άκυρο.net :: the blog Το άκυρο ιστολόγιο του Διαδικτύου

2 χρόνια άκυρο.net blog – αναβάθμιση σε WP «John Coltrane» 2.7 και άλλα συναφή

Μετά από πάρα πολύ καιρό από την τελευταία μας αναβάθμιση, πήρα την απόφαση να αναβαθμίσω το blog σε Wordpress 2.7, aka John Coltrane έκδοση, ακούγοντας μάλιστα το κλασσικό κομμάτι του, Blue Train, από το album… Blue Train! Η αναβάθμιση πήγε πολύ ομαλά, χωρίς προβλήματα, και αφού γίναμε up-to-date, είπα να βάλω και την νέα έκδοση του theme που χρησιμοποιώ, Cleaker 3, που είναι -επιτέλους- widget-friendly! Δεν θα ήθελα να επεκταθώ περισσότερο σε αυτό το «τεχνικό» θέμα, παρά να σας ζητήσω να με συγχωρέσετε, αφού πρόκειται να πειραματιστώ για λίγο με το blog, μέχρι να πάρει την τελική μορφή του! (επίσης, αν θέλετε ψάξτε και για διάφορα easter egg που υπάρχουν!)

Ας περάσουμε παρακάτω, όμως, έχουμε 2-3 θεματάκια να αναφερθούμε! Ξεκινώντας με τον σαξοφωνίστα John Coltrane, μιας και τυγχάνει να είμαι κάτοχος 4 δίσκων του, και μερικών που συμμετέχει ως side-man. Μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική του, αν και μετά από ένα σημείο -ίσως- σε κουράζει το υπερβολικό σαξόφωνο του… Ένα αστείο περιστατικό  είχε συμβεί, όταν ο Miles Davis τον ρώτησε γιατί τα solo του διαρκούν όλο και περισσότερο στα τραγούδια, αυτός απάντησε:

«I don’t know how to stop».

Και τότε ο Miles  -μεγάλος κάφρος- του είπε:

«Try taking the fucking horn out of your mouth.»

Για να μήν ξεφεύγουμε όμως, προτείνω αν θέλετε να ακούσετε λίγο από την μουσική του, να πάρετε το κλασσικό album του, Blue Train, που προανέφερα ή καλύτερα, κατά την γνώμη μου, το Thelonious Monk Quartet with John Coltrane at Carnegie Hall, σε συνεργασίαμε τον δαιμόνιο και δαίμονα πιανίστα Thelonious Monk.

Αρκετά, όμως, με την μουσική, ας προχωρήσουμε παρακάτω… 2 χρόνια άκυρο.net!  Ξεκινήσαμε κάπου τον Απρίλιο του 2007, με το πρώτο μας post, χωρίς καλά καλά να ξέρουμε τι ακριβώς είναι το blogging! Με άλλη μορφή τότε, περισσότερα παιδιά να συμμετέχουν (θα αναφερθώ αργότερα σε αυτό), όνειρα, ελπίδες… Το παράκανα, πολύ συγκίνηση έπεσε! Πάντως ακόμα θυμάμαι, το αστείο… post για τους πρώτους 2 μήνες του blog μας! Τόση η χαρά και ο ενθουσιασμός μας, που είχαμε ποστάρει για τα… διμηνιέθλια μας! 2 μήνες τότε, 2 χρόνια τώρα… η χαρά παραμένει αναλλοίωτη…

Δεν λέω, συγκινούμαι που γράφω αυτό το post… 2 χρόνια blogging! Διάβασα διαφορετικές απόψεις, γνωρίσα πολλά άτομα μέσα από αυτό, είτε προσωπικά, είτε μέσω του Διαδικτύου, ωρίμασαν οι σκέψεις μου στο «τετράδιο» αυτό που ονομάζεται άκυρο.net blog. Είναι πολύ όμορφο πράγμα τελικά μακάρι να συνεχιστεί όσο περισσότερο γίνεται… keep blogging!

Συνδέεοντας το παρακάτω με το «συνεχιστεί», είναι φανερό ότι πολλά από τα παιδιά που ξεκινήσαμε μαζί δεν είναι ενεργοί bloggers πλέον… Αλλά όλοι έχουν συμβάλλει με τον τρόπο τους στο blog, είτε με 2-3 posts (βλ. Christa, chrisz ή kyrana), είτε με πολλά περισσότερα… βλ. σχετικά! Βάζω στοίχημα, ότι πολλοί από αυτούς δεν διαβάζουν το blog πλέον… Αλλά τι να κάνεις, έτσι είναι οι «πολυσυμμετοχικές» προσπάθειες, που αναφέρουμε στην «διακήρυξή» μας!

Αλλά να μην βγάζω την ουρά μου απ’ έξω, και για μένα υπήρχαν περιόδοι που σταμάτησα να γράφω! Ειδικά πέρυσι που ήταν πολύ δύσκολοι οι καιροί, όπου δούλευα, έκανα μαθήματα GMAT, IELTS, αιτήσεις για μεταπτυχιακά (είχα και κοπέλα – χαχα;!)… Το καημένο το ιστολόγιο μας είχε στερέψει! Για παράδειγμα το καλοκάιρι του 2008… αριθμήσαμε, υπερήφανα, 1 post!!!

Ήρθε, όμως, η ώρα για την… μεγάλη ανακοίνωση! Επίσημα, διακηρύττω ότι επιθυμώ  να χρησιμοποιώ το άκυρο.net blog ως πιο προσωπικό -  personilized blog (το έχω συζητήσει με 2 βασικούς συν-bloggers  το θέμα)! Αυτό σημαίνει ότι ίσως υπάρξουν κάποιες βασικές αλλάγες, για παράδειγμα να φαίνεται το twitter status μου στο sidebar! Φυσικά είναι καλοδεχούμενοι και οι παλιοί συν-bloggers να γράφουν! Αλλά, όπως πάντα, με τον καιρό θα δούμε…

Συζητώντας για τα παραπάνω, θα ήθελα να κάνω μια παράκληση… Οι αναγνώστες του blog, και ειδικότερα αυτοί που μας διαβάζουν από τα πρώτα posts (όπως πχ οι αγαπημένοι Σάπιοι), αλλά και οι υπόλοιποι, να αφήσουν ένα σχόλιο σε αυτή την δημοσίευση… Θα ήταν μια πολύ όμορφη κίνηση, και ειδικότερα από την στιγμή που όπως ξέρουμε για έναν blogger δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά από το να λαμβάνει  feedback από τους αναγνώστες του! (αν έχει μείνει κανένας – μην το πάρετε όμως ως… ζητιάνεμα για σχόλια!!! Ε, παλιοί ανενεργοί άκυροι, και για εσάς αναφέρομαι, γράψτε κάτι!!!)

Αυτά, θα ήθελα να αναφέρω, εν ολίγοις, άλλο ξεκίνησα και σε άλλο κατέληξα να γράφω τελικά… Αλλά για να μην χαλάσω αυτό το όμορφο post, τα συναφή θα τα αφήσω για μελλοντική δημοσίευση… Δεν έχουν και τόση αξία, ίσως, μπροστά στα 2 αυτά χρόνια blogging!