Είχα γράψει και παλαιότερα για το Μετρό, και την ‘προέκταση’ του ωραρίου του μέχρι στις 2μμ, κάθε Παρασκευή και Σάββατο! Και ενώ περιμένω με λαχτάρα να εφαρμοστεί το μέτρο αυτό για το μετρό (ωραίο στιχάκι), τελικά μαθαίνω πως τα κομματόσκυλα-συνδικαλιστές-εργαζόμενοι, διαμαρτύρονται και δεν θέλουν να το εφαρμόσουν! Να διευκρινίσω πως το ωράριο αυτό θα λειτουργήσει πιλοτικά για 2 μήνες, και αν αποδειχθεί ότι εξυπηρετεί τον κόσμο, θα γίνει μόνιμο! ΑΛΛΑ αυτοί διαφωνούν, και δυστυχώς αυτοί κάνουν ΚΟΥΜΑΝΤΟ! Έλεος δηλαδή, γι’ αυτό και λέγοντα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, για να εξυπηρετούν τον απλό κόσμο που δεν έχει όρεξη να πληρώνει 10 ευρώ για να πιει το ποτό του! Είπαμε πιλοτικά θα εφαρμοστεί, και μετά αν συμφέρει οικονομικά και εξυπηρετεί τον κόσμο, τότε θα εφαρμοσθεί! Είναι δικαίωμα μας η μετακίνηση στην τελική, και ως φορολογούμενοι πολίτες το απαιτούμε! Τι να πω ρε γαμώτο… ποιος κυβερνάει τελικά;

Διαμαρτυρία: Καταλαμβάνουμε το Σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2008 από τις 24:00 έως τις 02:00.

Έγραψαν σχετικά οι: javapapo, g700 & xblog

Posted in Επικαιρότητα 3 Comments »

Ας αρχίσουμε με έναν ορισμό του τι είναι έργο (project): Ένα σύνολο λειτουργικά συνδεδεμένων δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην επίτευξη προκαθορισμένου στόχου. Ο στόχος του έργου είναι μοναδικός (δεν έχει επαναληπτικό χαρακτήρα)

Ας δούμε και κάποια χαρακτηριστικά του:

• Συγκεκριμένη αρχή και τέλος
• Σαφώς καθορισμένοι στόχοι
• Το εγχείρημα είναι μοναδικό και όχι επαναλαμβανόμενο
• Χρησιμοποιούνται πόροι
• Υπάρχει χρονικό πρόγραμμα που αποσκοπεί στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα “έργων”: Ολυμπιακά έργα, Αττική οδός, Μετρό Θεσσαλονίκης (χαχα), Εγνατία οδός κτλ…

Όπως καταλαβαίνετε, στην Ελλάδα έχουμε ένα μικρό “πρόβλημα” με τα έργα. Τα κύρια πρόβληματα είναι ότι οι στόχοι δεν είναι και τόσο καλά καθορισμένοι, οι πόροι δεν χρησιμοποιούνται σωστά αλλά τους τρώνε οι εργολάβοι, και από χρονικό πρόγραμμα… Άλλο τίποτα! Ολυμπιακοί Αγώνες της τελευταίας στιγμής, Μετρό Θεσσαλονικής (γκουχου γκουχου), η Εγνατία ακόμα γίνεται (από το 1995 έναν δρόμο ρε παιδιά δεν μπορείτε να κάνετε;;;)! Αλλά ΟΚ, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα τα φταιξίματα στους “υπεύθυνους”! Γιατί μέχρι και στην Διοίκηση Έργων, υπάρχουν κάποια κανόνες (αλα Murphy):

1. Κανένα έργο δεν ολοκληρώνεται ποτέ στην ώρα του, εντός προϋπολογισμού, ή με το ίδιο εργατικό δυναμικό που ξεκίνησε. Το δικό σας δε θα είναι το πρώτο.
2. Τα έργα εξελίσσονται γρήγορα μέχρι να ολοκληρωθούν κατά 90%, αλλά συχνά παραμένουν σε αυτό το βαθμό ολοκλήρωσης για πάντα.
3. Ένα “πλεονέκτημα” των ασαφώς προσδιορισμένων στόχων ενός έργου είναι ότι αποτρέπουν τον υπολογισμό του αντίστοιχου κόστους.
4. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, κάτι αναμένεται να γίνει λάθος.
5. Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα, θα πάνε.
6. Όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα, κάτι έχει παραβλεφθεί.
7. Εάν το περιεχόμενο του έργου επιτρέπεται να αλλάξει απεριόριστα, ο ρυθμός των αλλαγών θα ξεπεράσει το ρυθμό της προόδου του.
8. Κανένα σύστημα δεν είναι απαλλαγμένο από ελλείψεις. Προσπάθειες για την εξυγίανση ενός συστήματος αναπόφευκτα εισάγουν νέα σφάλματα ακόμα δυσκολότερα να εντοπιστούν.
9. Ένα απρόσεκτα σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί τρεις φορές περισσότερο χρόνο για να ολοκληρωθεί από τον αναμενόμενο. Ένα προσεκτικά σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί μόνο το διπλάσιο.
10. Οι ομάδες έργων απεχθάνονται τις αναφορές προόδου γιατί αποκαλύπτουν την έλλειψη προόδου τους.

Οπότε είμαστε δικαιολογημένοι εν μέρει… Το ζήτημα είναι, αν οργανώναμε σωστά τα δημόσια projects, με κυρώσεις για τους ανάδοχους, θα τέλειωναν ή όχι στην ώρα τους; Θα γίνονταν σωστότερες οι δουλείες μας ή όχι;

Posted in Σκέψεις No Comments »

Το Μετρό θα μένει ανοικτό μέχρι τις 2 μμ από τον Φεβρουάριο κάθε Παρασκευή και Σάββατο! Σε πρώτη φάση θα δοκιμαστεί για δύο μήνες (Φεβρουάριο-Μάρτιο) και αν τελικά αποδειχθεί ότι το επιβατικό κοινό είναι αρκετά μεγάλο, θα γίνει και μόνιμη η αλλαγή!
Τρέμετε παλιοταρίφες!
[via]

Posted in Άκυρα 5 Comments »

Να μαι και πάλι εδώ,

Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθώ ούτε σε κάποιο επίκαιρο –ή μη- πολιτικό γεγονός, ούτε θα φιλοσοφήσω για τον καιρό και τα συναισθήματα που μου προκαλεί.

Θα μιλήσω όμως για τα συναισθήματα που μου προκαλεί η πόλη που ζω. Η «Νυφούλα του Θερμαϊκού», η «Πρωτεύουσα της Μακεδονίας», η «Ανθρώπινη Πόλη», η Θεσσαλονίκη. Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα. Δεν της έχουν μείνει πολλά από αυτά όμως. Τα περισσότερα προσωπεία της αυτόν τον καιρό είναι αμελώς παρατημένα σε ένα τυχαίο βεστιάριο και μας δείχνει ίσως – μάλλον όχι ακόμη - το ασχημότερό όλων.

Πριν από λίγο καιρό είχα κάνει λόγο για την κατάσταση της Θεσσαλονίκης με το άρθρο μου «Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο». Έναν περίπου μήνα μετά παρατηρώ πως ο τίτλος αυτός ήταν σχετικά άκαιρος. Δικαιολογούμαι όμως καθότι δεν μπορούσα προφανώς να προβλέψω τις δεινότερες μέρες που ακολουθούσαν για την πάλαι ποτέ ωραία Θεσσαλονίκη.

Λόγω σπουδών αποχωρίστηκα την πόλη μου για τρεις εβδομάδες. Ήταν πιστεύω αρκετές για να την φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στο να φορέσει το πιο απάνθρωπο προσωπείο της. Τα έργα του έργου που θα δώσει πνοή –και αναπνοή- σε όλους (ναι για το Μετρό μιλώ) βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η πασίγνωστη παραλία μας που προσφέρονταν εδώ και πολλά χρόνια για ρομαντικούς περιπάτους, γυμναστική, εκδηλώσεις και τόσα άλλα βρίσκεται –τι πρωτότυπο- ακόμη υπό κατασκευή.

Τώρα νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναφερθώ στη Θεσσαλονίκη ως ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ αν και πιστεύω πως σε πολύ λίγο καιρό ΠΑΛΙ θα διαψευστώ και στο τέλος δεν θα μπορώ να κρίνω ποια επιτέλους θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πω.

Επιστρέφω στο βασικότερο στη σειρά καρκίνο στην ζωή της πόλης, το Μετρό. Εργοτάξια στημένα όπως όπως. Μέτρα προστασίας για τους άμοιρους πεζούς σχεδόν ανύπαρκτα. Καταστάσεις που θυμίζουν τριτοκοσμική πόλη. Σχέδιο όσον αφορά το κυκλοφοριακό όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Βασικοί οδικοί άξονες της πόλης καταλήγουν τις ώρες αιχμής να φράζουν και να καθίστανται ανήμποροι να υπομείνουν τον φόρτο των οχημάτων. Οι αστικές συγκοινωνίες να βρίσκονται και αυτές στην ίδια μοίρα με τα Ι.Χ ελλείψει λεωφορειλωρίδων.

Με τρομάζει η ιδέα ότι κάποιος συμπολίτης μου θα είναι θύμα της απερισκεψίας ορισμένων που αναγκάζουν πεζούς και αυτοκίνητα να συνυπάρχουν στον ίδιο δρόμο ελλείψει πεζοδρομίων. Και το χειρότερο είναι πως μόνο τότε ΙΣΩΣ σκεφτούν να προνοήσουν προς αποφυγή μελλοντικών ατυχημάτων.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στο να μην μπορεί η πόλη να ανταπεξέλθει σε καθημερινά προβλήματα. Να γίνεται μισητή στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή και αναπνέουν από τον αέρα της. Με πονάει πραγματικά αυτό. Με πειράζει που δεν μπορώ να κλείσω ένα αυθόρμητο ραντεβού στο κέντρο της πόλης και να πω «εντάξει, σε μισή ώρα στην Καμάρα». Δεν θέλω να είμαι αναγκασμένος να προγραμματίζω και για κάτι τόσο μικρό την καθημερινότητα μου. Αυτό είναι ίσως το λιγότερο που με κάνει να θλίβομαι.

Θέλω όσο τίποτε άλλο το Μετρό και μια καινούρια παραλία όμορφη, χωρίς σκουριασμένα κάγκελα και σπασμένα πλακάκια. Θέλω όμως να με σεβαστούν και σαν δημότη όσο καιρό αυτά ετοιμάζονται. Θέλω κίνητρα για να δείξω κι εγώ την απαιτούμενη υπομονή. Δεν μου κάνουν χάρη. Το αξίζει και η πόλη μου και ο καθένας μας προσωπικά. Νομίζω πως βρήκα και τον τίτλο του άρθρου μου που με βασανίζει τόση ώρα που το γράφω. Μαντέψτε… «Θεσσαλονίκη, ένα απέραντο εργοτάξιο, μέρος 2^ο». Και σίγουρα θα έρθουν και άλλα μέρη. Μέχρι να ανακαλύψω πότε πραγματικά ταιριάζει αυτή τη επικεφαλίδα. Αναμένετε λοιπόν.

Υ.Γ : Τις επόμενες μέρες θα κάνω update το άρθρο με περισσότερες φωτογραφίες που θα τραβήξω ο ίδιος σε κάποια από τις βόλτες μου.

Msn & e-mail: xribabis@hotmail.com

Posted in Σκέψεις 10 Comments »