Πακιστανός, η σημαία θα γράφει προέλευση Made in China! Είμαστε όλοι κοσμοπολίτες…

Διαβάστε επίσης: hint.gr siteseein.gr schooligans Alexious Πιτσιρίκος

Posted in Σκέψεις 12 Comments »

Άκυροι και Άκυρες καλησπέρα σας!

Αφορμή του σημερινού μου άρθρου στάθηκε το χθεσινό μου ταξίδι της επιστροφής για την πόλη της Κομοτηνής όπου σπουδάζω. Πώς όμως ένα ταξίδι μπορεί να σταθεί αφορμή για ένα άρθρο;

Χθες το απόγευμα λοιπόν ξεκίνησα 2 ώρες νωρίτερα από το σπίτι μου στην περιοχή της Καλαμαριάς για να φτάσω στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων που βρίσκεται στην δυτική πλευρά της πόλης. Και τώρα θα αναρωτιέστε, μα καλά, δυο ώρες για ένα δρομολόγιο στην Θεσσαλονίκη; Δείτε τη σειρά άρθρων μου “Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο μέρος 1ο & μέρος 2ο” και θα σας λυθεί η όποια -προφανής- απορία. Ξεκίνησα λοιπόν με τον πατέρα μου ο οποίος προσφέρθηκε να με μεταφέρει καθότι αδειούχος. Κι όμως, ούτε καν το δρομολόγιο δυο ωρών δεν στάθηκε ικανό ώστε να προλάβω το λεωφορείο. Προφανέστατα λοιπόν το έχασα και έτσι αναγκάστηκα να περιμένω περιφερόμενος στον σταθμό των Κ.Τ.Ε.Λ το επόμενο λεωφορείο που αναχωρούσε μια ώρα αργότερα.

Αγόμενος και φερόμενος λοιπόν μέσα στον σταθμό μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω πράγματα που όλες τις προηγούμενες φορές στα τόσα χρόνια που ταξιδεύω με λεωφορείο δεν προλάβαινα να τα συλλάβω ώστε να τα επεξεργαστώ και να τα σχολιάσω στο μυαλό μου. Μιλάω για όλους αυτούς τους πλανόδιους πωλητές διαφόρων φυλών (κυρίως Ρωμ) που περιφέρονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του σταθμού διαλαλώντας υποχθόνια το εμπόρευμά τους.

Η εικόνα τους πλέον συνηθισμένη. Νεαρά άτομα, μιλώντας σπαστά Ελληνικά, πλευρίζουν τον κάθε ταξιδιώτη-υποψήφιο αγοραστή κρατώντας την πραγμάτεια τους μέσα σε νάιλον σακκούλες έτσι ώστε να μην “γίνονται αντιληπτοί” από τους καραδοκούντες ντυμένους με πολιτικά αστυνομικούς για του οποίους θα κάνω λόγο παρακάτω.

Νερωμένες κολώνιες, γυαλιά ηλίου, πρεσβυωπίας και ρολόγια μαιμού, κλεμμένα κινητά πλασάρωνται στον πελάτη με έναν τρόπο υποχθόνιο από τον “πλασιέ”. Στα εκδοτήρια, στον χώρο αναμονής, ακόμη και στις τουαλλέτες (!). Έτοιμοι για σκληρά παζάρια που πολλές φορές καταλήγουν να πωλείται κάτι σε εξευτελιστική τιμή (δηλαδή στην πραγματική τους αξία).

Καθώς περίμενα να επιβιβαστώ με πλησιάσε ο πέμπτος πλανόδιος και με συνωμοτικό ύφος μου έδειξε το τελευταίο μοντέλο κινητού τηλεφώνου κορυφαίας εταιρίας. Έτσι μου κινήθηκε η περιέργεια να ρωτήσω την τιμή του. 200 ευρώ για ένα κινητό των 400 (Το οποίο παρεμπιπτόντως έπειτα από μια πρόχειρη ματιά παρατήρησα πως ήταν σε άριστη κατάσταση, φαίνεται θα το έκλαψε νωρίς κάποιος κακομοίρης). Με λίγη κουβέντα παραπάνω και η τιμή έπεσε στα 150 με προοπτικές να πάει στα 100. Και πιστέψτε με, με τέτοια τιμή εάν τύχαινε εκέινη την στιγμή να έχω τα χρήματα επάνω μου θα ρισκαρα και θα γινόμουν κλεπταποδόχος.

Και λίγο πιο κάτω, πάντα στο ίδιο σημείο σταθμευμένα δυο περιπολικά της τροχαίας με ένστολο και πολιτικά ενδεδυμένο προσωπικό να στέκεται αγέρωχο και ως απλός παρατηρητής να δίνει το πράσινο φως σε όλους εκείνους που αμαυρώνουν το πρόσωπο μιας πόλης (καθότι όπως και να το κάνουμε τα Κ.Τ.Ε.Λ αποτελούν μια από τις πύλες της πόλης μας.

Ίσως τα όργανα της τάξεως να δεσμεύονται από τα αυτόφωρα εγκλήματα πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν μπορούν να οδηγηθούν σε συλλήψεις βάσει απλών υποψιών. Θα μπορούσαν νομίζω να προβαίνουν σε ελέγχους.

Ένα άλλο ενοχλητικό φαινόμενο είναι αυτο των επαγγελματιών επαιτών που εισέρχονται λίγο πριν από κάθε ταξίδι στο λεωφορείο και απαγγέλουν πάντα το ίδιο τροπάριο περί απορίας, ανικανότητας προς εργασία, ορφάνιας και τόσων άλλων δεινών.

Με όλα όσα σας ιστόρησα δεν θα ήθελα να δοθεί η εικόνα ενός ρατσιστή-τοπικιστή. Πιστεύω πως όλα αυτά είναι πράγματα που λίγο πολύ κάποιοι αν όχι όλοι τα έχετε παρατηρήσει και σίγουρα δεν σας έχουν αφήσει ανενόχλητους. Καλό θα ήταν οι ιθύνοντες να προβούν σε μια σειρά δραστικών μέτρων για την πάταξη τέτοιων φαινομένων που και την ψυχική μας ηρεμία -πολλές φορές- διαταράζουν αλλά και την εικόνα του τόπου μας αμαυρώνουν.

Posted in Σκέψεις 3 Comments »

Στην Ελλάδα επικρατεί η άποψη:
Μαθαίνουμε από τα λάθη μας!

Θα συμφωνήσω εν μέρει, αλλά… το σωστό θα ήταν να πιστεύουμε ότι:
Πρέπει να μαθαίνουμε από τα λάθη των άλλων!

Γιατί το λέω αυτό;

Όταν μαθαίνει κανείς από τα λάθη του, ΔΕΝ υπάρχει εξέλιξη στην κοινωνία! Τι σημαίνει αυτό; Τα ίδια λάθη επαναλαμβάνονται από τους ανθρώπους, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια στασιμότητα!

Ενώ όταν ο ένας μαθαίνει από τα λάθη που έχουν κάνει οι άλλοι, και ειδικότερα λάθη που έχουν γίνει στο παρελθόν, αποφεύγει πολλές παγίδες, και έτσι υπάρχει συνεχώς εξέλιξη και βελτίωση των πραγμάτων!

Σε ποιον τομέα αναφέρομαι; Γενικά, δεν έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου! Αλλά και μόνο σαν πλαίσιο σκέψης και αντίληψης των πραγμάτων να το δει κανείς, πιστεύω ότι είναι πολύ σημαντικό κάποιος να έχει υιοθετήσει το δεύτερο “μοντέλο” που παρουσίασα!

Έχω βρει και κάποια σχετικά αποφθέγματα από το wikiquote.org:

• Δεν υπάρχει κανείς σοφός άνθρωπος χωρίς λάθος. (Ιρλανδική παροιμία)

Αλλά από την άλλη:

• Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού.

Και τέλος κάτι που ταιριάζει σε αυτά που αναφέρω πιο πάνω:

• Οι άτυχοι μαθαίνουν από τα λάθη τους,
  και οι τυχεροί μαθαίνουν από τα λάθη των άλλων. (Αφγανική παροιμία)

(για τα αποφθέγματα δείτε σχετικό post στο newsfilter.gr, εδώ)

Posted in Σκέψεις No Comments »

Ένα τέλειο φθινοπωρινό απόγευμα…

Τι χρειάζεσαι;

Μια δυνατή βροχή με έναν γκρίζο ουρανό…

Ένα καλό CD με μουσική… (Kind of Blue από Miles Davis)

Ένα καλό βιβλίο… (Ένας μικρός ήρωας από Ντοστογιέφσκι)

Χθες έριξε την πρώτη φθινοπωρινή βροχή! Όλα ήταν υπέροχα έξω, ο ουρανός, η βροχή, οι αστραπές… Το μόνο που ήθελα ήταν να κάτσω μόνος μου και να απολαύσω αυτό το απόγευμα στο σπίτι, ένα απόγευμα μόνο για μένα! Κάπως έτσι άρχισε, και πάνω που είχα ηρεμήσει…άρχισαν τα τηλέφωνα! Όχι μόνο ένα ή δύο! Όλο το απόγευμα χτυπούσε το τηλέφωνο! Στη συνέχεια ήρθε και η αδερφή μου με τις φίλες της, οπότε πάει περίπατο η… ηρεμία!

Καμιά φορά χρειάζεσαι λίγη μοναξιά για να νιώσεις καλά,
και να απολαύσεις ένα φθινοπωρινό απόγευμα Σαββάτου…
Να χαλαρώσεις, να σκεφτείς, να μελαγχολήσεις, να ονειρευτείς το μέλλον!

Ζώντας τέτοιες απλές, όμορφες στιγμές,
θυμόμαστε ότι πραγματικά η ζωή είναι όμορφη!

Και μην ξεχνάτε, ότι πάντα μετά τη βροχή, υπάρχει ένα ουράνιο τόξο!

Posted in Σκέψεις 4 Comments »