Φεβρουαρίου 12, 2008 | Δημοσιεύθηκε από τον 
Μετά το πέρας αυτής της τόσο βαρετής εξεταστικής, θα πιάσω δουλειά σε μια συμβουλευτική εταιρία, στα πλαίσια της υποχρεωτικής πρακτικής άσκησης που έχουμε στην σχολή μου, ώστε να μπορέσω να πάρω το πολυπόθητο πτυχίο…
Σήμερα, λοιπόν, με πήρε τηλέφωνο ένα παιδί (24 χρονών) από την επιχείρηση στην οποία θα πάω, που είναι ο υπεύθυνος της πρακτικής μου ουσιαστικά, και με τον οποίο θα συνεργαστώ για κάποια projects πάνω στο BI (Business Intelligence). Η συζήτηση που κάναμε, ήταν για το πότε θα πάω να πιάσω δουλεία, που όπως βλέπω θα είναι μετά το τέλος της εξεταστικής, δηλαδή αρχές Μαρτίου. Τέλος πάντων, αυτό που μου έκατσε περίεργα ήταν μια φράση η οποία είπε:
“Να με ενημερώσεις για το πότε θα έρθεις, επειδή αυτές τις μέρες αρχίζουν κάποια projects να τρέχουν, και θέλω να ξέρω τους διαθέσιμους πόρους μου!”
What the fuck?! Τέρμα τα αστεία… Πλεόν γίνομαι κι εγώ ένας “πόρος”, ένα ακόμα “γρανάζι” μέσα στο σύστημα, ένας “υπάλληλος” μιας εταιρίας…
Αυτό που μου κακοφάνηκε, είναι ότι λόγω της σχολής μου (Διοικητική Επιστήμη), πάντοτε οι άλλοι ήταν “πόροι” και όχι εγώ (όπως σκεφτόμουν τουλάχιστον στα μαθήματα, στις εργασίες, στις εξετάσεις κτλ…). Και εγώ απλά “μανατζάριζα” αυτούς τους πόρους, σύμφωνω με τον χρόνο, το κόστος κ.ά. Μάλλον τα πράγματα δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα…
Posted in Σκέψεις 
4 Comments »
