Ας αρχίσουμε με έναν ορισμό του τι είναι έργο (project): Ένα σύνολο λειτουργικά συνδεδεμένων δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην επίτευξη προκαθορισμένου στόχου. Ο στόχος του έργου είναι μοναδικός (δεν έχει επαναληπτικό χαρακτήρα)

Ας δούμε και κάποια χαρακτηριστικά του:

• Συγκεκριμένη αρχή και τέλος
• Σαφώς καθορισμένοι στόχοι
• Το εγχείρημα είναι μοναδικό και όχι επαναλαμβανόμενο
• Χρησιμοποιούνται πόροι
• Υπάρχει χρονικό πρόγραμμα που αποσκοπεί στην επίτευξη συγκεκριμένων στόχων

Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Θα σας δώσω μερικά παραδείγματα “έργων”: Ολυμπιακά έργα, Αττική οδός, Μετρό Θεσσαλονίκης (χαχα), Εγνατία οδός κτλ…

Όπως καταλαβαίνετε, στην Ελλάδα έχουμε ένα μικρό “πρόβλημα” με τα έργα. Τα κύρια πρόβληματα είναι ότι οι στόχοι δεν είναι και τόσο καλά καθορισμένοι, οι πόροι δεν χρησιμοποιούνται σωστά αλλά τους τρώνε οι εργολάβοι, και από χρονικό πρόγραμμα… Άλλο τίποτα! Ολυμπιακοί Αγώνες της τελευταίας στιγμής, Μετρό Θεσσαλονικής (γκουχου γκουχου), η Εγνατία ακόμα γίνεται (από το 1995 έναν δρόμο ρε παιδιά δεν μπορείτε να κάνετε;;;)! Αλλά ΟΚ, δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα τα φταιξίματα στους “υπεύθυνους”! Γιατί μέχρι και στην Διοίκηση Έργων, υπάρχουν κάποια κανόνες (αλα Murphy):

1. Κανένα έργο δεν ολοκληρώνεται ποτέ στην ώρα του, εντός προϋπολογισμού, ή με το ίδιο εργατικό δυναμικό που ξεκίνησε. Το δικό σας δε θα είναι το πρώτο.
2. Τα έργα εξελίσσονται γρήγορα μέχρι να ολοκληρωθούν κατά 90%, αλλά συχνά παραμένουν σε αυτό το βαθμό ολοκλήρωσης για πάντα.
3. Ένα “πλεονέκτημα” των ασαφώς προσδιορισμένων στόχων ενός έργου είναι ότι αποτρέπουν τον υπολογισμό του αντίστοιχου κόστους.
4. Όταν τα πράγματα πηγαίνουν καλά, κάτι αναμένεται να γίνει λάθος.
5. Όταν τα πράγματα δεν μπορούν να πάνε χειρότερα, θα πάνε.
6. Όταν τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλύτερα, κάτι έχει παραβλεφθεί.
7. Εάν το περιεχόμενο του έργου επιτρέπεται να αλλάξει απεριόριστα, ο ρυθμός των αλλαγών θα ξεπεράσει το ρυθμό της προόδου του.
8. Κανένα σύστημα δεν είναι απαλλαγμένο από ελλείψεις. Προσπάθειες για την εξυγίανση ενός συστήματος αναπόφευκτα εισάγουν νέα σφάλματα ακόμα δυσκολότερα να εντοπιστούν.
9. Ένα απρόσεκτα σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί τρεις φορές περισσότερο χρόνο για να ολοκληρωθεί από τον αναμενόμενο. Ένα προσεκτικά σχεδιασμένο έργο θα χρειαστεί μόνο το διπλάσιο.
10. Οι ομάδες έργων απεχθάνονται τις αναφορές προόδου γιατί αποκαλύπτουν την έλλειψη προόδου τους.

Οπότε είμαστε δικαιολογημένοι εν μέρει… Το ζήτημα είναι, αν οργανώναμε σωστά τα δημόσια projects, με κυρώσεις για τους ανάδοχους, θα τέλειωναν ή όχι στην ώρα τους; Θα γίνονταν σωστότερες οι δουλείες μας ή όχι;

Posted in Σκέψεις No Comments »

Άκυροι και Άκυρες καλησπέρα σας!

Αφορμή του σημερινού μου άρθρου στάθηκε το χθεσινό μου ταξίδι της επιστροφής για την πόλη της Κομοτηνής όπου σπουδάζω. Πώς όμως ένα ταξίδι μπορεί να σταθεί αφορμή για ένα άρθρο;

Χθες το απόγευμα λοιπόν ξεκίνησα 2 ώρες νωρίτερα από το σπίτι μου στην περιοχή της Καλαμαριάς για να φτάσω στον σταθμό των υπεραστικών λεωφορείων που βρίσκεται στην δυτική πλευρά της πόλης. Και τώρα θα αναρωτιέστε, μα καλά, δυο ώρες για ένα δρομολόγιο στην Θεσσαλονίκη; Δείτε τη σειρά άρθρων μου “Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο μέρος 1ο & μέρος 2ο” και θα σας λυθεί η όποια -προφανής- απορία. Ξεκίνησα λοιπόν με τον πατέρα μου ο οποίος προσφέρθηκε να με μεταφέρει καθότι αδειούχος. Κι όμως, ούτε καν το δρομολόγιο δυο ωρών δεν στάθηκε ικανό ώστε να προλάβω το λεωφορείο. Προφανέστατα λοιπόν το έχασα και έτσι αναγκάστηκα να περιμένω περιφερόμενος στον σταθμό των Κ.Τ.Ε.Λ το επόμενο λεωφορείο που αναχωρούσε μια ώρα αργότερα.

Αγόμενος και φερόμενος λοιπόν μέσα στον σταθμό μου δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσω πράγματα που όλες τις προηγούμενες φορές στα τόσα χρόνια που ταξιδεύω με λεωφορείο δεν προλάβαινα να τα συλλάβω ώστε να τα επεξεργαστώ και να τα σχολιάσω στο μυαλό μου. Μιλάω για όλους αυτούς τους πλανόδιους πωλητές διαφόρων φυλών (κυρίως Ρωμ) που περιφέρονται σε όλα τα μήκη και πλάτη του σταθμού διαλαλώντας υποχθόνια το εμπόρευμά τους.

Η εικόνα τους πλέον συνηθισμένη. Νεαρά άτομα, μιλώντας σπαστά Ελληνικά, πλευρίζουν τον κάθε ταξιδιώτη-υποψήφιο αγοραστή κρατώντας την πραγμάτεια τους μέσα σε νάιλον σακκούλες έτσι ώστε να μην “γίνονται αντιληπτοί” από τους καραδοκούντες ντυμένους με πολιτικά αστυνομικούς για του οποίους θα κάνω λόγο παρακάτω.

Νερωμένες κολώνιες, γυαλιά ηλίου, πρεσβυωπίας και ρολόγια μαιμού, κλεμμένα κινητά πλασάρωνται στον πελάτη με έναν τρόπο υποχθόνιο από τον “πλασιέ”. Στα εκδοτήρια, στον χώρο αναμονής, ακόμη και στις τουαλλέτες (!). Έτοιμοι για σκληρά παζάρια που πολλές φορές καταλήγουν να πωλείται κάτι σε εξευτελιστική τιμή (δηλαδή στην πραγματική τους αξία).

Καθώς περίμενα να επιβιβαστώ με πλησιάσε ο πέμπτος πλανόδιος και με συνωμοτικό ύφος μου έδειξε το τελευταίο μοντέλο κινητού τηλεφώνου κορυφαίας εταιρίας. Έτσι μου κινήθηκε η περιέργεια να ρωτήσω την τιμή του. 200 ευρώ για ένα κινητό των 400 (Το οποίο παρεμπιπτόντως έπειτα από μια πρόχειρη ματιά παρατήρησα πως ήταν σε άριστη κατάσταση, φαίνεται θα το έκλαψε νωρίς κάποιος κακομοίρης). Με λίγη κουβέντα παραπάνω και η τιμή έπεσε στα 150 με προοπτικές να πάει στα 100. Και πιστέψτε με, με τέτοια τιμή εάν τύχαινε εκέινη την στιγμή να έχω τα χρήματα επάνω μου θα ρισκαρα και θα γινόμουν κλεπταποδόχος.

Και λίγο πιο κάτω, πάντα στο ίδιο σημείο σταθμευμένα δυο περιπολικά της τροχαίας με ένστολο και πολιτικά ενδεδυμένο προσωπικό να στέκεται αγέρωχο και ως απλός παρατηρητής να δίνει το πράσινο φως σε όλους εκείνους που αμαυρώνουν το πρόσωπο μιας πόλης (καθότι όπως και να το κάνουμε τα Κ.Τ.Ε.Λ αποτελούν μια από τις πύλες της πόλης μας.

Ίσως τα όργανα της τάξεως να δεσμεύονται από τα αυτόφωρα εγκλήματα πράγμα το οποίο σημαίνει πως δεν μπορούν να οδηγηθούν σε συλλήψεις βάσει απλών υποψιών. Θα μπορούσαν νομίζω να προβαίνουν σε ελέγχους.

Ένα άλλο ενοχλητικό φαινόμενο είναι αυτο των επαγγελματιών επαιτών που εισέρχονται λίγο πριν από κάθε ταξίδι στο λεωφορείο και απαγγέλουν πάντα το ίδιο τροπάριο περί απορίας, ανικανότητας προς εργασία, ορφάνιας και τόσων άλλων δεινών.

Με όλα όσα σας ιστόρησα δεν θα ήθελα να δοθεί η εικόνα ενός ρατσιστή-τοπικιστή. Πιστεύω πως όλα αυτά είναι πράγματα που λίγο πολύ κάποιοι αν όχι όλοι τα έχετε παρατηρήσει και σίγουρα δεν σας έχουν αφήσει ανενόχλητους. Καλό θα ήταν οι ιθύνοντες να προβούν σε μια σειρά δραστικών μέτρων για την πάταξη τέτοιων φαινομένων που και την ψυχική μας ηρεμία -πολλές φορές- διαταράζουν αλλά και την εικόνα του τόπου μας αμαυρώνουν.

Posted in Σκέψεις 3 Comments »

Να μαι και πάλι εδώ,

Αυτή τη φορά δεν θα αναφερθώ ούτε σε κάποιο επίκαιρο –ή μη- πολιτικό γεγονός, ούτε θα φιλοσοφήσω για τον καιρό και τα συναισθήματα που μου προκαλεί.

Θα μιλήσω όμως για τα συναισθήματα που μου προκαλεί η πόλη που ζω. Η «Νυφούλα του Θερμαϊκού», η «Πρωτεύουσα της Μακεδονίας», η «Ανθρώπινη Πόλη», η Θεσσαλονίκη. Η πόλη με τα χίλια πρόσωπα. Δεν της έχουν μείνει πολλά από αυτά όμως. Τα περισσότερα προσωπεία της αυτόν τον καιρό είναι αμελώς παρατημένα σε ένα τυχαίο βεστιάριο και μας δείχνει ίσως – μάλλον όχι ακόμη - το ασχημότερό όλων.

Πριν από λίγο καιρό είχα κάνει λόγο για την κατάσταση της Θεσσαλονίκης με το άρθρο μου «Θεσσαλονίκη ένα απέραντο εργοτάξιο». Έναν περίπου μήνα μετά παρατηρώ πως ο τίτλος αυτός ήταν σχετικά άκαιρος. Δικαιολογούμαι όμως καθότι δεν μπορούσα προφανώς να προβλέψω τις δεινότερες μέρες που ακολουθούσαν για την πάλαι ποτέ ωραία Θεσσαλονίκη.

Λόγω σπουδών αποχωρίστηκα την πόλη μου για τρεις εβδομάδες. Ήταν πιστεύω αρκετές για να την φέρουν ένα βήμα πιο κοντά στο να φορέσει το πιο απάνθρωπο προσωπείο της. Τα έργα του έργου που θα δώσει πνοή –και αναπνοή- σε όλους (ναι για το Μετρό μιλώ) βρίσκονται σε εξέλιξη.

Η πασίγνωστη παραλία μας που προσφέρονταν εδώ και πολλά χρόνια για ρομαντικούς περιπάτους, γυμναστική, εκδηλώσεις και τόσα άλλα βρίσκεται –τι πρωτότυπο- ακόμη υπό κατασκευή.

Τώρα νομίζω πως είναι η κατάλληλη στιγμή για να αναφερθώ στη Θεσσαλονίκη ως ένα ΑΠΕΡΑΝΤΟ ΕΡΓΟΤΑΞΙΟ αν και πιστεύω πως σε πολύ λίγο καιρό ΠΑΛΙ θα διαψευστώ και στο τέλος δεν θα μπορώ να κρίνω ποια επιτέλους θα είναι η κατάλληλη στιγμή για να το πω.

Επιστρέφω στο βασικότερο στη σειρά καρκίνο στην ζωή της πόλης, το Μετρό. Εργοτάξια στημένα όπως όπως. Μέτρα προστασίας για τους άμοιρους πεζούς σχεδόν ανύπαρκτα. Καταστάσεις που θυμίζουν τριτοκοσμική πόλη. Σχέδιο όσον αφορά το κυκλοφοριακό όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει. Βασικοί οδικοί άξονες της πόλης καταλήγουν τις ώρες αιχμής να φράζουν και να καθίστανται ανήμποροι να υπομείνουν τον φόρτο των οχημάτων. Οι αστικές συγκοινωνίες να βρίσκονται και αυτές στην ίδια μοίρα με τα Ι.Χ ελλείψει λεωφορειλωρίδων.

Με τρομάζει η ιδέα ότι κάποιος συμπολίτης μου θα είναι θύμα της απερισκεψίας ορισμένων που αναγκάζουν πεζούς και αυτοκίνητα να συνυπάρχουν στον ίδιο δρόμο ελλείψει πεζοδρομίων. Και το χειρότερο είναι πως μόνο τότε ΙΣΩΣ σκεφτούν να προνοήσουν προς αποφυγή μελλοντικών ατυχημάτων.

Όλα τα παραπάνω συντείνουν στο να μην μπορεί η πόλη να ανταπεξέλθει σε καθημερινά προβλήματα. Να γίνεται μισητή στους ανθρώπους που ζουν σε αυτή και αναπνέουν από τον αέρα της. Με πονάει πραγματικά αυτό. Με πειράζει που δεν μπορώ να κλείσω ένα αυθόρμητο ραντεβού στο κέντρο της πόλης και να πω «εντάξει, σε μισή ώρα στην Καμάρα». Δεν θέλω να είμαι αναγκασμένος να προγραμματίζω και για κάτι τόσο μικρό την καθημερινότητα μου. Αυτό είναι ίσως το λιγότερο που με κάνει να θλίβομαι.

Θέλω όσο τίποτε άλλο το Μετρό και μια καινούρια παραλία όμορφη, χωρίς σκουριασμένα κάγκελα και σπασμένα πλακάκια. Θέλω όμως να με σεβαστούν και σαν δημότη όσο καιρό αυτά ετοιμάζονται. Θέλω κίνητρα για να δείξω κι εγώ την απαιτούμενη υπομονή. Δεν μου κάνουν χάρη. Το αξίζει και η πόλη μου και ο καθένας μας προσωπικά. Νομίζω πως βρήκα και τον τίτλο του άρθρου μου που με βασανίζει τόση ώρα που το γράφω. Μαντέψτε… «Θεσσαλονίκη, ένα απέραντο εργοτάξιο, μέρος 2^ο». Και σίγουρα θα έρθουν και άλλα μέρη. Μέχρι να ανακαλύψω πότε πραγματικά ταιριάζει αυτή τη επικεφαλίδα. Αναμένετε λοιπόν.

Υ.Γ : Τις επόμενες μέρες θα κάνω update το άρθρο με περισσότερες φωτογραφίες που θα τραβήξω ο ίδιος σε κάποια από τις βόλτες μου.

Msn & e-mail: xribabis@hotmail.com

Posted in Σκέψεις 10 Comments »