Project Management & Έλληνες…

Ιανουαρίου 31, 2008 | Δημοσιεύθηκε από τον specton

Ας αρχίσουμε με έναν ορισμό του τι είναι έργο (project):

Ένα σύνολο λειτουργικά συνδεδεμένων δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην επίτευξη προκαθορισμένου στόχου.

Ο στόχος του έργου είναι μοναδικός (δεν έχει επαναληπτικό χαρακτήρα)

Ας δούμε και κάποια χαρακτηριστικά του:

Συγκεκριμένη αρχή και τέλος
Σαφώς καθορισμένοι στόχοι
Το εγχείρημα είναι μοναδικό και όχι επαναλαμβανόμενο
Χρησιμοποιούνται πόροι
Υπάρχει χρονικό πρόγραμμα που αποσκοπεί στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα “έργων”: Ολυμπιακά έργα, Αττική οδός, Μετρό Θεσσαλονίκης (χαχα), Εγνατία οδός κτλ…

Όπως καταλαβαίνετε, στην Ελλάδα έχουμε ένα μικρό “πρόβλημα” με τα έργα. Τα κύρια πρόβληματα είναι ότι οι στόχοι δεν είναι και τόσο καλά καθορισμένοι, οι πόροι δεν χρησιμοποιούνται σωστά αλλά τους τρώνε οι εργολάβοι, και από χρονικό πρόγραμμα… Άλλο τίποτα! Ολυμπιακοί Αγώνες της τελευταίας στιγμής, Μετρό Θεσσαλονικής (γκουχου γκουχου), η Εγνατία ακόμα γίνεται (από το 1995 έναν δρόμο ρε παιδιά δεν μπορείτε να κάνετε;;;)! Αλλά ΟΚ, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα τα φταιξίματα στους “υπεύθυνους”! Γιατί μέχρι και στην Διοίκηση Έργων, υπάρχουν κάποια κανόνες (αλα Murphy):

Κανένα έργο δεν ολοκληρώνεται ποτέ στην ώρα του, εντός προϋπολογισμού, ή με το ίδιο εργατικό δυναμικό που ξεκίνησε. Το δικό σας δε θα είναι το πρώτο.
Τα έργα εξελίσσονται γρήγορα μέχρι να ολοκληρωθούν κατά 90%, αλλά συχνά παραμένουν σε αυτό το βαθμό ολοκλήρωσης για πάντα.
Ένα “πλεονέκτημα” των ασαφώς προσδιορισμένων στόχων ενός έργου είναι ότι αποτρέπουν τον υπολογισμό του αντίστοιχου κόστους.
Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, κάτι αναμένεται να γίνει λάθος.
Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα, θα πάνε.
Όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα, κάτι έχει παραβλεφθεί.
Εάν το περιεχόμενο του έργου επιτρέπεται να αλλάξει απεριόριστα, ο ρυθμός των αλλαγών θα ξεπεράσει το ρυθμό της προόδου του.
Κανένα σύστημα δεν είναι απαλλαγμένο από ελλείψεις. Προσπάθειες για την εξυγίανση ενός συστήματος αναπόφευκτα εισάγουν νέα σφάλματα ακόμα δυσκολότερα να εντοπιστούν.
Ένα απρόσεκτα σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί τρεις φορές περισσότερο χρόνο για να ολοκληρωθεί από τον αναμενόμενο. Ένα προσεκτικά σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί μόνο το διπλάσιο.
Οι ομάδες έργων απεχθάνονται τις αναφορές προόδου γιατί αποκαλύπτουν την έλλειψη προόδου τους.

Οπότε είμαστε δικαιολογημένοι εν μέρει… Το ζήτημα είναι, αν οργανώναμε σωστά τα δημόσια projects, με κυρώσεις για τους ανάδοχους, θα τέλειωναν ή όχι στην ώρα τους; Θα γίνονταν σωστότερες οι δουλείες μας ή όχι;